کتاب حسرت درناها

کتاب حسرت درناها اثر فاطمه غفاری روایتی چندلایه از رنج، سکوت، خشونت پنهان و میل به رهایی است. داستان با ساختاری رفت‌وبرگشتی، گذشته و حال را در هم می‌آمیزد و از خلال سرگذشت میترا، مهتاب، شیدا و دیگر شخصیت‌ها، تصویری از جامعه‌ای ارائه می‌دهد که در آن آبرو، قدرت، سکوت و ترس، سرنوشت انسان‌ها را شکل می‌دهد. گویی آن‌ها در چرخه‌ای بی‌پایان اسیر هستند و راه فراری وجود ندارد.

درباره‌ی کتاب حسرت درناها

میترا در کتاب حسرت درناها نوشته‌ی فاطمه غفاری، بهیار بیمارستانی است که در آن درگیر خشونت و تحقیری روزمره شده است و در نهایت وادار به ترک شغلش می‌شود. این ترک نه از سر انتخاب، بلکه از طریق جامعه و محیط به او تحمیل می‌شود. میترا یکی از صدها قربانی است که وادار به سکوت شده و در این بین هجوم خاطرات و احساسات گذشته به ذهنش، از نزاع‌های تلخ ارث و میراث گرفته تا مرگ عزیزان و کینه و نفرت‌های قدیمی، او را بیش از پیش درگیر و فرتوت می‌کند.

حسرت درناها و زنانگی آمیخته با سرکوب و سکوت

در سوی دیگر روایت حسرت درناها، مهتاب قرار دارد؛ زنی درگیر ازدواجی اشتباه با سیامک که خشونت را نه در برون‌ریزی‌هایی لحظه‌ای، بلکه در استمراری پیوسته تجربه می‌کند. سرنوشت محتوم و تلخ این شخصیت، گویی کاملا متاثر از اجتماع و فرهنگی است که او در آن زندگی می‌کند. مهتاب تحت فشارهای فرهنگی و جامعه‌ی مردسالار، به نامی دیگر در فهرست طویل قربانیان تاریخی اضافه می‌شود.

با خرید کتاب حسرت درناها انتشارات لوح فکر با قصه‌ای درگیر کننده از زنانی مواجه می‌شوید که برای رهایی و زندگی، تلاش می‌کنند. سرنوشت این زنان متفاوت است و هرکدام، در گیرودار این نبرد رهیافتی متفاوت می‌یابند. ولی خود این کشمکش مداوم نقطه‌ای است که این شخصیت‌ها را با یکدیگر متصل می‌سازد و روایتی پیوسته از شور و نبرد برای رهایی و آزادی خلق می‌کنند.

کتاب حسرت درناها برای شما مناسب است اگر

• به داستان‌های معاصر و اجتماعی ایرانی علاقه‌مندید.
• قصه‌هایی با محوریت مسائل و مشکلات زنان در جامعه برایتان جالب است.
• به دنبال روایتی درگیرکننده از چند زن در ایران معاصر هستید که درگیر مشکلات اقتصادی و جامعه‌ی مردسالار، در آرزوی دستیابی به آرامش‌اند.

در بخشی از کتاب حسرت درناها می‌خوانیم

جلوی آینه‌ی تمام‌قدِ توی هال ایستاده‌ است. شمشیر از نیام برکشیده‌؛ زنگ تلفن زودتر از زنگ ساعت از خواب پراند‌ش. عین برق‌گرفته‌ها از اتاق دوید بیرون که یک‌وقت مانیِ بی‌اعصاب بیدار نشود. نه! آن تلفن یا کابوسِ دم‌صبحی نمی‌تواند پا‌سُستم کند.

این بافت آبی-‌کاربنی چقدر شیک است؛ آستین بلندش تا روی انگشت‌ها می‌رسد. سنگینی تن را می‌اندازد روی پاشنه‌ی راست کفش نو و تند و فرفره‌وار، یک دور کامل می‌چرخد. خواب از سرش می‌پرد. خم شده‌ بود و دانه‌دانه مروارید‌ از لای گل‌و‌شل برمی‌داشت؟ از تورِ سفید عروس کنده می‌شدند و نرم و آهسته بر زمین می‌افتادند و تند در هوا می‌جهیدند. عروس هق‌زنان از پله‌ها‌ بالا می‌رفت و آن پلکان بیست‌پله هرگز تمام نمی‌شد. میترای کوچک داشت مروارید‌ها را جمع می‌کرد. برای او یا خودش؟ شب بود و مهتاب پشت ابر‌های تیره پنهان می‌شد و اشک می‌ریخت. رعد زد. رگبار زد. نقش گُل حنای کف دستش، گِلی شده بود. زیر ناخن‌ها و تمام لباسش... عروسی مهتاب و سیامک بود در سیاه‌وشان... دوباره می‌چرخد. شمشیر می‌کشد و باز می‌چرخد میترا. بختکِ کابوسِ شب قبل، چه موذیانه خزیده در خاطرش. مامان می‌گوید: «خواب رو هر‌جور که تعبیر کنی، همون می‌شه.» باید خوب تعبیرش کنم. می‌چرخد. چیزی به ذهنش نمی‌رسد. خالی‌ است.

مهشید چپیده است توی آن کیسه‌خواب ارتشی که از بازار امامزاده‌حسن خریده. به قول خودش: «اصلِ جنسه. مال خود یو اِس.» خوابْ‌سنگین است و انگار اصلاً مُرده.