نقد، بررسی و نظرات کتاب مغز رفیق باز - بن راین
4.5
149 رای
Pari
۱۴۰۵/۰۳/۳۰
40
کتاب می گوید "روح" یا همان "منِ" درونتان، چیزی جدا از مغز نیست؛ خودِ مغز است. اگر یک قرص بخورید که یک ماده شیمیایی را در مغز کم کند، ناگهان افسرده می شوید و دنیا را سیاه می بینید (روحتان غمگین می شود). اگر یک جراحی کوچک روی مغزتان انجام شود، ممکن است دیگر عاشق همسرتان نباشید یا حتی اعتقادات مذهبیتان را از دست بدهید (روحتان عوض می شود). در کل مغز ما همان روح ماست که اگر مغز تغییر کند روح هم تغییر می کند و مغز جدا از روح نیست و برای بقا تلاش میکند. تعامل با دیگران برای این است که مغزتان آپدیت شود (اشتباهات دیگران را یاد بگیرید و احساس امنیت کنید) و تنهایی برای این است که این آپدیت ها را در مغزتان ذخیره و پردازش کنید. نه جمعِ همیشگی خوب است، نه تنهاییِ همیشگی. مغز ما برای بقا، به "تعادل" بین این دو نیاز دارد؛ یعنی هم رفیق داشته باشیم تا مغزمان به روز بماند، هم خلوت داشته باشیم تا مغزمان اطلاعات را دسته بندی کند. مانند یک رستوران: غذا خوردن (تعامل) انرژی می دهد، ولی اگر مدام غذا بخورید بدون هضم، دل درد می گیرید. هضم (تنهایی) هم لازم است، اما اگر همیشه فقط تنها هضم کنید و غذا نخورید، از گرسنگی می میرید! تعاملِ بیش از حد، مثل خوردنِ مداومِ شیرینی است؛ اول انرژی می دهد، اما اگر توقف نکنی، قند خونت می پرد، کسل میشی و دیگر حتی مزه شیرینی نمیفهمی. تعامل با دیگران مثل خوردن است (انرژی می دهد)، ولی تنهایی مثل هضم است. حالا اگر زیادی گرسنه باشی (تنها بمانی) هر غذایی را می خوری چون گرسنه ای حتی غذای تلخ و بدمزه (به هر آدم سمی وابسته میشی چون زیادی تنهایی).
سلام و درود در کتاب مغز رفیق باز؛ آقای بن راین می خواهد به ما بگوید مغز انسان ذاتا رفیق باز است و لا غیر، او می گوید مشخص شده کسانی که روابط اجتماعی ضعیف تری داشتند، ۵۰درصد بیشتر احتمال داشت در طول مطالعه از دنیا بروند. به عقیده نویسنده، این به آن معناست که انزوای اجتماعی تقریباً دو برابر چاقی و چهار برابر بیشتر از زندگی در منطقه ای بسیار آلوده مضر است. پیوند اجتماعی برای سلامت روان و جسم حیاتی است. ارتباط اجتماعی فقط گزینه ای دل خواه نیست، بلکه به اندازۀ ورزش، خواب و تغذیه ضروری است. بااین حال، ما اغلب آن را که یکی از مؤلفه های اصلی سلامتی مان است نادیده می گیریم. سرنوشت ما در گرو هم بستگی و ماندن کنار همدیگر است. از زندگی کردن در کنار افرادی که برایمان مهم هستند لذت ببریم، به آن ها بگوییم که دوستشان داریم، لبخند بر لبانشان بنشانیم. هر کاری که می کنیم هرگز فراموش نکنیم که ما به یکدیگر نیاز داریم و اینکه مغزمان روی ما حساب باز می کند. با تمام این تفاسیر من هنوز معتقدم" از تن ها بلا می خیزد"و این عقیده یک فرد درونگراست که تنهایی را دوست دارد بدرود
به عنوان کسی که خیلی روابط محدودی داره، با خوندن این کتاب ترسیدم!! چون زیادی از اهمیت روابط میگفت.
اولا میخوام این مورد رو اضافه کنم، درسته که روابط مهمه
اما حواستون باشه با چه ادمهایی، وارد چه روابطی میشین.
هرکسی این لیاقت رو نداره که وارد دایره اطرافیانتون بشه، درسته با خوندن این کتاب ممکنه فکر کنین منزوی بودن یا تنهایی رو ترجیح دادن ممکنه خطرناک باشه اما قطعا وجود آدمهای بی ارزش تو زندگی خسران و خطر بیشتری داره. (لازم دیدم حتما این موضوع رو مجددا تاکید کنم)
ولی بطور کلی مغز رفیقباز از اون کتابهاییه که باعث میشه به روابط آدمها از یه زاویه کاملاً متفاوت نگاه کنی. بن راین با زبانی ساده و بدون اینکه زیادی وارد اصطلاحات پیچیده علمی بشه، توضیح میده چرا مغز ما برای ارتباط با بقیه آدمها ساخته شده و تنهایی فقط یه حس بد نیست، بلکه روی سلامت جسم و روانمون هم اثر میذاره.
