کتاب فرودگاه پایان خوش اثر مورایاما ساکی از نشر دانش آفرین

شما تابه‌حال مسافر هواپیمای رؤیاها بوده‌اید؟ کتاب فرودگاه پایان خوش اثر مورایاما ساکی، داستان انسان‌هایی را روایت می‌کند که در مکانی معمولی، تجربه‌هایی فراموش‌نشدنی به دست می‌آورند. مسافرانی که شاید یکدیگر را نشناسند، اما ملاقات‌های کوتاهشان می‌تواند زندگی خود یا دیگری را از این رو به آن رو کند. فرودگاهی را تصور کنید که هر مسافرش داستانی از گذشته و رؤیاهایی برای آینده دارد؛ ممکن است تقاطع این داستان‌ها و آدم‌ها اوقات خوشی بسازد!

درباره‌ی کتاب فرودگاه پایان خوش

ایده‌ی بسیاری از داستان‌ها بر اساس آدم‌ها، اشیا و اتفاقات عجیب یا معمولی شکل می‌گیرند و برخی از قصه‌ها هم بر محوریت یک مکان نوشته می‌شوند. مکان‌هایی مثل بیمارستان، زندان، بازار و جاهای دیگری که ممکن است قصه‌های مختلفی را در دل خود داشته باشند. مورایاما ساکی برای این رمان اجتماعی فرودگاه را انتخاب کرده است. جایی که صرفاً یک فضای موقتی برای رفت‌وبرگشت از یک مبدأ به مقصد است. این مکان در کتاب فرودگاه پایان خوش کمی با یک فرودگاه معمولی فرق می‌کند.

این رمان ژاپنی به سراغ چهار شخصیت رفته و فرودگاه را از یک مکان موقت به یک صحنه‌ی اصلی تبدیل کرده است؛ صحنه‌ای برای ارتباط آدم‌هایی که هیچ‌کدام همدیگر را نمی‌شناسند اما می‌توانند بزرگ‌ترین تأثیرات را روی زندگی هم بگذارند. داستان اول درباره‌ی دانشجویی است به نام ریوجی، مرد جوانی است که رؤیای بزرگی را در سر می‌پروراند. رویای تبدیل شدن به هنرمندی بزرگ در زمینه‌ی نقاشی و طراحی مانگا.

ادبیات ژاپن؛ فرصتی برای واکاوی انسان

ریوجی، شخصیت رمان فرودگاه پایان خوش، گویی در مسیر رسیدن به رؤیایش چندان موفق نبوده و امیدی هم به موفقیت ندارد. او در فرودگاه است تا از شهر تحصیل و کارش، به زادگاهش برگردد. سفر ریوجی در این فرودگاه از همین‌جا شروع می‌شود. جایی که او با یک پیرمرد مرموز ملاقات می‌کند. پیرمردی که در حال طراحی و نقاشی است. شاید این ملاقات در ظاهر کم‌اهمیت به نظر برسد؛ اما گفت‌وگوی آن دو اصلاً معمولی نیست.

شاید برای شما هم پیش آمده باشد که در جایی که انتظارش را ندارید، بهترین گفت‌وگوی زندگی‌تان را تجربه می‌کنید. جمله‌هایی می‌شنوید که زندگی‌تان را تغییر می‌دهند و شما را ساعت‌ها به فکر وا می‌دارند. در کتاب مورایاما ساکی، تأثیرات جمله‌های پیرمرد هم کم از گزاره‌های جادویی نداشتند و نظر ریوجی را راجع‌به مفاهیم بزرگی مثل شکست، موفقیت، آینده و تلاش تغییر دادند.

فرودگاه پایان خوش؛ جایی برای آغاز دوباره

داستان دوم این کتاب، درباره‌ی ساتو یومِکو است. زنی که در کتاب‌فروشی طبقه‌ی سوم ترمینال شماره‌ی یک فرودگاه کار می‌کند و رابطه‌ی او با دنیای کتاب و کتاب‌خوانی بسیار جالب و عجب است. رابطه‌ای که شاید بتوان آن را جادویی خطاب کرد. داستان سوم راجع‌به ملاقات دو دوست بعد از 33 سال است؛ دوستانی صمیمی که یک سوءتفاهم سال‌ها بینشان فاصله انداخته است. داستان چهارم درباره‌ی یک زن شعبده‌باز سال‌خورده است که تمام عمرش را در سفر گذرانده و به اجراهای نمایش‌های مختلف پرداخته است.

