نظر Saeed برای کتاب مغز رفیق باز

راستش من اولش به خاطر اسم جذابش این کتاب رو خوندم، فکر کردم یه کتاب خودیاری معمولیه با کلی نصیحت تکراری. اما وقتی خوندمش، دیدم خیلی عمیق تر از چیزیه که انتظار داشتم. نکته ای که برام خیلی جالب بود، این بود که نویسنده به ما ثابت می کنه که نیاز به ارتباط، فقط یه ضعف روحی یا احساسی نیست؛ بلکه ریشه اش به ساختار فیزیکی مغز ما برمی گرده. یعنی تنهایی واقعاً می تونه مثل یه بیماری جسمی به سلول های مغز آسیب بزنه. این برام ترسناک و در عین حال روشن کننده بود. یک چیزی که خیلی دوست داشتم، مثال های عینی و روزمره اش بود. مثلاً توضیح می داد که چرا بعد از یه مکالمه ی خوب با یه رفیق، احساس سبکی می کنیم یا چرا تو محیط کار، رابطه ی گرم با همکارا بیشتر از یه قهوه ی خوب به ما انرژی می ده. خیلی ملموس حرف می زد. اما یه جایی از کتاب، حالم رو گرفت. اونجا که توضیح می داد شبکه های اجتماعی چطور مغز ما رو گول می زنند و ما رو به توهم ارتباط می اندازند، در حالی که عمق واقعی رو ندارند. چند روز بعد از خوندنش، واقعاً با خودم فکر کردم که چند وقت یه بار با یه دوست صمیمی تماس گرفته ام یا چند بار صرفاً چت کردم و فکر کردم این یعنی ارتباط دارم! این بخش برام تلخ بود ولی خیلی به جا. تنها ایرادی که گرفتم، این بود که اواخر کتاب، یه کمی مطالب تکراری شد. انگار نویسنده می خواست حرفش رو حسابی به کله مون فرو کنه و چند بار یه حرف رو با مثال های مختلف زد. ولی خب، شاید برای کسی که واقعاً تنهایی رو تجربه کرده، همین تکرار هم لازم باشه. در نهایت، این کتاب رو به همه کسایی که احساس می کنند تو دنیای شلوغ امروز گم شدن، توصیه می کنم. نه اینکه جواب همه ی مشکلات رو بده، اما یه آینه می ذاره جلوی آدم که نشون بده چقدر برای بقیه ساخته شدیم