کتاب اشک بهشت

وحید کیان در کتاب اشک بهشت اشعاری برگفته از کتاب کمدی الهی، درخشان‌ترین اثر دانته آلیگیری را به دو زبان فارسی و انگلیسی گردآوری و ترجمه کرده است.

درباره‌ی کتاب اشک بهشت:

دانته آلیگیری (Dante Alighieri) در کتاب کمدی الهی (divine comedy) سفر خیالی خودش به دوزخ، برزخ و بهشت را در قالب شعر روایت می‌کند. این کتاب از بزرگترین آثار ادبی تاریخ جهان، برجسته‌ترین اثر ادبی کشور ایتالیا و درخشان‌ترین محصول ادبی و فکری در قرون وسطا به شمار می‌رود که در دوران تبعید دانته از زادگاهش به رشته تحریر درآمده است.

کتاب کمدی الهی نشان دهنده‌ی دیدگاه دانته آلیگیری به عنوان یک مسیحی متعصب است که سرنوشت نهایی انسان را در عالمی دیگر به تصویر می‌کشد. اگر چه ادیان الهی شرح مفصلی از زندگی پس از مرگ انسان داده‌اند اما همچنان عوالم پس از مرگ برای بسیاری از ما مبهم است. دانته آلیگیری جز نویسندگانی به شمار می‌آید که با استفاده از تخیل و قدرت ادبی خود، کتابی با این موضوع به رشته تحریر در آورده است. کتاب اشک بهشت برگرفته از «کمدی الهی» است.

کتاب اشک بهشت مناسب چه کسانی است؟

علاقه‌مندان به آثار دانته آلیگیری و دوستداران اشعار فارسی و انگلیسی از خواندن این اثر لذت خواهند برد. همچنین کتاب حاضر برای تقویت زبان انگلیسی نیز مفید است.

دانته آلیگیری را بیشتر بشناسیم:

او در سال 1265 در ایتالیا دیده به جهان گشود. آلیگیری در رشته‌های فلسفه، خداشناسی، ادبیات، کلام و دستور زبان کسب علم کرد. بعدها به عضویت هیأت حاکمۀ فلورانس برگزیده‌ و پس از سقوط دولت وقت از زادگاهش تبعید شد. او انسانی علاقه‌مند به شهر و دیارش بود که از آن جا تبعیدش کردند، و سال‌ها آرزوی بازگشت به زادگاهش را در دل داشت. دانته تا پایان عمر زندگی را در غربت گذراند. اگر چه تاریخ نگارش بزرگ‌ترین اثرش «کمدی الهی»، دقیقاً روشن نیست، اما می‌دانیم که آخرین بخش این کتاب اندکی پیش از مرگش پایان یافت.

در بخشی از کتاب اشک بهشت می‌خوانیم:

آسمان‌ها، که به زیبایی پایدار باشند، ایشان را از خود رانده‌اند،
و ژرفای دوزخ آنان را به درون راه می‌دهد.
حتی ارواح شرور هم هیچ رغبتی به بودن با آنان ندارند. و من پرسیدم: «استاد، چه چیز ایشان را بدین‌ شکل پریشان کرده‌ است که چنین فریاد می‌کشند؟»
او پاسخ داد: «در چند کلمه به تو می‌گویم.
آنان که این‌ جایند نمی‌توانند برمرگ امیدی بربندند،
و زندگی تاریک‌شان آنچنان پست و حقیر می‌گذرد
که به هر سرنوشتی غیر از سرنوشت خود رشک می‌برند.
در دنیا هیچ نامی از ایشان باقی نمی‌ماند،
نه می‌توانند امیدی به عدالت بربندند و نه از دلسوزی چاره‌ای بیابند، بیا از ایشان حرفی نزنیم، تنها نگاهی به آن‌ها بیندازیم و برویم.»