کتاب رفتار‌ درمانی دیالکتیکی برای اختلال شخصیت مرزی

یکی از بیماری‌های کم‌تر شناخته شده، اختلال شخصیت مرزی است. کتاب رفتار‌ درمانی دیالکتیکی برای اختلال شخصیت مرزی نوشته‌ی دیوید اچ. بارلو به درمانگران کمک می‌کند تا مبتلایان به این اختلال را، با روشی بی‌خطر و مؤثرتر درمان کنند. این روش به بیمار کمک می‌کند تا خود نیز در فرایند درمانش شریک باشد و بر شیوه‌ و سرعت درمان مباشرت کند.

درباره‌ی کتاب رفتار‌ درمانی دیالکتیکی برای اختلال شخصیت مرزی

اختلالات روانی بازه‌ی گسترده‌ای دارند و بسیاری از ما که در علم روان‌شناسی تخصص نداریم، نمی‌دانیم علائم هرکدام از این اختلالات و تفاوت آن‌ها با یکدیگر در چیست. همین مشکل باعث می‌شود ما نتوانیم این اختلالات را از یکدیگر تشخیص دهیم و با فرد مبتلا رفتار مناسبی داشته باشیم. کتاب رفتار درمانی دیالکتیکی برای اختلال شخصیت مرزی (Dialectical Behavior Therapy) به ما کمک می‌کند تا این اختلال را بهتر بشناسیم و بتوانیم با یکی از بهترین شیوه‌های درمان آن، درمان دیالکتیکی، آشنا شویم. این شیوه‌ی درمانی با کمک مدیریت ذهن به فرد درصدد این است که مبتلا به اختلال شخصیت مرزی بتواند بر افکار و اعمال خود کنترل بیشتری داشته باشد و شرایطی که در آن حاضر است را درک کند. دیوید اچ. بارلو (David H. Barlow) ما را با روش‌های گوناگونی که در این شیوه‌ی درمانی به کار رفته‌اند مواجه می‌کند. این روش‌ها عبارت‌اند از: اساس فلسفی DBT: دیالکتیک؛ دیالکتیک به‌مثابه‌ی جهان‌بینی؛ دیالکتیک به‌عنوان روش ترغیب و اقناع؛ مفهوم‌سازی موردی دیالکتیکی. هرکدام از این روش‌ها به روان‌درمانگر کمک می‌کند تا از جهت‌های گوناگون به فرد مبتلا کمک کند.

کتاب رفتار درمانی دیالکتیکی برای اختلال شخصیت مرزی در ابتدا می‌کوشد تا مخاطب خود را با چیستی اختلال شخصیت مرزی آشنا کند و سپس چالش‌هایی را که فرد مبتلا با آن‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کند را برای خوانندگان بازگو خواهد کرد. افرادی که به این اختلال دچار شده‌اند، دارای معضلاتی همچون بی‌ثباتی عاطفی، رفتارهای اغراق‌آمیز، اضطراب، افسردگی، خودزنی و تمایل به خودکشی هستند. دیوید اچ. بارلو برای درمان مبتلایان به اختلالات مرزی، روش‌هایی مثل دارودرمانی، روان‌پویشی و درمان شناختی - رفتاری را بهترین راه‌ها نمی‌داند و معتقد است از طریق رفتار درمانی دیالکتیکی می‌توان حال افرادی که دچار اختلال شخصیت مرزی هستند را بهبود داد. کتاب حاضر ما را دو مرحله‌ی رفتار درمانی دیالکتیکی آشنا می‌کند: فردی، گروهی. در روش فردی، مبتلا باید بتواند توصیه‌هایی که به او می‌شود را جدی بگیرد و با پشتکار تمریناتی که انجامش به بهبود او کمک می‌کنند را به‌طور مستمر انجام دهد؛ کارهایی مانند کنترل کردن میزان استرس زندگی و افزایش احترام به خود.

