کتاب فخرالزمان

کتاب فخرالزمان به قلم نسرین قربانی، داستان پستی و بلندی زنی به نام ‌فخرالزمان که به عمه فخری معروف است را به تصویر می‌کشد.

در بخشی از کتاب فخرالزمان می‌خوانیم:

حوض هر دو حیاط، تمیز و شسته و آب در آن‌ها انداخته شده بود و فواره‌ها، عصر به عصر، سر به آسمان می‌ساییدند. مادر بزرگ گلبرگ هایی به رنگ زرد و صورتی و عنابی را توی آب انداخته بود تا ‌منظره‌ی زیباتری داشته باشند. صندلی‌های لهستانی چوبی دور تا دور هر دو حیاط چیده شده بود و توی اطاق‌ها، سفره های سفید بزرگی پهن شده بود و روی ‌همه‌ی آن‌ها را با بشقاب و قاشق و چنگال و سبزی خوردن و تربچه نقلی هایی که با شلک زیبایی برش و تزیی داده شده بودند و تنگ‌های بلور دوغ اعلا همراه با نعناع چیده شده بود.

خانم جانم در اطاق‌ها را بسته بود تا از هجوم و خرابی حتمی ‌بچه‌ها در امان باشد و تا رسیدن زمان شام به غیر از او و مادر بزرگ اجازه‌ی ورود و سرکشی مجدد را نداشت. تنها یک اطاق را باز گذاشته بودند که نعیمه خانم چادر های مشکی میهمانان را می‌گرفت و روی هر یک شماره ایی می‌زد و عین همان شماره را هم به دست صاحب چادر می‌داد تا مبادا اشتباهی شود و به قول خودش "شرمنده بشیم".

همه‌ی این شماره ها را محتشم، برادر کوچک‌ترم نوشته بود و نعیمه خانم با دو کلاس سواد مکتبی که داشت، فیلسوفانه به آن‌ها نگاه می‌کرد و تحویل صاحب چادر می‌داد.

روز قبل از عروسی، مردانی که برای بردن جهیزیه آمده بودند، طبق هایی از آینه و شمعدان و قرآن و نقل بید مشکی و خنچه‌ی عقد و ‌همه‌ی وسائلی که لازمه ی سفره ی عقد بود، روی سر گذاشته بودند و یا الله گویان وارد حیاط شدند. چرخی زدند و دود اسپندی را بلعیدند که مادر بزرگ مقابل پایشان دود کرده بود و دعایی زیر لب خواند و به همه جا فوت کرد و سپس اجازه ی ورود به آن‌ها را داد.