چیزی که بیشتر از همه توجهم رو جلب کرد این بود که نویسنده فقط به گفتن نتایج تحقیقات اکتفا نمیکنه؛ برای هر موضوع مثالهای واقعی و داستانهای جالب میاره و همین باعث میشه مطالب خشک و خستهکننده نشن. البته بعضی بخشها حس میکنی کمی تکراریه و میشد خلاصهتر نوشته بشه، ولی در کل روند کتاب جذابه و آدم رو تا آخر همراه خودش نگه میداره.
اگه به عصبشناسی، روانشناسی یا شناخت رفتار آدمها علاقه داشته باشی، احتمالاً از خوندنش لذت میبری. این کتاب قرار نیست معجزه کنه یا نسخهای برای بهتر زندگی کردن بده، اما کمک میکنه بفهمی چرا داشتن رابطههای سالم و صمیمی برای مغز و کیفیت زندگیمون اینقدر مهمه. به نظرم ارزش خوندن داره، مخصوصاً برای کسایی که دوست دارن پشت رفتارهای اجتماعی آدمها رو از دید علم بشناسن.
اولا میخوام این مورد رو اضافه کنم، درسته که روابط مهمه
اما حواستون باشه با چه ادمهایی، وارد چه روابطی میشین.
هرکسی این لیاقت رو نداره که وارد دایره اطرافیانتون بشه، درسته با خوندن این کتاب ممکنه فکر کنین منزوی بودن یا تنهایی رو ترجیح دادن ممکنه خطرناک باشه اما قطعا وجود آدمهای بی ارزش تو زندگی خسران و خطر بیشتری داره. (لازم دیدم حتما این موضوع رو مجددا تاکید کنم)
ولی بطور کلی مغز رفیقباز از اون کتابهاییه که باعث میشه به روابط آدمها از یه زاویه کاملاً متفاوت نگاه کنی. بن راین با زبانی ساده و بدون اینکه زیادی وارد اصطلاحات پیچیده علمی بشه، توضیح میده چرا مغز ما برای ارتباط با بقیه آدمها ساخته شده و تنهایی فقط یه حس بد نیست، بلکه روی سلامت جسم و روانمون هم اثر میذاره.
چیزی که بیشتر از همه توجهم رو جلب کرد این بود که نویسنده فقط به گفتن نتایج تحقیقات اکتفا نمیکنه؛ برای هر موضوع مثالهای واقعی و داستانهای جالب میاره و همین باعث میشه مطالب خشک و خستهکننده نشن. البته بعضی بخشها حس میکنی کمی تکراریه و میشد خلاصهتر نوشته بشه، ولی در کل روند کتاب جذابه و آدم رو تا آخر همراه خودش نگه میداره.
اگه به عصبشناسی، روانشناسی یا شناخت رفتار آدمها علاقه داشته باشی، احتمالاً از خوندنش لذت میبری. این کتاب قرار نیست معجزه کنه یا نسخهای برای بهتر زندگی کردن بده، اما کمک میکنه بفهمی چرا داشتن رابطههای سالم و صمیمی برای مغز و کیفیت زندگیمون اینقدر مهمه. به نظرم ارزش خوندن داره، مخصوصاً برای کسایی که دوست دارن پشت رفتارهای اجتماعی آدمها رو از دید علم بشناسن.
