نقد، بررسی و نظرات کتاب مغز رفیق باز - بن راین
4.7
63 رای
Pari
۱۴۰۵/۰۳/۳۰
20
کتاب می گوید "روح" یا همان "منِ" درونتان، چیزی جدا از مغز نیست؛ خودِ مغز است. اگر یک قرص بخورید که یک ماده شیمیایی را در مغز کم کند، ناگهان افسرده می شوید و دنیا را سیاه می بینید (روحتان غمگین می شود). اگر یک جراحی کوچک روی مغزتان انجام شود، ممکن است دیگر عاشق همسرتان نباشید یا حتی اعتقادات مذهبیتان را از دست بدهید (روحتان عوض می شود). در کل مغز ما همان روح ماست که اگر مغز تغییر کند روح هم تغییر می کند و مغز جدا از روح نیست و برای بقا تلاش میکند. تعامل با دیگران برای این است که مغزتان آپدیت شود (اشتباهات دیگران را یاد بگیرید و احساس امنیت کنید) و تنهایی برای این است که این آپدیت ها را در مغزتان ذخیره و پردازش کنید. نه جمعِ همیشگی خوب است، نه تنهاییِ همیشگی. مغز ما برای بقا، به "تعادل" بین این دو نیاز دارد؛ یعنی هم رفیق داشته باشیم تا مغزمان به روز بماند، هم خلوت داشته باشیم تا مغزمان اطلاعات را دسته بندی کند. مانند یک رستوران: غذا خوردن (تعامل) انرژی می دهد، ولی اگر مدام غذا بخورید بدون هضم، دل درد می گیرید. هضم (تنهایی) هم لازم است، اما اگر همیشه فقط تنها هضم کنید و غذا نخورید، از گرسنگی می میرید! تعاملِ بیش از حد، مثل خوردنِ مداومِ شیرینی است؛ اول انرژی می دهد، اما اگر توقف نکنی، قند خونت می پرد، کسل میشی و دیگر حتی مزه شیرینی نمیفهمی. تعامل با دیگران مثل خوردن است (انرژی می دهد)، ولی تنهایی مثل هضم است. حالا اگر زیادی گرسنه باشی (تنها بمانی) هر غذایی را می خوری چون گرسنه ای حتی غذای تلخ و بدمزه (به هر آدم سمی وابسته میشی چون زیادی تنهایی).
سلام و درود در کتاب مغز رفیق باز؛ آقای بن راین می خواهد به ما بگوید مغز انسان ذاتا رفیق باز است و لا غیر، او می گوید مشخص شده کسانی که روابط اجتماعی ضعیف تری داشتند، ۵۰درصد بیشتر احتمال داشت در طول مطالعه از دنیا بروند. به عقیده نویسنده، این به آن معناست که انزوای اجتماعی تقریباً دو برابر چاقی و چهار برابر بیشتر از زندگی در منطقه ای بسیار آلوده مضر است. پیوند اجتماعی برای سلامت روان و جسم حیاتی است. ارتباط اجتماعی فقط گزینه ای دل خواه نیست، بلکه به اندازۀ ورزش، خواب و تغذیه ضروری است. بااین حال، ما اغلب آن را که یکی از مؤلفه های اصلی سلامتی مان است نادیده می گیریم. سرنوشت ما در گرو هم بستگی و ماندن کنار همدیگر است. از زندگی کردن در کنار افرادی که برایمان مهم هستند لذت ببریم، به آن ها بگوییم که دوستشان داریم، لبخند بر لبانشان بنشانیم. هر کاری که می کنیم هرگز فراموش نکنیم که ما به یکدیگر نیاز داریم و اینکه مغزمان روی ما حساب باز می کند. با تمام این تفاسیر من هنوز معتقدم" از تن ها بلا می خیزد"و این عقیده یک فرد درونگراست که تنهایی را دوست دارد بدرود
به نظر من این کتاب حرف جالبی داره و می خواد بگه که مغز انسان برای تنها بودن ساخته نشده و ارتباط با بقیه آدما برای سلامتی جسم و روح خیلی مهمه. بن راین با مثالای مختلف توضیح می ده که دوستی، گفت وگو و حتی معاشرتای ساده روزمره روی مغز و احساسات ما تأثیر مثبت می ذارن. نقطه قوت کتاب اینه که مطالب علمی رو خیلی پیچیده نکرده و تا حد زیادی روان و قابل فهم نوشته شده.. البته بعضی جاهای کتاب کمی تکراری می شه، نویسنده بیش از حد روی اهمیت روابط اجتماعی تأکید می کنه؛ تا حدی که ممکنه خواننده فکر کنه همه مشکلات زندگیش فقط با معاشرت بیشتر حل می شه. در مجموع، «مغز رفیق باز» کتاب خوبیه. شاید یه شاهکار نباشه، اما حرفای مفیدی داره و می تونه باعث شه بیشتر قدر خونواده، دوستان و روابط رو بدونیم.
