بله
کتاب محبوس رمانی با درون‌مایه‌ی سیاسی-اجتماعی است که کورت ونه گات آن را به طنز هم می‌آراید و می‌شود گفت بخشی از تاریخ معاصر آمریکا را هم بازگو می‌کند. داستان این کتاب از روز آزادی والتر اف. استارباک از زندان آغاز می‌شود. او به‌خاطر نقشش در رسوایی واترگیت به زندان افتاد و حالا پس از آزادی، در نیویورک با کسانی روبرو می‌شود که در گذشته‌اش نقش داشته‌اند.
درباره‌ی کتاب محبوس
تصور کنید در یکی از بزرگترین رسوایی‌های سیاسی تاریخ آمریکا سهیم بوده‌اید. اما نه مغز متفکر توطئه بودید و نه سیاستمداری قدرتمند. نقشی که آنجا داشته‌اید آنقدر کم‌اهمیت بوده که اسمتان چندان به گوش کسی نخورده. اما بهرحال باید چند سالی را در زندان بگذرانید. راستش من دوست دارم داستان زندگی‌تان را بدانم. کورت ونه گات در کتاب محبوس روایتگر داستان شماست.
در سال 1972 افرادی که با کارزار انتخاباتی نیکسون ارتباط داشتند موفق شدند به مقر دموکرات‌ها در واشنگتن نفوذ کنند. تلاش برای پنهان کردن این ماجرا، رسوایی سیاسی بزرگی را به‌وجود آورد که به واترگیت معروف شد. نویسنده‌ی کتاب ازاین رویداد استفاده می‌کند و آن را به مسئله‌ی بزرگتری پیوند می‌دهد. مسئولیت خطاهایی که یک نظام سیاسی مرتکب می‌شود بر عهده‌ی افرادی است که مرتکب آن‌ها شده‌اند یا باید ساختار قدرت را هم مقصر بدانیم؟
والتر در خانواده‌ای کم‌درآمد بزرگ می‌شود و خود را به دانشگاه هاروارد می‌رساند. او وارد دستگاه دولتی آمریکا می‌شود و به‌خاطر تاثیر حاشیه‌ای‌اش در واترگیت زندانی می‌شود. اما رمان، بر خلاف نامش، درباره‌ی دوره‌ی زندان والتر نیست. داستان کتاب محبوس از سال 1977 آغاز می‌شود، زمانی که شخصیت اصلی رمان از زندان آزاد شده است. با رفت و برگشت میان زمان حال و گذشته، والتر به مرور زندگی خود می‌پردازد و به‌نوعی تاریخ آمریکا را هم بازبینی می‌کند و با تناقض‌ها، فساد سیاسی و قدرت‌های انحصاری مواجه می‌شود.
محبوس، سیاسی‌ترین اثر کورت ونه گات
برخلاف آثار کورت ونه گات، محبوس رمانی است که از خیال‌پردازی فاصله دارد، اما داستان همه‌ی کتاب‌های کورت ونه گات در جهانی اتفاق می‌افتد که خودش آن را خلق کرده است، حتی اگر بستر تاریخی و اجتماعی آن درست منطبق با واقعیت باشد. البته این اثر تاریخ‌محورتر و سیاسی‌تر از آثار دیگر است.
جملات کورت ونه گات در این کتاب، با وجود اغراق‌های طنزآمیزی که دارند، این پرسش را به ذهن متبادر می‌کنند: در جامعه‌ای که قدرت و ثروت در تعیین سرنوشت انسان‌ها تاثیری عمیق دارد، هر فرد چقدر مسئول زندگی خودش است؟
این کتاب با ترجمه‌ی علی شیعه علی در نشر سبزان چاپ شده است. اگر به دنبال طنزآمیزترین و در عین حال سیاسی‌ترین رمانی از کورت ونه گات هستید که می‌شود خواند، خرید کتاب محبوس را از دست ندهید.
نکوداشت‌های کتاب محبوس
- کورت ونه گات هیچ‌گاه در طنز انتقادی خود چنین دقیق به هدف نزده است. هیچ‌چیز از تیغ طنز او در امان نمی‌ماند. (People)
- در این کتاب ونه‌گات در اوج درخشش و توانایی خود است. صرفاً تخیل شگفت‌انگیز او به‌تنهایی ارزش خواندن این کتاب را دارد. (The Washington Post)
کتاب محبوس برای شما مناسب است اگر
- آثار دیگر کورت ونه گات را خوانده‌اید و از فضایی که او از ترکیب واقعیت‌های تاریخی با تخیل می‌سازد لذت می‌برید.
- به رمان‌هایی با بن‌مایه‌ی سیاسی علاقه‌مندید، اما حوصله‌ی فضای خشک داستان‌های سیاسی را ندارید.
- درباره‌ی ماجرای واترگیت و فاجعه‌ی سیاسی‌ای که به بار آورد کنجکاوید.
در بخشی از کتاب محبوس می‌خوانیم
پدر عزیزم تقریباً تمام مسیر خانه را بعد از صرف ناهار با پاورز هپ‌گود ساکت بود. سوار اتومبیل دودر «پلی‌موث» پدرم بودیم. خودش رانندگی می‌کرد. پانزده شانزده سال بعد به خاطر رد شدن از چراغ قرمز دستگیرش کردند. بعد مشخص شد بیست سال تمام است که اصلاً گواهینامه‌ی رانندگی ندارد و این به آن معناست که حتی آن روزی که با پاورز هپ‌گود ناهار خوردیم هم گواهینامه نداشته است. خانه‌اش بیرون شهر (یک جورهایی حومه‌ی شهر) بود. وقتی به انتهای شهر رسیدیم، گفت که اگر خوش‌شانس باشیم می‌توانیم یک سگ فوق‌العاده بامزه را ببینیم. گفت یک ژرمن‌شفرد است که بیچاره خیلی به سختی می‌تواند سرپا بایستد، چون انگار چندین و چند بار ماشین‌ها زیرش گرفته‌اند. سگ هنوز همان‌طور تلوتلوخوران خودش را این طرف و آن طرف می‌کشاند تا دنبال آن ماشین‌های بی‌رحم کند. چشم‌هایش سرشار از تهور و خشم بودند.
اما آن سگ خودش را آن روز نشان نداد. البته واقعاً وجود داشت. یک روز دیگر وقتی تنها رانندگی می‌کردم دیدمش. حاشیه‌ی جاده دولا شده و آماده‌ی فرو کردن دندان‌هایش به لاستیک راست جلویم بود، اما دیدن حمله‌اش خیلی ترحم‌برانگیز بود. دو پای عقبش دیگر کاملاً از کار افتاده بودند. انگار یک صندوق بزرگ را تنها با نیروی دوپای جلویش این طرف و آن طرف می‌کشد.
این دقیقاً همان روزی بود که بمب اتم را روی سر مردم هیروشیما انداختند.
