کتاب میهن فروش

کتاب میهن‌فروش اثر پل بیتی، طنز تلخی است که به سیاست‌های نژادی در آمریکا و به ویژه هویت ‌نژادی در لس‌آنجلس پرداخته است. میهن فروش برنده جایزه من بوکر و جایزه منتقدان کتاب ملی آمریکا در سال ٢٠١٦ شده و به مدت چندین ماه در لیست پرفروش‌های آمازون و نیویورک تایمز قرار داشته است.

راوی میهن فروش، کشاورز سیاه پوستی است که در شهری کوچک در حومه لس‌آنجلس زندگی می‌کند. او که توسط پدری مجرد و جامعه‌شناس تربیت شده است، کودکی‌اش را با شرکت در مطالعات روانشناختی پدرش درباره نژاد سپری می‌کند. پس از قتل پدرش در جریان نزاعی با پلیس، قهرمان کتاب یک جنبش اجتماعی رقم می‌زند و به تبعیض نژادی در آمریکا اعتراض می‌کند. حتی عنوان کتاب هم کنایه‌آمیز است، چون در نهایت راوی داستان را به جرم ترویج تبعیض نژادی و میهن فروشی محاکمه می‌کنند، محاکمه‌ای که نتیجه‌اش نامعلوم است‌.

کتاب میهن فروش (The Sellout) به دلیل پرداختن به مسائل نژادی در آمریکا از سوی داورانِ جایزه من بوکر با آثار نویسندگان مشهوری همچون مارک تواین و جاناتان سوییفت مقایسه شده است.

پل بیتی (Paul Beatty) نویسنده‌ی رمان‌های سرزمین خواب، خاکستر آتش‌فشان و بی‌قراری پسر سفیدپوست و دو کتاب شعر است: ساحل بزرگ ساحل کوچک را می‌گیرد و جوکر، جوکر، دوخال. او ویراستار کتاب چرند: گلچینی از شوخی‌های سیاه‌پوستان آمریکایی نیز هست. وی در نیویورک زندگی می‌کند.

در بخشی از کتاب میهن‌فروش می‌خوانیم:
او برخلاف آمریکا توانسته بود با زنده کردن برده‌داری در عصر مدرن، تاریخ را به عقب برگرداند. مشکل تاریخ همین است، ما دوست داریم فکر کنیم که تاریخ یک کتاب است. کتابی که می‌توانیم صفحاتش را ورق بزنیم و از آن بگذریم. اما تاریخ کاغذی نیست که رویش چیزی چاپ شده باشد. تاریخ حافظه است و حافظه زمان است و احساسات و ترانه‌ها. تاریخِ همان چیزهایی است که در ذهن شما می‌مانند.

همچنین در متن پست جلد کتاب نیز می‌خوانید:
وقتی پدرت می‌میرد، باید گریه کنی. به نظام فحش بدهی، چون پدرت به دست پلیس‌ها کشته شده است. اگرچه من یک کشاورز سیاه‌پوست عزادار و نسبتاً فقیر بودم که در ایستگاه پلیسی نشسته بودم که فقط از پولدارهای سفیدپوست و ستاره‌های جهانی سینما حمایت می‌کرد، نه از رنگین‌پوست‌هایی مثل من؛ اما حتی قطره‌ای اشک نریختم. فکر می‌کردم که مرگ او یک حقه بود؛ یک حقه‌ی دیگر در ادامه‌ی برنامه‌های پیچیده‌ای که او برای تربیت من داشت، برای اینکه یاد بگیرم سیاه‌پوست‌ها چه محدودیت‌هایی دارند، برای اینکه به من الهام ببخشد که خودم دست‌به‌کار شوم، من هنوز امید داشتم که او بلند شود، خودش را بتکاند و بگوید: «ببین کاکاسیاه، اگه ممکن باشه همچین اتفاقی واسه‌ی زرنگ‌ترین سیاه‌پوست دنیا بیفته، فکرش رو بکن سرِ توی ابله ممکنه چه بلاهایی بیاد. فقط اینکه یه نژادپرست مرده، دلیل نمی‌شه که اونا بقیه­ی کاکاسیاهای جلوِ چشم‌‍‌شون رو دیگه نکشن.