کتاب پری فراموشی

کتاب پری فراموشی اثری‌ داستانی از نویسنده و منتقد ادبیات، فرشته احمدی است. در این رمان روان‌شناختی شاهد تلاش‌های زنی برای رها شدن از بند گذشته هستیم. این در شرایطی‌ست که رویاها، حدس و گمان‌ها و خیالات تاریک زن درست مانند هاله‌ای شوم راه او را به روی آینده بسته‌اند. این داستان همچنین مفتخر به دریافت جایزه‌ی ادبی روزی‌ روزگاری است.

درباره‌‌ی کتاب پری فراموشی

از بین نویسندگان خوب داستان‌های فارسی، فرشته احمدی نام آشنایی دارد. او که از برگزیدگان جایزه‌ی هوشنگ گلشیری نیز بوده در اثری تازه یعنی کتاب پری فراموشی درامی روان‌شناسانه خلق می‌کند و خوانندگان را با روایت پرکشش خود همراه می‌سازد. داستان پری فراموشی، رنگ‌مایه‌ای واقع‌گرایانه دارد و از دل احساسات و وقایعی که بسیاری از ما با آن دست‌وپنجه نرم‌ می‌کنیم بیرون می‌آید. قهرمان این داستان همچون نویسنده‌ی آن یک زن است، زنی که مثل همه‌ی ما با رنج‌‌ها و ترس‌های بزرگ و کوچکی زندگی می‌کند.

گاهی رنج‌های کوچک در حافظه‌ی انسان محو و فراموش می‌شوند؛ با این حال رنج‌ها و زخم‌هایی وجود دارند که تا مدت‌ها سایه‌ی سرد آن بر زندگی باقی می‌ماند. زخم‌های قهرمان کتاب پری فراموشی نیز از این دسته هستند. با این حال زن ماجرا تمام تلاشش را می‌کند تا خود را از چنگال این سایه‌ها بیرون بکشد.

راوی داستان پری فراموشی عزم خود را جزم کرده تا به جای ماندن در گذشته، آینده‌ای شیرین برای خود ترسیم کند. با این حال گذشته دست از سر او برنمی‌دارد. مردی که نقابی بر صورت گذاشته گاه و بی‌گاه در رویاهای او ظاهر می‌شود. رویا‌های تلخ، بدگمانی‌ها و تردید‌ها کم‌کم به زندگی زن راه می‌یابند و جهان واقعیت را در نظر او دگرگون می‌سازند و و روزگار را به کام زن تلخ می‌کند؛ تا این که حوادثی پیش‌بینی ناپذیرتر از راه می‌رسند.

رمان‌های روان‌شناسانه یکی از جذاب‌ترین ژانرهای داستانی هستند. در چنین داستان‌هایی به‌ طور ویژه با درونیات ذهن شخصیت‌های داستانی سروکار داریم و به‌نوعی با افکار و اندیشه‌ی آن‌ها همراه می‌شویم. همچنین داستان‌های روان‌شناسانه به زندگی روزمره‌ی ما نزدیک هستند و احساس همذات‌پنداری و نزدیکی با داستان را در مخاطب برمی‌انگیزند.

کتاب پری فراموشی نیز یک نمونه‌ی خوب برای آغاز آشنایی با این نوع ادبی‌ست. فرشته احمدی که از نویسندگان پرسابقه‌ی داستان‌های فارسی‌ست در این رمان نیز توانسته به خوبی از پس پیچیدگی‌های شخصیتی قهرمان داستان خود بربیاید و ما را با فراز‌وفرود‌های فکری و احساسی او همراه کند. از نویسنده‌ی کتاب پری فراموشی مجموعه‌های داستانی کوتاه نیز به چاپ رسیده است. کتاب «گرمازدگی و داستان‌های دیگر» و کتاب «سارای همه» از دیگر داستان‌هایی‌ست که می‌توان از این نویسنده خواند. درنهایت گفتنی‌ست که کتاب پری فراموشی در مجموعه داستان ایرانی انتشارات ققنوس به چاپ رسیده.

کتاب پری فراموشی برای چه کسانی مناسب است؟

این ماجرای جذاب را به علاقه‌مندان داستان‌های ایرانی و درام‌های روانشناختی پیشنهاد می‌دهیم.

در بخشی از کتاب پری فراموشی می‌خوانیم

ارسطو گفته بود خواب‌هایم را بنویسم. گاهى مى‌نوشتم اما نه به نیتى که او مى‌گفت. مى‌خواستم بندى کاغذ و قلمشان کنم تا ابهتشان کم شود و ترسشان دلم را نلرزاند. تا مى‌نوشتمشان، حالت جادویى و هیبت غیرانسانیشان از بین مى‌رفت، مثل وردى که جادویى را بى‌اثر کند. گاهى مى‌کوشیدم خوابى را که با همه هولناکى‌اش زیبا بود، با بیان دقیق جزئیات و حفظ توالى صحنه‌ها، تمام و کمال روى کاغذ بیاورم تا فراموش نشود، اما بعد از خواندنش مى‌دیدم چیزى کم است. چیزى از آن همه صحنه‌هاى عمق‌دار و سایه‌هاى تند و تیز و اتصال‌هاى بى‌مفصل که بى‌هیچ توضیح و توجیهى سیال و روان بودند، کاسته شده بود تا قطعه‌اى که به نظر دکتر بیش‌تر ادبى‌مى‌نمود تا تعریف خوابى بى سر و ته، با مکیده شدن روح خواب، قطعه‌اى زیبا باشد و میان کاغذهایم گم شود. مى‌گفت: «توى خواب‌هایت زیاد از نردبان و پله بالا مى‌روى. این یعنى میل به ترقى و کمال.» گفته بودم: «حرکت فواره‌وار» و با دستم منحنى اوج و فرودى در هوا کشیده بودم: «سقوط با کله توى آب.» گفته بود علاقه‌ام به ادبیاتِ پرطمطراق و ژست‌هاى دراماتیک به خاطر میلم به غلو و بزرگ‌نمایى است. کم‌تر پیش مى‌آمد این‌طور بى‌پرده از جلد دکترى‌اش بیرون بیاید و بگوید: «دوست دارى به چشم بیایى.» این جور وقت‌ها پایش را مى‌گذاشت این سوى خطى که انگار سوگند خورده بود مرز بین او و بیمارانش باشد. گاهى چنان ساکت و یخ کرده بود که خط را در امتداد لبه میزش تا دو سوى دیوار اتاق مى‌دیدم. گاهى پررنگ‌تر مى‌شد و گاهى غیبش مى‌زد تا ارسطو با خیال راحت بگوید: «سه‌شنبه‌ها خانه هستم. بیا آن‌جا.»