کتاب فوق نکته های بسیار مهم و امروزی رو یاد آوری میکنه، یکی این که حتی وقتی کنار همیم، اگر حواسمون نباشه، از لذت و عمق رابطه هامون کم می شه و احساس تنهایی بیشتری میکنیمبا مثال های ساده نشون می ده که فقط کنار هم بودن کافی نیست و باید آگاهانه گفت وگوی واقعی و صمیمی شکل بگیره. در کل، کتاب دید خوبی میده تا روابط مونو رو بهتر مدیریت کنیم و کیفیت ارتباط هامون با خانواده و دوستامون رو بالا ببریم؛ موضوعی که برای دنیای امروز خیلی لازم و کاربردیه
کتابی بسیار جالب و با محتوا بود برای من. نوسینده تو این کتاب اومده با استفاده از علوم اعصاب که خودش تحصیل کرده در اون رشته، بهمون توضیح میده که مغز چرا به انواع رابطه های اجتماعی، عاطفی، دوستی یا حتی رابطه با حیوانات مثل سگ نیاز داره و با مثال های متعدد و آزمایش هایی که انجام شده میگه که چقدر این رابطه ها برامون مفید و ضروریه. کتابی که میتونه برای کسایی که گارد شدیدی در رابطه با بقیه دارند کمک کنه و باعث بشه راهی برای ارتباط بیشتر با بقیه پیدا کنند
همیشه حس می کردم معاشرت با دیگران به من انرژی میده، اما بعد از خواندن مغز رفیق باز فهمیدم که این فقط یک حس خوب نیست، بلکه یک “پاداش بیولوژیکی” است که مغز برای بقای ما طراحی کرده. بن راین خیلی علمی و در عین حال روان، توضیح میده که چطور دوستی ها و روابط ما، ساختار مغز ما رو شکل میدن. کتابی که هر آدمی برای درک بهتر خودش و دیگران، باید یک بار اونو بخونه.
انسان موجودی اجتماعی است بیشتر انسانها از کنار هم بودن و تبادل نظرات لذت می برند چون از دانش یکدیگر منتفع می گردند، کتاب تاثیر ارتباطات رو در رو با ارتباطات مجازی پر زنگ می کند. زمان دیدار با دوستان صمیمی ما انسانها با لذت بردن از زمان در واقع بدون اینکه بدانیم پاداش بیولوژیکی می گیریم. تنهایی شایسته خداوند سبحان است.
سلام. این دسته کتاب ها که در ردیف کتاب های علمی و نوروساینس جا میگیرن برای بالا بردن اطلاعات عمومی به شدت عالین و باعث تغییر دیدگاه و نگرشمان به دنیا و اطرافمون میشه. هدف این کتاب هم دقیقا تاثیر ارتباطات رودررو و اهمیت آن در مقابل با ارتباطات مجازی رو نشون میده که علاقمند به این سبک موضوعات میتونن از خوندش لذت بیره.
مناسب بود چون کمک میکنه: در کار آموزشی، می فهمی چرا بعضی شاگردها با تشویق رشد می کنند و بعضی با انتقاد خشک بسته می شوند. در ارتباط با مشتری و هنرجو، بهتر متوجه می شی که «احساس دیده شدن» چقدر مهمه. برای خودت هم یادآوری می کنه که آدم هرچقدر هم قوی و مستقل باشه، باز به ارتباط سالم نیاز دارد.
کتاب خوبی بود لازم است که اپلیکیشن های رویداد محور و گردهمایی های کسب و کار و رشد فکری و فردی و از جنس آگاهی و دانش و زندگی را که توسط اینترنت و فضای مجازی ترویج و تبلیغ میشن رو به عنوان یک کنش مثبت در عصر فرد گرایی و اضطراب و استرس ببینیم و این قدر در مذمت ابزار های جدید مرثیه سرایی نکنیم