فرودگاه به همه‌ی این شخصیت‌ها یک فرصت دوباره می‌دهد. برای فکر کردن درمورد مسیر زندگی‌شان، تجربیات خوب یا تلخشان و انتخاب‌های درست و غلطشان. با خرید کتاب فرودگاه پایان خوش نوشته‌ی مورایاما ساکی که توسط ریحانه صادقی از کره‌ای به فارسی ترجمه و به همت انتشارات دانش آفرین منتشر شده است، می‌توانید یک داستان اجتماعی راجع‌به انسان‌های مختلف و تجربه‌های تلخ‌وشیرین اما با پایانی خوش در یک فرودگاه جادویی بخوانید.

کتاب فرودگاه پایان خوش برای شما مناسب است اگر

• به ادبیات معاصر ژاپن علاقه دارید.
• از خواندن رمان‌های اجتماعی خارجی لذت می‌برید.
• داستان‌های التیام‌بخش و آرام ژاپنی را می‌پسندید.

در بخشی از کتاب فرودگاه پایان خوش می‌خوانیم

نه فقط در راه مدرسه، بلکه هروقت یومکو می خواست به فروشگاه یا استخر برود، خواهرش کارهای خود را کنار می گذاشت و همراه او می رفت. وقتی قرار بود به جای دور یا خیابان شلوغی برود، او مثل شوالیه ای که از شاهزاده اش محافظت می کند، در سمت خیابان می ایستاد و محکم دست یومکو را می گرفت. هرچقدر هم یومکو دختر حواس پرتی بود و آرام آرام قدم برمی داشت، تا وقتی که دست در دست خواهرش راه می رفت، احساس امنیت می کرد و نگران چیزی نبود. او ستاره ای شعله ور و درخشان، مثل خورشید بود. موهای بلندش از پشت سر در باد می رقصیدند و او مثل یک ستاره ی راهنما هیچ گاه راهش را گم نمی کرد.

با اینکه یومکوی حواس پرت، کم کم بزرگ شد و توانست به تنهایی بیرون برود، اما هنوز هم گرمای دست و لبخند خواهرش را از یاد نبرده بود؛ همان دست هایی که محکم و مطمئن در حالی که کمی عرق کرده بودند، دست او را می فشردند، و آن لبخند گرم و بانشاطی که گهگاهی برمی گشت و به او لبخند می زد.

یومکو خواهرش را خیلی دوست داشت، از خودش بابت تمام ضعف ها و کمبودهایی که داشت متنفر بود و این موضوع او را به شدت عذاب می داد. یادش می آمد که در کودکی نگران این بود که خواهرش او را ترک کند، ولی با این حال پیش خودش می گفت اگر این اتفاق بیفتد هیچ کاری از دستش برنمی آید.

«فکر می کردم مثل جوجه اردک زشتم. همون شخصیت داستان هانس کریستین اندرسن.»

یومکو در کودکی کتاب جوجه اردک زشت را خوانده بود. آن جوجه درست مثل یومکو تنها کسی بود که در خانواده اش زشت، بدقواره و گوشه گیر بود؛ درست مثل یومکو که تنها فرد خانواده بود که زیبا و دوست داشتنی نبود. پدر، مادر و خواهرش همگی شخصیت هایی محکم و دوست داشتنی داشتند؛ اما یومکو شبیه آن ها نبود. او حواس پرت و غرق در رویاهای خود بود و به جز مانگاها و کتاب ها دوست دیگری نداشت.

تفاوت داستان یومکو با داستان جوجه اردک زشت این بود که او یک قو نبود، بلکه واقعاً یک جوجه اردک زشت بود و برخلاف خانواده ی اردک ها، خانواده اش او را واقعاً دوست داشتند و یومکو نیز عاشق آن ها بود، اما باز هم به خاطر تفاوتی که با خانواده اش داشت، غمگین بود.