کتاب قطار هاربین: مجموعه داستان برگزیدگان جایزه ا. هنری 2016

کتاب قطار هاربین شامل ده داستان کوتاه از تعدادی از نویسندگان سرشناس از قبیل دیوید اچ لین، چارلز هاروتی، آساکو سریزاوا و وندل بری است. کتاب حاضر در سال 2006 جزو برگزیدگان جایزه ادبی او. هنری بوده است.

درباره کتاب قطار هاربین

کتاب قطار هاربین دربردارنده‌ی گروهی از داستان‌هایی است که می‌توان آن‌ها را به دو دسته تقسیم‌بندی کرد. یکی داستان‌هایی که به دنیای درون انسان می‌روند تا از حس و حال و روحیات او سخن بگویند و دیگری داستان‌هایی که روایتگر تلاش انسان معاصر در جهت ایجاد رابطه‌ای تازه و جدید میان خود و جهان پیرامونش می‌باشند. در این کتاب داستان‌هایی از گیتا لایر، جو دانلی، دیوید اچ لین، چارلز هاروتی، آساکو سریزاوا، وندل بری، سم سوج، ذبی واتسون، فردریک تاتن و ران کارلسون گردآوری شده است.

از جمله ویژگی‌های داستان‌های این کتاب که سبب شده مورد توجه عموم قرار گیرند می‌توان به این موارد اشاره کرد: انتخاب زاویه دید مناسب، فضاسازی مناسب، و چینش به‌جای واژگان در کنار یکدیگر. پرداختن به موضوع ارتباط دوسویه‌ی انسان با جامعه‌ی مدرن و ابزار و وسایلی که برای حیات و زندگی در این جامعه به آن نیاز دارد و توسل به انواع شیوه‌ها و روش‌های زیستی است که این کتاب را از نظر ادبی در جایگاه قابل توجهی قرار می‌دهد.

قطار هاربین عنوان یکی از داستان‌های این مجموعه است که روایت‌گر ماجرایی است که در خلال جنگ میان چین و ژاپن به وقوع می‌پیوندد. راوی داستان یک سرباز جنگی است که واقعه‌ای را که چهل سال پیش در قطار ونسان به مقصد توربین رخ داده را به یاد می‌آورد و به واکاوی در جزئیات آن می‌پردازد. او در جست‌وجوی واقعیتی است؛ واقعیتی تلخ و دردناک ...

کتاب قطار هاربین برای چه کسانی مناسب است؟

مطالعه‌ی این کتاب را به دوست‌داران داستان‌های کوتاه خارجی توصیه می‌کنیم.

در بخشی از کتاب قطار هاربین: مجموعه داستان برگزیدگان جایزه ا. هنری 2016 می‌خوانیم

نوتس را ماه مارس از دوست یکی از دوستان‌مان خریدیم. فروشنده به ما گفت به خاطر سن‌ کم و مشکل تنفسی‌اش نباید سوارش شویم اما وقتی تابستان شد متوجه شدیم حالش واقعاً خوب نیست و شاید بهتر باشد بدون درد راحتش کنیم. ما حال بدش را می‌دیدیم اما راستش دیگر برایمان عزیز و دوست‌داشتنی شده بود. آتر هم که هفده سال داشت و با هیچ اسب دیگری اُخت نشده بود، خیلی زود با نوتس کنار آمد. دوتایی کنار هم چرا می‌کردند. قد نوتس به سینه آتر هم نمی‌رسید و وقتی دو مادیان به کره اسب محبوب او نزدیک می‌شدند، آتر فراری‌شان می‌داد. با فرا رسیدن تابستان، نوتس لاغر و لاغرتر شد طوری که با هر دم و بازدم، دنده‌هایش معلوم می‌شد. هر وقت هوا گرم‌تر می‌شد، پدر و مادرم راجع به نوتس حرف می‌زدند، مخصوصاً وقتی شب‌ها می‌دیدند که چطور آتر قوی‌هیکل و سیاه دور نوتس سفید و نحیف می‌چرخد. احساس گناه می‌کردیم. می‌گفتیم شاید این تابستان هوا خیلی گرم نباشد. بعد می‌گفتیم خب این تابستان هم گذشت، حالا دیگر وقتش نیست چون رطوبت کم شده. اما جولای هم آمد و رفت و نامه‌ات نرسید که نرسید و من همچنان عصرها نوتس را با آب خیس می‌کردم تا خنک شود.

کاش زودتر درباره‌ات تصمیم می‌گرفتم. عصرها کارم این بود که در اصطبل عرق بریزم و به خِس‌خِس نوتس گوش کنم و به این فکر کنم که بالاخره نامه‌ات کی به دستم می‌رسد. به نظرم تابستان آن سال کنتاکی حتی از ویرجینیا هم گرم‌تر بود و وقتی یادم می‌افتاد که با آن همه خستگی پوتین به پا داری، من از گرما هلاک می‌شدم.