کتاب اشک‌ها و لبخندها

کتاب اشک‌ها و لبخندها در 30 بخش شامل مجموعه‌ای از اشعار و آثار گران‌قدر جبران خلیل جبران با مضامین گوناگونی همچون عشق، آفرینش، آرزو، مرگ و... است.

حتماً شما هم بارها نام جبران خلیل جبران (Gibran khalil Gibran) را شنیده‌اید و گاه قطعۀ شعری ا‌ز او نیز خوانده‌اید. او شاعری است که آنچه انسان در ژرفای دل نهان می‌دارد را فاش می‌گوید‌ و شعرش مرز ندارد. لطافت گفتارش، یادگاری از بهار به دوران زمستان انسانیت است. او به حقیقت هر انسان و هموطنی را مانند برادر خود می‌داند. سرزمینش خاک حاصل‌خیز صلح و پرچمش شاخۀ سبز زیتون را دربردارد. در کنار تهی‌دستان آرام می‌گیرد و اشک او بر دشت خشک قلب‌های ما همچون باران است.

در بخشی از کتاب اشک‌ها و لبخندها (Tears and Laughter) می‌خوانیم:

و آن‌جا در میان دشت، در کنار جویباری زلال، قفس پرنده‌ای را دیدم که به دستان هنرمندی از میله و لولا ساخته شده‌ ‌بود. در گوشه‌ای از قفس پرنده‌ای مرده بود و در گوشۀ دیگر دو ظرف قرار داشت، یکی خالی از دانه و دیگری خالی از آب، در آن جا به ‌آرامی ایستادم.

در آن‌ حالی که وجودم غرق در نگاه و اندیشه بود، دریافتم که پرندۀ بی‌نوا در کنار جویبار و در دل دشتی به سرسبزی گهوارۀ زندگی، از تشنگی و گرسنگی جان داده است. همان‌طور که ثروتمند اسیر در مأمن آهنین خود، در میان کوهی از طلا از گرسنگی هلاک می‌شود.

ناگهان در برابر دیدگانم، قفس به اسکلت انسان و پرندۀ مرده، به قلبی خونین تبدیل شد، با جراحتی عمیق همچون، لبان اندوه بار یک زن. صدایی از آن زخم برخاست که می‌گفت: «من قلب انسانم، اسیر جسم و قربانی قانون دنیا»
«در دشت زیبای خداوند و بر کرانۀ جویبار زندگانی، اسیری بودم در قفسی ساخته از قانون انسان»
«در دل خلقتی زیبا در تنهایی جان سپردم چرا که آزادی، این هدیۀ خداوندی، از من دریغ شده ‌بود»
«در تصور انسان، هر زیبایی که عشق و آرزو را در وجود من بر انگیزد خفَت است و ننگ، و بر قضاوت او هر خوبی که در طلبش باشم هیچ»
«من قلب گمگشتۀ انسانم، اسیری در سیاه‌چال پلید اوامر او، بسته بر زنجیر قدرت زمینی‌اش، مرده و فراموش شده نزد انسانیت شادمانه‌ای که زبانش بسته و چشمانش را دیگر اشکی هویدا نیست».
تمامی این کلمات را، در جوی خون جاودانی که از قلب مجروح‌اش بیرون می‌ریخت مشاهده نمودم. بیش از این‌ها گفته شد، ولی چشمان گریان و روح غمگین من دیگر توانی برای دیدن و شنیدن بیش‌تر نداشتند.