کتاب درآمدی بر جامعه شناسی زبان

کتاب درآمدی بر جامعه شناسی زبان نوشته‌ی رونالد وارداف، به معرفی و بحث درباره‌ی مهم‌ترین موضوعات حوزه‌ی زبان‌شناسی اجتماعی مانند قوم‌نگاری‌ها، گویش‌های اجتماعی، دوزبانگی و چندزبانگی، دغدغه‌های روش‌شناختی و... می‌پردازد.

کتاب درآمدی بر جامعه شناسی زبان (An introduction to sociolinguistics) از بهترین و شناخته شده‌ترین آثار در بخش جامعه‌شناسی زبان است. رونالد وارداف (Ronald Wardhaugh) در این اثر موضوعاتی را مورد بررسی قرار داده که به طور معمول در بخش جامعه‌شناسی زبان یا زبان‌شناسی اجتماعی مطالعه خواهد شد.

این کتاب از 14 فصل تشکیل شده که به بیان موضوعاتی چون گویش‌ها و گونه‌های زبانی، زبان‌های پیجین و کریول، جامعه‌های گفتاری، زبان و فرهنگ، همبستگی و نزاکت و... می‌پردازد. در پایان هر بخش هم پرسش‌هایی مطرح شده که کتاب را برای آموزش و تدریس مناسب کرده است.

در بخشی از کتاب درآمدی بر جامعه شناسی زبان می‌خوانیم:

معیار سازی در مورد زبانهای «مرده‌ای چون لاتین و یونانی کلاسیک نیز در جریان است و این زبان‌ها برای همیشه معیار سازی شده‌اند. زبان‌های زنده متحول می‌شوند و در مورد آن‌ها فرایند معیارسازی لزوم فرآیندی همیشه جاری است. همچنین می‌توان گفت که فرآیند معیارسازی در زبان‌هایی چون فرانسوی یا آلمانی نسبت به زبان‌هایی چون باهاما اندونزی و سواحیلی پیشرفته‌تر است.

زبان هندی در هند هنوز در روند معیار سازی قرار دارد. اما هراس از محدود شدن یا از بین رفتن کامل زبان‌های محلی باعث مقاومت گسترده محلی در برابر زبان هندی و در نتیجه ند شدن روند معیار سازی این زبان شده است.

تا آن جا که به معیارسازی مربوط است، در هند مشکلاتی در خصوص پذیرش گونه‌های محلی و تدریس گونه معیار موجود به مثابه زبان کلاسیکی چون سانسکریت و فروکاستن آن به زبانی زنده وجود دارد. در مدارس، [زبان هندی هنوز اغلب بسیار شبیه لاتین در غرب تدریس می‌شود. در بسیاری جاها این زبان در بهترین حالت یک زبان دوم با کاربردی بسیار محدود است؛ بچه‌ها تشویق نمی‌شوند که «به هندی بازی کنند» و معلمان به ندرت هندی را به عنوان زبان آموزش به کار می‌گیرند. به همین ترتیب، ادبیات موجود به زبان هندی هنوز بسیار محدود است. مواد خواندنی روزمره اندکی وجود دارد که ممکن است مورد توجه جوان ترها قرار گیرد، برای نمونه کتاب‌های طنز، داستان‌های پلیسی و مجموعه‌های قصه‌های عامیانه. در نتیجه، معیارسازی زبان هندی به عنوان زبانی «زنده» روند کندی دارد.