راستش من اولش به خاطر اسم جذابش این کتاب رو خوندم، فکر کردم یه کتاب خودیاری معمولیه با کلی نصیحت تکراری. اما وقتی خوندمش، دیدم خیلی عمیق تر از چیزیه که انتظار داشتم. نکته ای که برام خیلی جالب بود، این بود که نویسنده به ما ثابت می کنه که نیاز به ارتباط، فقط یه ضعف روحی یا احساسی نیست؛ بلکه ریشه اش به ساختار فیزیکی مغز ما برمی گرده. یعنی تنهایی واقعاً می تونه مثل یه بیماری جسمی به سلول های مغز آسیب بزنه. این برام ترسناک و در عین حال روشن کننده بود. یک چیزی که خیلی دوست داشتم، مثال های عینی و روزمره اش بود. مثلاً توضیح می داد که چرا بعد از یه مکالمه ی خوب با یه رفیق، احساس سبکی می کنیم یا چرا تو محیط کار، رابطه ی گرم با همکارا بیشتر از یه قهوه ی خوب به ما انرژی می ده. خیلی ملموس حرف می زد. اما یه جایی از کتاب، حالم رو گرفت. اونجا که توضیح می داد شبکه های اجتماعی چطور مغز ما رو گول می زنند و ما رو به توهم ارتباط می اندازند، در حالی که عمق واقعی رو ندارند. چند روز بعد از خوندنش، واقعاً با خودم فکر کردم که چند وقت یه بار با یه دوست صمیمی تماس گرفته ام یا چند بار صرفاً چت کردم و فکر کردم این یعنی ارتباط دارم! این بخش برام تلخ بود ولی خیلی به جا. تنها ایرادی که گرفتم، این بود که اواخر کتاب، یه کمی مطالب تکراری شد. انگار نویسنده می خواست حرفش رو حسابی به کله مون فرو کنه و چند بار یه حرف رو با مثال های مختلف زد. ولی خب، شاید برای کسی که واقعاً تنهایی رو تجربه کرده، همین تکرار هم لازم باشه. در نهایت، این کتاب رو به همه کسایی که احساس می کنند تو دنیای شلوغ امروز گم شدن، توصیه می کنم. نه اینکه جواب همه ی مشکلات رو بده، اما یه آینه می ذاره جلوی آدم که نشون بده چقدر برای بقیه ساخته شدیم
به نظر من این کتاب حرف جالبی داره و می خواد بگه که مغز انسان برای تنها بودن ساخته نشده و ارتباط با بقیه آدما برای سلامتی جسم و روح خیلی مهمه. بن راین با مثالای مختلف توضیح می ده که دوستی، گفت وگو و حتی معاشرتای ساده روزمره روی مغز و احساسات ما تأثیر مثبت می ذارن. نقطه قوت کتاب اینه که مطالب علمی رو خیلی پیچیده نکرده و تا حد زیادی روان و قابل فهم نوشته شده.. البته بعضی جاهای کتاب کمی تکراری می شه، نویسنده بیش از حد روی اهمیت روابط اجتماعی تأکید می کنه؛ تا حدی که ممکنه خواننده فکر کنه همه مشکلات زندگیش فقط با معاشرت بیشتر حل می شه. در مجموع، «مغز رفیق باز» کتاب خوبیه. شاید یه شاهکار نباشه، اما حرفای مفیدی داره و می تونه باعث شه بیشتر قدر خونواده، دوستان و روابط رو بدونیم.
به نظرم این کتاب موضوعی را انتخاب کرده که این روزها برای خیلی از آدم ها مهم است. چیزی که بیشتر توجهم را جلب کرد این بود که نویسنده فقط درباره تنهایی یا روابط اجتماعی حرف نمی زند، بلکه سعی می کند توضیح بدهد مغز انسان چه نقشی در این موضوع دارد و چرا ارتباط با دیگران تا این حد برای ما مهم است. موقع خواندن کتاب چند بار حس کردم به رفتارهای روزمره خودم از زاویه دیگری نگاه می کنم. به نظرم اگر به کتاب های علمی علاقه داشته باشید که مطالبشان را با زبان قابل فهم توضیح می دهند، احتمالاً از خواندن این کتاب هم لذت می برید و بعضی از نکته هایش تا مدت ها در ذهنتان می ماند.
کتاب فوق نکته های بسیار مهم و امروزی رو یاد آوری میکنه، یکی این که حتی وقتی کنار همیم، اگر حواسمون نباشه، از لذت و عمق رابطه هامون کم می شه و احساس تنهایی بیشتری میکنیمبا مثال های ساده نشون می ده که فقط کنار هم بودن کافی نیست و باید آگاهانه گفت وگوی واقعی و صمیمی شکل بگیره. در کل، کتاب دید خوبی میده تا روابط مونو رو بهتر مدیریت کنیم و کیفیت ارتباط هامون با خانواده و دوستامون رو بالا ببریم؛ موضوعی که برای دنیای امروز خیلی لازم و کاربردیه
کتابی بسیار جالب و با محتوا بود برای من. نوسینده تو این کتاب اومده با استفاده از علوم اعصاب که خودش تحصیل کرده در اون رشته، بهمون توضیح میده که مغز چرا به انواع رابطه های اجتماعی، عاطفی، دوستی یا حتی رابطه با حیوانات مثل سگ نیاز داره و با مثال های متعدد و آزمایش هایی که انجام شده میگه که چقدر این رابطه ها برامون مفید و ضروریه. کتابی که میتونه برای کسایی که گارد شدیدی در رابطه با بقیه دارند کمک کنه و باعث بشه راهی برای ارتباط بیشتر با بقیه پیدا کنند
خیلی متن روانی داره و در کل موضوع جذابی داره. لذت بردم. کتاب درباره اهمیت داشتن ارتباط اجتماعی برای ما هست. همون طور که طی سال ها ما تکامل پیدا کردیم که کنار هم باشیم و مغز ما تنها عضوی از بدن ماست که احساس تنهایی میکنه. این کتاب به مضرات تنهایی به صورت علمی و با اشاره به تحقیقات انجام شده با لحن روان و بسیار جذاب میپردازه. به هیچ وجه آدم رو خسته یا زده نمیکنه.
