کتلین کیتینگ در کتاب آغوش درمانی، به اثرات مثبت آغوشگیری بر روح و جسم و روان میپردازد؛ راهحل و روشی ساده اما کاربردی که جهت التیام، حمایت، شفا و رشد بسیار مورد استفاده قرار گرفته است.
موضوع کتاب آغوش درمانی چیست؟
کتاب آغوش درمانی (The hug therapy book) به شما نشان میدهد که لمس کردن و نوازش نه تنها مطلوب، بلکه نیاز است. تحقیقات علمی این نظریه را تأیید کردهاند که برانگیختگی ناشی از لمس کردن، برای سلامت جسمی و عاطفی ما بسیار ضروری میباشد.
خواص درمانی لمس کردن، ابزاری ضروری برای شفابخشی شناخته شده و اینک بخشی از آموزش پرستاران در چندین مرکز پزشکی بزرگ را شامل میشود. لمس کردن برای کمک به تسکین درد، رهایی از افسردگی و اضطراب، بالا بردن امید و میل بیماران به زندگی، و رشد مؤثر است؛ رشد نوزادانی که زودتر از موعد متولد میشوند و به علت قرار گرفتن در دستگاه مخصوص از لمس کردن محروم هستند.
در آغوش گرفتن یکی از رفتارهایی است که منجر به ازدیاد محبت و صمیمت در بین اعضای خانواده میشود و تأثیرات بیشتری نسبت به صحبت کردن و درددل دارد. اعضای خانواده با در آغوش گرفتن عشق، محبت و احساسات خود را به صورت خالصانه به یکدیگر منتقل میکنند. برای مثال مردی که صبح پیش از رفتن به سرکار و ترک خانه فقط چند ثانیه با آغوش صمیمی و گرم همسرش همراه میشود، از انرژی و انگیزهی زیادی برخوردار میشود و روز پر نشاطی خواهد داشت.
جالب این است که این تبادل انرژی دو طرفه میباشد، یعنی هم فرد آغوشدهنده و هم فرد آغوشگیرنده، هر دو از این امر سود میبرند. وقتی مادر یا پدری فرزند خود را صمیمانه بغل میکند، فرزندشان را از لحاظ روانی تغذیه میکنند و باعث افزایش عزتنفس او میشوند. همه میدانیم که عزتنفس چه نقش مهمی در سلامت روانی و اجتماعی اشخاص ایفا میکند.
در آغوش گرفتن اتفاقی غریزی و طبیعی نسبت به عشق و محبت میباشد. همچنین، آغوشگیری یک دانش است؛ روشی که برای تسکین دردها و عشق ورزیدن بسیار حائز اهمیت میباشد.
کتلین کیتینگ را بیشتر بشناسیم:
کتلین کیتینگ (Kathleen Keating) در رشتهی روانشناسی بالینی فارغالتحصیل شده و سالها به عنوان رواندرمانگر، مربی سلامت روان، مشاور، سخنران انگیزشی و مددکار خانواده مشغول به کار بوده است. او پیرامون موضوعاتی مانند مدیریت استرس، آموزش والدین، مهارتهای ارتباطی و فعالیتهای گروهی، همایشهای بزرگی در آمریکا برگزار کرده است.
انگیزهی کتلین کیتینگ در نوشتن کتاب آغوش درمانی این بود که متوجه شد ما انسانها بیشتر از قرص و دارو نیازمند این هستیم که روح و روان جریحهدار شدهی خود را بهبود بخشیم؛ همچنین احتیاج داریم که عشق را تجربه کنیم.
در بخشی از کتاب آغوش درمانی میخوانیم:
آغوشدرمانگر و آغوشپذیر هر دو باید از یک صلاحیت برخوردار باشند: این که حضور داشته باشند.
فرآیند آغوشدرمانی برای هر دو طرف خاصیت شفابخشی دارد. در حقیقت، فرد آغوشدهنده و فرد آغوشپذیر نقش درمانگری را رد و بدل میکنند. شما در مقام یک آغوشدرمانگر با کودک درونتان که محتاج عشق، امنیت، حمایت، توجه و بازی و شیطنت است ارتباط برقرار میکنید و همین نیازها را نیز در فرد آغوشپذیرنده برآورده میکنید.
آغوشدرمانگر قضاوت یا ملامت نمیکند. اما درک میکند که بسیاری از ما در جامعهی سرد و رسمی این را نیاموختهایم که حمایت عاطفیای را که نیازمند آن هستیم، طلب کنیم. کمبود عشق، محبت، حمایت یا حتی بازی و شیطنت که از دوران کودکی بر جای مانده ممکن است احساساتمان را جریحهدار کرده باشد. اگر کورانهای حوادث و افت و خیزهای زندگی در دوران کودکی و طول رشدمان باعث کمبود عزتنفسمان شده باشد، احتمالاً احساس میکنیم که از دوست داشته شدن و آغوش محبت محروم ماندهایم.
اگرچه آغوش درمانگران نمیتوانند همهی این مشکلات را برطرف کنند، تمنای درونی برای دریافت عشق و محبت را ارج مینهند و با بذلتوجه، درک، خنده، سخنان تسکیندهنده و آغوش آرامبخش خود، به این نیاز پاسخ میگویند.
آغوشدرمانی فقط مختص آدمهای غمگین و رنجدیده نیست. آغوشدرمانی موجب افزایش سلامت، شادی و امنیت همهی اشخاص میشود و برای همگان مفید و سودمند است.
هرکس میتواند آغوشدرمانگر شود. اما اگر در انواع آغوشگیری و تکنیکهای پیشرفتهای که در این کتاب عرضه میشود مهارت یابید، تبحر و اعتماد به نفستان در اجرای این توانایی فطری افزایش مییابد.
بله























