کتاب شجاعت مواجهه با از دست دادن: رویارویی صادقانه با احساسات پیچیده پس از فقدان

کتاب شجاعت مواجهه با از دست دادن نوشته‌ی کریس کار است که به مسأله‌ای بسیار مهم می‌پردازد: ماندن و روبه‌رو شدن با احساسات‌مان در لحظات طاقت‌فرسای زندگی. لحظاتی در زندگی هستند که انگار تمام مشکلات با هم بر سر ما آوار می‌شوند، کریس کار در این کتاب با ما از عشق به خود و ابراز درست احساسات‌مان در لحظات خوشی‌ها و ناخوشی‌ها صحبت می‌کند.

درباره‌ی کتاب شجاعت مواجهه با از دست دادن

همین چند سال قبل بود که زندگی کریس کار به بدترین شکل ممکن در حال فروپاشی بود. پدر او در بستر مرگ بود، اواسط همه‌گیری ویروس کرونا بود و همانند بخش زیادی از جامعه او نیز مجبور بود که مسیر شغلی‌اش را تغییر دهد و علاوه‌بر تمامی این‌ها پزشکان به او اطلاع دادند که او به سرطانی لاعلاج مبتلا است؛ درست همان‌طور که برای خیلی از ما در زندگی پیش می‌آید و حوادث ناگوار با سرعت سرسام‌آوری بر سر ما فرود می‌آیند. در این لحظات باید با خود و احساسات‌مان چه کنیم؟ کریس کار باید با احساساتی که بر روح و ذهن او فشار می‌آوردند چه می‌کرد؟ او در تمام مدت زندگی‌اش به‌هیچ طریقی احساسات خود را ابراز نمی‌کرد و سعی می‌کرد همواره به‌گونه‌ای رفتار کند که دیگران از او انتظار داشتند: قوی و استوار. اما درنهایت او یک روز وقتی قصد داشت از پارکینگی عمومی بیرون بیاید، همان‌جا نشست و احساساتش را بیرون ریخت. او همان احساساتی را بیرون می‌ریخت که برای مدت‌ها درون خود حبس کرده بود تا به نظر اطرافیان قوی جلوه کند. پرسشی که او در این لحظه از خود داشت این بود که اگر خیلی زودتر از این‌ها احساساتش را بروز داده بود زندگی چقدر می‌توانست برایش آسان‌تر شود؟

اگر در مرحله‌ی سختی از زندگی شخصی یا کاری‌تان باشید احتمالا کتاب‌های زیادی را با عناوینی مشابه کتاب پیش‌رو مورد بررسی و مطالعه قرار داده‌اید. اما تفاوت کتاب شجاعت مواجهه با از دست دادن (I'm Not a Mourning Person) با سایر کتاب‌ها در این زمینه چیست؟ کریس کار در این کتاب بدون هیچ‌گونه فیلتری به بیان احساسات شخصی‌اش در فراز و نشیب سخت‌ترین لحظات زندگی‌اش می‌پردازد. درواقع این نوع از یاداشت‌های شخصی نویسنده در این کتاب نقطه‌ی تمایز این اثر است. ممکن است اکثر تکنیک‌ها و شیوه‌های پیشنهادی کریس کار (Kris Carr) مانند خودمراقبتی و توجه به احساسات‌مان این روزها به نظر رایج و حتی بدیهی بیایند اما این شجاعت خالصانه‌ی نویسنده است که روش کار او در کتاب شجاعت مواجهه با از دست دادن را متفاوت می‌کند. کریس کار می‌خواهد ما با سال‌ها غم التیام‌نیافته که در قلب‌هایمان باقی مانده است رودررو شویم.

او در کتاب شجاعت مواجهه با از دست دادن درباره‌ی مسأله‌ی از دست دادن و انواع آن نیز صحبت می‌کند. (از دست دادن شغل، از دست دادن دوستی‌ها و...) که همگی یک موضوع مشترک در تجربه انسانی جمعی ما است. این کتاب مانند دستی ملایم بر روی شانه‌ی خواننده‌ی آن است که به ما یادآوری می‌کند که عبور از غم و اندوه، یک سفر منحصربه‌فرد است. کریس کار به ما می‌آورد تا فضایی بدون قضاوت را به غم و اندوه درون‌مان بدهیم تا درد را در آغوش بگیریم و در آن لحظات نیز احساس کنیم که زنده‌ایم و باید زندگی کنیم. کتاب شجاعت مواجهه با از دست دادن به ما می‌گوید که هیچ راه سریعی برای سوگواری وجود ندارد و هیچ فرمولی برای فرار از احساسات وجود ندارد. به یاد داشته باشید، درد نیاز به مشاهده و توجه دارد، نه پنهان کردن.

