معرفی و دانلود کتاب ... و نمی‌دانم

معرفی کتاب ... و نمی‌دانم

کتاب ... و نمی‌دانم نوشته‌ی نسرین قربانی روایت داستان زنی است آسیب‌دیده که در قطاری نشسته و خیره به منظره‌ی بیرون، گذشته‌اش را یادآوری می‌کند. او خاطراتی دردناک را مرور می‌کند و تلاش دارد تا از دل این سفر و طوفان درونی، راهی برای رستگاری در زندگی‌اش بیابد. نویسنده با قلمی قوی و توصیف‌هایی احساس برانگیز، خواننده را از همان صفحات نخست همراه با شخصیت اصلی رنجورش به درون قصه‌ی پرحزن و امیدش می‌فرستد.

درباره‌ی کتاب ... و نمی‌دانم

نسرین قربانی نویسنده‌ی کتاب ... و نمی‌دانم، سه‌سایه را بر سر شخصیت اصلی نشانده: یکی پدری که رفته و خلا نبودنش مدت‌هاست که زن را دنبال می‌کند، دیگری سروش است که حضورش از خاطره فراتر است و به‌مثابه حضوری دائمی در ذهن شخصیت اصلی، به او نهیب می‌زند و دنبالش می‌کند و سومین سایه که متعلق به بهرام، همسر شخصیت اصلی است.

کتاب ... و نمی‌دانم انتشارات لوح فکر، تصویری عریان و تند از تربیت خشن و بد خانوادگی، مادری اقتدارگرا و پدری غایب، دعواهای شبیه به نبرد زن و مرد و زخم‌های حل‌نشده‌ی بین نسلی می‌سازد. وضعیتی که دردها و زخم‌ها به‌جای التیام، بازتولید می‌شوند و منیت مادر و سکوت‌های پدر و تقلای فرزندان برای تعریف خود، به چرخه‌ای بی‌پایان از جنگ و درگیری بدل می‌شود و به همین شکل به نسل بعد منتقل می‌شوند تا باز ادامه یابند و باز آسیب‌ها به خلق زخم‌هایی جدید منجر شود.

دردهای بی‌پایان گذشته در کتاب ... و نمی‌دانم

روایت کتاب ... و نمیدانم ترکیبی از مونولوگ، فلش‌بک، گفت‌وگوهای کوتاه با طنزی تلخ و گزنده است که از دل خشونت و آسیب‌های عدیده‌ی شخصیت‌ها بیرون می‌آید. گویی در مواجهه با دردها، صرفا می‌توان خندید و به دروغ، لبخند زد و از مشکلات روی گرداند. با خرید کتاب ... و نمی‌دانم نوشته‌ی نسرین قربانی با قصه‌ای عاشقانه رو‌به‌رو خواهید شد که در آن راوی می‌کوشد ردِ خیانت و دخالتِ زن دیگری را در فروپاشی رابطه‌اش پیدا کند و هم‌زمان خودش را نیز از مشکلات پیش‌آمده، تبرئه کند. این کتاب توسط انتشارات لوح فکر منتشر شده است.

کتاب ... و نمی‌دانم برای شما مناسب است اگر

• به داستان‌های معاصر ایرانی علاقه‌مندید.
• قصه‌های عاشقانه را دوست دارید.
• داستان‌های زنانه با محوریت مشکلات زنان برای شما جذاب است.

در بخشی از کتاب ... و نمی‌دانم می‌خوانیم

چند سال بعد مادر می‌خواست همۀ اقتدار پوشالی‌اش را به من، به فرزند ارشدش تحمیل کند. تاسف از همۀ کلماتش می‌ریخت: «از این مادر این دخترا! نوبره به خدا. اون ازکوچیکه که خیال می‌کنه کنیز شوهرشه. اینم ازاین یکی که چشمش به یه مرد افتاده به تته‌پته افتاده. «پنج انگشتش را باز کرده و تو صورتم پرتاب کرده بود: «خاک تو سر خرت کنن.»

مادر برای سومین بار کوتاه می‌آید. یعنی مجبورمی شود. توی صورتم نگاه کرد و گفت: «تواَم برو مثل اون دوتای دیگه هر غلطی می‌خوای بکن. به من مربوط نیست. شرط گذاشت: «اما اگر فردا خرت تو گل موند خودت درش میاری ها. دیگه من نیستم. از حالا بگم بعداً نگی نگفتی.»

اما غرورش اجازه نمی‌داد زیر بار هیچ شکستی برود: «صداشونو درنمی یارن که مثلاً من نفهمم. پرستو که مثل سگ از مرتیکه می‌ترسه. کم مونده دستشویی می‌ره ازش اجازه بگیره!» پریدم وسط حرفش: «نمی‌ترسه مامان چرا نمی‌خوای اینو بفهمی برای هم احترام قائلن. توعادت کردی حرف، حرف خودت باشه.»

پشت دستش را تو هوا حواله‌ام می‌کرد و می‌گفت: «سر از تخم درنیاورده، جیک‌جیک می‌کنی واسه من؟ برادرتُ ببین. بدبختِ زن ذلیل چشمشُ باز می‌کنه، می‌بنده، دهن زنشُ نگاه می‌کنه. مثلاً مَرده؛ عین ماستِ تو تغارنشسته، زنه شده زبونش. نوبرشو آوردن! «ابرو بالا می‌انداخت: «خریّتُ اسمشو می‌ذارن تفاهم!»

قانون مادریک بام و هزار هوا بود! پدر فریاد می‌زد: «تو که پای همه کس و کار منو بریدی، دیگه چی می‌گی؟ تموم نشد این گلایه‌ها و بدگویی‌ها؟ تا چند سال می‌خوای بگی؟ مخ این بچه‌ها رَم داری خراب می‌کنی.»

شاید مادر حالا از پشت و پسله‌های دنیایی دیگر مرا می‌بیند. نمی‌دانم سرزنشم می‌کند یا نه؟