کتاب رفتار درمانی دیالکتیکی برای اختلال شخصیت مرزی این نکته‌ی مهم را به ما می‌گوید که نمی‌توان بدون کمک درمانگر اختلال شخصیت مرزی را به‌سوی بهبود پیش برد و آن را کنترل کرد. مشاوره گرفتن، ارتباط متقابل بین بیمار و درمانگر و به توافق رسیدن با او بر سر روش و نوع درمان، از مهم‌ترین مراحل درمانی اختلال شخصیت مرزی هستند. دیوید اچ. بارلو در فصل‌های پایانی کتاب خود یک جلسه‌ی درمانی را که به‌صورت دیالوگ محور انجام شده است، ارائه کرده و به ما نشان می‌دهد یک جلسه‌ی درمانی باید چگونه آغاز شود، با چه مباحثی پیش رود و میزان اثربخشی آن تا چه اندازه است. دیوید. اچ. بارلو می‌تواند به روان‌شناسان و درمانگران یاری دهد تا وضعیت بیماران خود را بهتر کنند و آن‌ها را با کم‌ترین خطر و چالش به‌سوی بهبود سوق دهند.

کتاب رفتار درمانی دیالکتیکی برای اختلال شخصیت مرزی که برگرفته از فصل نهم کتاب «Clinical handbook of psychological disorders : a step-by step treatment manual, 4th ed, 2008» است، با ترجمه‌ی دکتر امیرهوشنگ مهریار و دکتر شعله نمازی در نشر روان شناسی و هنر منتشر شده است.

کتاب رفتار‌ درمانی دیالکتیکی برای اختلال شخصیت مرزی برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب برای دانشجویان روان‌شناسی، روان‌پزشکی، درمان‌گران و افرادی که در نزدیکان و اطرافیان خود، فردی مبتلا به اختلال مرزی زندگی می‌کند و می‌خواهند او را بهتر درک و از او مراقبت کنند، مناسب و کاربردی خواهد بود.

در بخشی از کتاب رفتار‌ درمانی دیالکتیکی برای اختلال شخصیت مرزی می‌خوانیم

ما می‌پذیریم که هدف اولیه این گروه بهبود بخشیدن به مهارت‌های خودمان به‌عنوان درمانگران DBT است و نه یک واسطه بین درمانجوها. ما می‌پذیریم که با درمانجوها یا همدیگر، به‌عنوان افراد ضعیف و شکننده برخورد یا رفتار نکنیم. ما می‌پذیریم که با اعضای دیگر گروه به‌عنوان افراد مستقلی که می‌توانند از خود دفاع کنند رفتار کنیم.

توافق درباره هماهنگی و سازگاری: چون تغییر یک رویداد طبیعی زندگی است ما می‌پذیریم که تنوع و تغییر را به‌صورتی که به‌طور طبیعی بروز می‌کند قبول کنیم. این بدان معنی است که ما مجبور نیستیم با موضع‌گیری‌های همدیگر درباره نحوه واکنش نشان دادن به یک درمانجو موافقت کنیم و نیز مجبور نیستیم رفتار خود را طوری عوض کنیم که با رفتار همه افراد دیگر سازگار باشد.

توافق درباره رعایت حدود: ما می‌پذیریم که حدود خود را رعایت کنیم. ما به‌عنوان درمانگران و اعضای گروه می‌پذیریم که درباره افراد دیگر - به علت داشتن حدودی متفاوت با ما- قضاوت نکنیم یا آن‌ها را مورد انتقاد قرار ندهیم (مثلا، حدود مورد قبول آن‌ها خیلی وسیع، خیلی باریک یا کاملا درست است).

توافق درباره همدلی پدیدارشناختی: در صورت تساوی شرایط، ما می‌پذیریم که برداشت‌ها و تعبیرهای احترام‌آمیز یا از لحاظ پدیدارشناختی همدلانه‌ای را برای رفتارهای مراجعین، خودمان و اعضای دیگر گروه جستجو کنیم. ما می‌پذیریم چنان فرض کنیم که هم ما و هم مراجعین ما حداکثر کوشش خود را به‌کار می‌بریم تا رفتار خود را بهبود بخشیم. ما می‌پذیریم سعی کنیم دنیا را از دریچه چشم مراجعان و همدیگر ببینیم. ما می‌پذیریم که موضعی عاری از داوری و قضاوت در مورد مراجعان و همدیگر اتخاذ و تمرین کنیم.