من صفحه 152هستم. یعنی از نصفش بیشتر خوندم. میتونم بگم واقعا این کتاب من رو داره درمان میکنه. بدون قرص. من افسردگی خیلی شدیدی داشتم که با این کتاب تازه فهمیدم بداخلاقی هام به خاطر انزوام از جامعه بود. عدم تعامل اجتماعی م باعث شده بود من با خیلی از مشکلات روحی روانی دست و پنجه نرم کنم. هرشب گریه کنم. نمیدونستم چرا ولی با خوندن این کتاب متوجه شدم و درصدد درمانش بر اومدم
همیشه حس می کردم معاشرت با دیگران به من انرژی میده، اما بعد از خواندن مغز رفیق باز فهمیدم که این فقط یک حس خوب نیست، بلکه یک “پاداش بیولوژیکی” است که مغز برای بقای ما طراحی کرده. بن راین خیلی علمی و در عین حال روان، توضیح میده که چطور دوستی ها و روابط ما، ساختار مغز ما رو شکل میدن. کتابی که هر آدمی برای درک بهتر خودش و دیگران، باید یک بار اونو بخونه.
کتاب در مورد تعاملات اجتماعی و نیاز های مغز انسان نوشته شده و برای ما که با شبکه های اجتماعی و سایر چیزا درگیر انزوا هستیم خیلی درست و با استناد به پژوهش ها و استنادات کاملا علمی نشون میده که باید تجدید نظر کنیم. فصل اخر در مورد حیوانات بسیار عالی بود و به همه افراد مخصوصا افراد درونگرا پیشنهاد می کنم مطالعه کنن و لذت ببرن
انسان موجودی اجتماعی است بیشتر انسانها از کنار هم بودن و تبادل نظرات لذت می برند چون از دانش یکدیگر منتفع می گردند، کتاب تاثیر ارتباطات رو در رو با ارتباطات مجازی پر زنگ می کند. زمان دیدار با دوستان صمیمی ما انسانها با لذت بردن از زمان در واقع بدون اینکه بدانیم پاداش بیولوژیکی می گیریم. تنهایی شایسته خداوند سبحان است.
سلام. این دسته کتاب ها که در ردیف کتاب های علمی و نوروساینس جا میگیرن برای بالا بردن اطلاعات عمومی به شدت عالین و باعث تغییر دیدگاه و نگرشمان به دنیا و اطرافمون میشه. هدف این کتاب هم دقیقا تاثیر ارتباطات رودررو و اهمیت آن در مقابل با ارتباطات مجازی رو نشون میده که علاقمند به این سبک موضوعات میتونن از خوندش لذت بیره.
کتابی فوق العاده جذاب و روشنگر درباره ابعاد اجتماعی و نوروساینسِ روابط انسانی. بن راین با زبانی روان و مستند نشان می دهد که چطور مغز ما برای ارتباط با دیگران سیم کشی شده و دوستی ها چقدر روی سلامت جسم و روان ما تأثیرگذارند. مطالعه این اثر دیدگاه تازه ای نسبت به اهمیت روابط به انسان می دهد
مناسب بود چون کمک میکنه: در کار آموزشی، می فهمی چرا بعضی شاگردها با تشویق رشد می کنند و بعضی با انتقاد خشک بسته می شوند. در ارتباط با مشتری و هنرجو، بهتر متوجه می شی که «احساس دیده شدن» چقدر مهمه. برای خودت هم یادآوری می کنه که آدم هرچقدر هم قوی و مستقل باشه، باز به ارتباط سالم نیاز دارد.
کتاب خوبی بود لازم است که اپلیکیشن های رویداد محور و گردهمایی های کسب و کار و رشد فکری و فردی و از جنس آگاهی و دانش و زندگی را که توسط اینترنت و فضای مجازی ترویج و تبلیغ میشن رو به عنوان یک کنش مثبت در عصر فرد گرایی و اضطراب و استرس ببینیم و این قدر در مذمت ابزار های جدید مرثیه سرایی نکنیم
