کتاب دو نجیب زاده‌ی ورونا: کتاب سوم مجموعه شکسپیر خندان

رفاقت وقتی پای عشق وسط باشد، دیگر آن رفاقت بی‌دردسر سابق نمی‌ماند؛ مخصوصا اگر پیمان‌ها سست باشند و دل‌ها زود بلغزند؛ کتاب دو نجیب زاده‌ی ورونا قصه‌ی دوستی‌ای‌ست که ذره‌ذره ترک برمی‌دارد و از آزمون وسوسه، سربلند بیرون نمی‌آید. در مجموعه‌ی شکسپیر خندان و بازنویسی سید نوید سید علی‌اکبر، این نمایشنامه‌ی کمدی شکسپیر با زبانی زنده، پویا و امروزی روایت می‌شود؛ درست شبیه داستانی که می‌توانست همین امروز، برای دو دوست قدیمی اتفاق افتاده باشد.

درباره‌ی کتاب دو نجیب زاده‌ی ورونا

رفاقت اگر از آن دست چیزهایی بود که هیچ‌جوره با عشق قاطی نمی‌شد، امروز اسم این نمایشنامه احتمالا دو نجیب‌زاده‌ی خیلی محترمِ ورونا بود. اما همین که پای یک دختر، یک قول شکسته و یک وسوسه‌ی ناخجسته وسط می‌آید، نجیب‌زادگی رنگ می‌بازد و دوستی، از روی قله‌ شروع به لیز خوردن می‌کند. در بازنویسی سید نوید سید علی اکبر، نمایشنامه‌ی دو نجیب زاده‌ی ورونا (The Two Gentlemen of Verona) جلد سوم از مجموعه‌ی شکسپیر خندان، نوشته‌ی ویلیام شکسپیر (William Shakespeare) با زبانی روان و امروزی روایت می‌شود.

از ورونا شروع می‌کنیم؛ جایی که ولنتاین و پروتئوس دو دوست جدانشدنی‌اند، از همان‌ها که فکر می‌کنی هیچ‌چیز نمی‌تواند بین‌شان فاصله بیندازد. ولنتاین، مشتاق تجربه و ماجراجویی، به میلان سفر می‌کند؛ دقیقا همان لحظه‌ای که پروتئوس عمیقا درگیر عشقِ دختری به نام جولیا شده است و به دخترک قول داده که پای همه‌چیز برای رسیدن به این وصال بایستد. اما شکسپیر عاشق این است آدم‌ها را بفرستد جایی که قول‌هایشان هیچ‌وقت دوام نیاورد.

دو نجیب زاده ورونا: عشق و رفاقت؛ آبستنِ یک خیانت

در این میان ولنتاین هم بیکار ننشسته و در میلان عاشق دختر دوک، سیلویا می‌شود. اما پروتئوس که در پی ولنتاین به میلان آمده، بعد از دیدن سیلویا در یک آن عشقش به جولیا و رفاقتش با ولنتاین را به کل از یاد می‌برد. و از این‌لحظه به بعد است که خیانت از گوشه‌وکنار این ماجرا جوانه می‌زند؛ پروتئوس پشت جولیا و پشت دوستش ولنتاین را را خالی می‌کند و وارد معرکه‌ای می‌شود که هیچ‌کس انتظارش را ندارد.

شکسپیر با لبخندی شیطانی این سقوط اخلاقی را به نمایش می‌گذارد. رقابت عاشقانه‌ی دوستان دیرینه ولنتاین و پروتئوس نشان می‌دهد که چقدر زود ممکن است آدم‌ها در برابر خواسته‌های خودشان کم بیاورند و ارزش‌ها، پیمان‌ها، رفاقت‌ها و حتی انصاف را هم قربانی کنند.

کتاب دو نجیب زاده‌ی ورونا بیشتر شبیه یک مکث است؛ جایی که آدم می‌ماند اگر خودش جای شخصیت‌ها بود، واقعاً بهتر عمل می‌کرد یا نه. شکسپیر در نهایت با لبخند زیرکانه‌ای همه را آشتی می‌دهد. اما... این سؤال را می‌گذارد وسط و در می‌رود: رفاقت و عشق، وقتی به هم می‌رسند، معمولاً کدامشان در نهایت کم می‌آورد؟

کتاب دو نجیب زاده‌ی ورونا از مجموعه‌ی شکسپیر خندان به روایت سید نوید سید علی اکبر در نشر هوپا منتظر شماست.

اقتباس‌های سینمایی از کتاب دو نجیب زاده‌ی ورونا

• در سال 1983، فیلمی با الهام از همین نمایشنامه و به کارگردانی دان تیلور ساخته شد که تلاش کرد فضای کمدی و دوگانگی‌های دوست‌داشتنی قصه را روی پرده بیاورد. این فیلم، با همان حال‌وهوای کلاسیک، سراغ داستان دوستی، خیانت و عشق می‌رود و یکی از معدود برداشت‌های تصویری از این کمدی کمتر دیده‌شده شکسپیر است.

کتاب دو نجیب زاده‌ی ورونا برای شما مناسب است اگر

• نوجوان یا جوانید و دنبال داستانی سرزنده و طنز از شکسپیر می‌گردید.
• دلتان می‌خواهد با بازنویسی امروزی و زبان روایی روان سراغ آثار کلاسیک بروید.
• دوست دارید رابطه‌ی پیچیده بین عشق و دوستی را با چاشنی طنز بخوانید.
• به دنبال نمایشی با شخصیت‌های جذاب و اتفاقا غیر قابل پیشبینی و شوخ‌طبعانه هستید.
• مجموعه‌ی شکسپیر خندان و نوشته‌های سید نوید سید علی اکبر برایتان جذاب‌اند.

در بخشی از کتاب دو نجیب زاده‌ی ورونا: کتاب سوم مجموعه شکسپیر خندان می‌خوانیم

و آن‌وقت روی لبه‌ی پنجره نشست و داد زد: «لوستا! لوستا!»

لوستا در را باز کرد و گفت: «بله خانوم؟»

«داشتی اون نامه رو می‌خوندی؟ هااان؟ بِدِش به خودم. نمی‌خوام دستِ تو باشه.»

«نه خانوم! من این کار رو نمی‌کردم. بفرمایید. پاکتش هم باز نشده. ببینین!»

جولیا نامه را از دست لوستا کشید و پاره‌اش کرد. همان‌طور که با پاشنه‌ی بلندِ کفش‌هاش روی خرده‌های نامه می‌چرخید، گفت: «حالا فهمیدی یک دخترِ اصیلِ نجیب‌زاده با یک نامه‌ی بی‌شرمانه چی‌کار می‌کنه؟ از جلوی چشمم دور شو.»

جولیا تنها که شد، روی زمین کنار کاغذپاره‌ها نشست. قطره‌اشکِ درشتی از گوشه‌ی چشم‌هاش سرازیر شد و روی کاغذپاره‌ها چکید. کاغذها را به لب‌هاش می‌چسباند و می‌بوسید. تکه‌کاغذها را می‌خواند و می‌بوسید. کاغذی را که رویش نوشته بود: «پروتیوس، مجروح عشق»، بوسید و تکه‌کاغذی را که کلمه‌هایی دیگر بر خود داشت: «پروتیوسِ فراموش‌شده». «پروتیوس، تنها در ساحل قدم می‌ز...» را بوسید. «پروتیوسِ دلداده، به جولیای نازنین»را بوسید.

و تکه‌پاره‌های آن نامه‌ی عاشقانه را از روی زمین جمع کرد و زیر بالشش گذاشت.