کتاب پرندگان زرد

کتاب پرندگان زرد، روایتگر تجربیات کوین پاورز به ‌عنوان تیربارچی در جنگ عراق است. پرندگان زرد، روایت یک مرگ است؛ هر خط، تایید جسورانه‌یی است بر قدرت زیبایی در جان‌بخشیدن دوباره؛ چه این زیبایی خود را در طبیعت نشان دهد یا (بعدها) در هنر.

نیویورک‌تایمز بلافاصله پس از انتشار رمان پرندگان زرد (The Yellow Birds)، از آن به عنوان یک شاهکار کلاسیک در ادبیات جنگی معاصر یاد کرد و آن را در فهرست ۱۰۰ رمان برتر سال ۲۰۱۲ قرار داد. موفقیت‌های «پرندگان زرد» تا آن‌جا بود که به مرحله‌ی نهایی جایزه‌ی ملی منتقدان آمریکا راه یافت و سرانجام در همان سال توانست جایزه‌ی کتاب اول گاردین و جایزه‌ی پن‌همینگوی را از آن خود کند.

«جنگ می‌خواست ما را در بهار بکُشد…» این جمله آغازاین رمان است: شروعی قدرتمند برای روایت مرگ و دوستی. «پرندگان زرد»، روایت زندگی سرباز جان بارتل بیست و یک ساله و دنیل مورفی هجده ساله است که همانگونه که جوخه‌شان درگیر نبردی خونین در شهر الطفار است، به زندگی ادامه می‌دهند. «پرندگان زرد» با توجه به تصاویر زنده و تمثیلات متافیزیکی درباره‌ی معصومیت ازدست رفته و کارکرد حافظه از یک سو به نقل از نیویورک تایمز در کنار شاهکار تیم ابراین- «چیزهایی که به دوش می‌کشیدند»- در مورد جنگ ویتنام قرار می‌گیرد و از‌سوی دیگر به روایت گاردین در کنار رمان‌های «در جبهه‌ی غرب خبری نیست» نوشته‌ی اریش ماریا رمارک و «نشان شرخ دلیری» از استیون کرین قدرت‌نمایی می‌کند.

به گفته‌ی جان بِرنساید: خواندن این رمان یک ضرورت است، اگرچه کم‌تر کسی انتظار داشت از جنگ عراق رمانی خلق شود؛ کوین پاورز (Kevin Powers)، تصویری به شدت دقیق و هوشیارانه از مردان جنگ ارائه داده: مورف آسیب‌پذیر و مرموز، و استرلینگ بی‌رحم، اما به‌شدت آسیب‌دیده، به طرز حیرت‌آوری ترسیم شده‌اند، و این تصادفی نیست که نام‌خانوادگی شخصیت اصلی، ما را وامی‌دارد به شخصیتِ بارتلبی در داستان کوتاهِ «بارتلبی محرر» اثر هرمان ملویل فکر کنیم. پرندگان زرد، رمانی است که باید خوانده شود، نه ‌فقط به این خاطر که شاهدی است بر یک جنگ مشخص، بلکه به دلیل نوع بینش انسانی و جهان‌شمولی که در خود دارد.

در بخشی از پرندگان زرد می‌خوانیم:
جنگ می‌خواست در بهار ما را بکُشد. وقتی علف‌ها، دشت‌های نینوا را سبز کرد و هوا گرم شد، ما بر فراز تپه‌های کم‌شیب آن‌سویِ شهرها و شهرک‌ها گشت می‌زدیم. بالای تپه‌ها و میان علفزارهای بلندی که باد آن‌ها را در گذرگاه‌ها خوابانده بود، مثلِ پیش‌قراولان با اطمینان حرکت می‌کردیم. وقتی خواب بودیم، جنگ، هزاران دنده‌ی خود را به دعا بر زمین می‌سایید. خسته و کوفته‌ ‌پیش می‌رفتیم و چشم‌هاش در تاریکی باز بود و سفید. وقتی چیزی می‌خوردیم، جنگ روزه می‌گرفت و محرومیت‌هاش سیرش می‌کرد؛ عشق‌بازی می‌کرد، و با آتش و بمباران ‌مدام می‌زایید و تکثیر می‌شد.