کریس کار در این کتاب به روش «مرمت طلایی» اشاره می‌کند که روشی چندصدساله برای احیای ظرف‌های شکسته‌شده‌ است. در این روش ظرف شکسته‌شده‌ی سفالی به جای آن‌که دور انداخته شود با قرار دادن طلا میان شکاف‌ها مرمت می‌شود و در نتیجه‌ی ظرف آسیب‌دیده به چیزی زیبا و دیدنی تبدیل می‌شود. نویسنده اعتقاد دارد که ما نیز با تعمیر تکه‌های شکسته‌شده‌ی وجودمان زیبا و دیدنی خواهیم شد و فرصت دادن به خودمان برای احساس اندوه همان طلایی است که تکه‌های شکسته‌ی وجود ما را دومرتبه سرهم می‌کند.

کتاب شجاعت مواجهه با ازدست دادن توسط انتشارات بذر خرد به چاپ رسیده است.

نکوداشت‌های کتاب شجاعت مواجهه با از دست دادن

• کریس کار مثل نوری در تاریکی است. (Dr. Mark Hyman)
• نوشته‌های کریس کار وضعیت سلامتی و شادمانی شما را ارتقا می‌بخشد. (Deepak Chopra)
• سفر هیجان‌انگیز او تغییر بزرگی را ایجاد کرد، کریس کار یک تحول‌آفرین واقعی است. (اپرا وینفری)

کتاب شجاعت مواجهه با از دست دادن برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب برای آن دسته از افرادی که به مفهوم خودشناسی و پیشرفت در این مسیر علاقمند هستند، مناسب است.

در بخشی از کتاب شجاعت مواجهه با از دست دادن: رویارویی صادقانه با احساسات پیچیده پس از فقدان می‌خوانیم

پس، به وضوح جا انداختیم که خشم ما موجه و مهم است و دلیلی دارد. اما وقتی مخرب باشد یا به‌شکل نادرست هدایت شود، ما را تبرئه نمی‌کند. یا وقتی از آن به‌مثابه فریب استفاه کنیم تا از آنچه واقعاً قصور خود ما است طفره برویم. به‌جای‌ آن‌که تمرکز متوجه دلیل اصلی بی‌قراری باشد، مستقیم بر دوش خشمی قرار می‌گیرد که بروز پیدا کرده است - انگار اصل مشکل آن است.

هرچند خشم می‌تواند در مواقع خاصی یاری‌دهنده باشد، مثلاً در انگیزه‌بخشیدن به ما برای تغییر چیزهایی که جواب نمی‌دهند، ما - به قول تیچ نات هان راهب بودایی و فعال صلح - تمایلی به «تربیت پرخاشگری» یا «تمرین‌دادن خشم‌مان» نداریم. این بی‌رغبتی تنها الگوهای مضر سماجت در خشم را تشدید می‌کند. خشم اگر مهارنشده باقی بماند می‌تواند ما را به انزوا بکشاند، به روابط‌مان آسیب بزند، دیگران را بیازارد، و به سلامت جسمی و روانی‌مان صدمه بزند، زمینه‌ی التهاب مزمن، ‌ افسردگی، حملات قلبی، سکته، و حتی سرطان را در ما ایجاد کند.

تکرار می‌کنم، خشم به‌خودی‌خود مشکل نیست. چگونگی مواجهه‌ی ما با آن است که اهمیت دارد. درست همان‌طور که نمی‌خواهیم بگذاریم نفرتمان بنشیند پشت فرمان، نمی‌خواهیم خشم‌مان هم مورد غفلت قرار بگیرد یا سرکوب شود. در غیر این صورت، این می‌شود مثالی دیگر از رهاکردن نیازهای خودمان.