کتاب ببو: اقتباس از فصلنامه ادبی کنیون ریویو

کتاب ببو یک داستان کوتاه خارجی به قلم جرد جکسون است؛ داستان در منطقه‌ی سیاه‌پوستانِ هارتفورد در ایالت کنتیکت و از دیدگاه نوجوانی سیاه‌پوست روایت می‌شود. این اثر در فصلنامه‌ی ادبی کنیون ریویو در میان بهترین داستان‌های کوتاه سال 2023 به انتخاب مین جین لی قرار گرفته بود.

درباره‌ی کتاب ببو

کتاب ببو (Bebo) نوشته‌ی جرد جکسون (Jared Jackson) داستان کالین، نوجوانی سیاه‌پوست است که در محله‌ای فقیر در شهر هارتفورد زندگی می‌کند. او بین دوستی قدیمی‌اش با ببو و رابطه‌ای تازه با انیس گیر افتاده است. ببو پسری بزرگ‌جثه با پای لنگ است که گذشته‌ی پیچیده‌ای دارد. مادر او به دلیل مشکلات روانی به آسایشگاه منتقل شده و در محله شایعات زیادی درباره‌اش گفته می‌شود. همین موضوع باعث شده زندگی ببو همیشه زیر سایه‌ی حرف و حدیث‌ها باشد و دیگران با ترس و ترحم به او نگاه کنند.

در مقابل، انیس قرار دارد؛ تنها پسر سفیدپوست تیم بیسبال که رفتار تند و پرخاشگرانه‌ای دارد. او می‌خواهد به گروه رالفی، برادر ببو، نزدیک شود و برای رسیدن به این هدف از تحقیر دیگران یا کشاندن دوستانش به موقعیت‌های خطرناک هم پرهیز نمی‌کند. در داستان ببو و در چنین شرایطی کالین مجبور می‌شود میان ترس و وفاداری یکی را انتخاب کند؛ انتخابی که بعدها پیامدهای اخلاقی مهمی برای او به همراه دارد.

تجلی تجربه‌ی زیسته‌ی نویسنده در داستان کوتاه ببو

جرد جکسون در کتاب ببو از تجربه‌های زیسته‌ی خود در شهر هارتفورد الهام گرفته است. داستان در محله‌ای کارگری در حاشیه‌ی شهر جریان دارد؛ جایی که زمین‌های تمرین بیسبال، فروشگاه‌های کوچک محلی، پمپ‌بنزین‌ها، پارک‌ها و آپارتمان‌های قدیمی و فرسوده، فضای اصلی روایت را شکل می‌دهند. این محیط ساده و گاه سخت، پس‌زمینه‌ای برای زندگی نوجوانانی است که در میان فشارهای طبقاتی و نژادی رشد می‌کنند و هر روز با محدودیت‌ها و تنش‌های محیط اطرافشان روبه‌رو هستند.

در چنین فضایی، نویسنده بیشتر از هر چیز بر روابط میان نوجوانان تمرکز می‌کند. دوستی‌ها در این محله همیشه ساده و بی‌دردسر نیستند؛ گاهی با رقابت، ترس و احساس ناامنی همراه می‌شوند. جرد جکسون در داستان ببو نشان می‌دهد که نوجوانان چگونه در میان این شرایط تلاش می‌کنند معنای وفاداری، شجاعت و هویت شخصی خود را پیدا کنند و تصمیم‌هایی بگیرند که مسیر زندگی‌شان را تغییر می‌دهد.

ویژگی این داستان، صداقت کالین روای داستان است که مخاطب را با خود همراه می‌کند و او را شریک انتخابی می‌کند که بار آن را تا سال‌ها به دوش می‌کشد. اگر می‌خواهید یک داستان با فضاسازی واقعی از محیطی خشن با محوریت نوجوانان بخوانید، خرید کتاب ببو انتخاب بسیار مناسبی است. این کتاب را انتشارات خانه رود و با ترجمه‌ی ناهید رسولی منتشر کرده است.

کتاب ببو برای شما مناسب است اگر

• می‌خواهید یکی از بهترین داستان‌های کوتاه خارجی به انتخاب مین جین لی را بخوانید.
• به داستان‌هایی با پس‌زمینه‌ی فضای شهری و با محوریت زندگی نوجوانان علاقه‌مندید.
• تضاد طبقاتی و تبعیض نژادی از دغدغه‌هایتان است.

در بخشی از کتاب ببو: اقتباس از فصلنامه ادبی کنیون ریویو می‌خوانیم

بِبو در محله «داچ پوینت» پایین‌تر از «کُلت پارک» زندگی می‌کرد. آن روزها پاتوق خریداران مواد مخدر، یا درگیری‌های خیابانی بود. عامۀ شهرتش هم به این خاطر بود که وقتی شب سرت را روی بالش می‌گذاشتی که بخوابی مطمئن بودی سر و صدایی که از خیابان می‌آید صدای ترقه‌های آتش‌بازی نیست و صدای تیراندازی واقعی است. حین عبور از مسیر، صدای موسیقی از گوشی اِنیس می‌آمد. چند هفته قبل با دختری دوست شده بود و از آن زمان به بعد هندزفری‌هایش مثل گوشواره از گوشش آویزان بودند. هر موسیقی‌ای که گوش می‌داد به خاطر آن دختر بود و هر بار که از او می‌پرسیدم به چه گوش می‌دهد، فقط به من نگاه می‌کرد و سرش را به شکل ناموزونی تکان می‌داد و می‌گفت ”گفتم که از اون آهنگای خفنه.“

نیمه‌راه خانۀ بِبو، اِنیس موسیقی‌اش را قطع کرد و وادارم کرد کنار بساط پیرزنی بایستیم که با یک چرخِ خرید، پیراشکی خانگی می‌فروخت. پیرزن زیر لب قیمت را گفت و همزمان انگشت‌های استخوانی‌اش را بالا گرفت؛ انگشت‌هایی که پوست شل و آویزان‌شان مثل این بود که در حال ذوب‌شدن هستند. با هر زور و زحمتی که بود سکه‌های ته کوله‌ام را جمع کردم تا برای هرکدام‌مان دوتا پیراشکی بگیرم به قیمت کل دو دلار، اما وقتی برگشتم تا به بِبو تعارف کنم چیزی می‌خواهد یا نه، دیدم به درازای نصف خیابان از ما جلوتر است.

من و اِنیس غذای‌مان را برداشتیم و چند کوچه پشت سر بِبو راه رفتیم؛ از خیابان واشنگتن و بعد جِفِرسون گذشتیم، خیابان اصلی و خیابان «وِدرزفیلد» را هم رد کردیم. درست وقتی آخرین لقمه‌ام را می‌جویدم، چشمم به «مرد کت‌وشلوارپوش» افتاد؛ همان که همیشه با خودش زیر لب چیزی می‌گفت. تن‌پوشش یک دست کت‌وشلوار خاکستری مندرس بود، بی‌آن‌که پیراهنی زیرش بپوشد. موهای سینه‌اش مثل فنر «اسلینکی» بیرون زده بود و کیف سامسونتی را محکم بغل گرفته بود، انگار اسناد مهمی داخلش باشد؛ در حالی که همه می‌دانستیم چنین نبود.