نظر زینب پورکلهر برای کتاب مغز رفیق باز

سلام و درود در کتاب مغز رفیق باز؛ آقای بن راین می خواهد به ما بگوید مغز انسان ذاتا رفیق باز است و لا غیر، او می گوید مشخص شده کسانی که روابط اجتماعی ضعیف تری داشتند، ۵۰درصد بیشتر احتمال داشت در طول مطالعه از دنیا بروند. به عقیده نویسنده، این به آن معناست که انزوای اجتماعی تقریباً دو برابر چاقی و چهار برابر بیشتر از زندگی در منطقه ای بسیار آلوده مضر است. پیوند اجتماعی برای سلامت روان و جسم حیاتی است. ارتباط اجتماعی فقط گزینه ای دل خواه نیست، بلکه به اندازۀ ورزش، خواب و تغذیه ضروری است. بااین حال، ما اغلب آن را که یکی از مؤلفه های اصلی سلامتی مان است نادیده می گیریم. سرنوشت ما در گرو هم بستگی و ماندن کنار همدیگر است. از زندگی کردن در کنار افرادی که برایمان مهم هستند لذت ببریم، به آن ها بگوییم که دوستشان داریم، لبخند بر لبانشان بنشانیم. هر کاری که می کنیم هرگز فراموش نکنیم که ما به یکدیگر نیاز داریم و اینکه مغزمان روی ما حساب باز می کند. با تمام این تفاسیر من هنوز معتقدم" از تن ها بلا می خیزد"و این عقیده یک فرد درونگراست که تنهایی را دوست دارد بدرود