کتاب هفت ناخدا اثر شهریار مندنی پور؛ نشر مرکز

کتاب هفت ناخدا اثر شهریار مندنی پور مجموعه‌ای از هشت داستان کوتاه است که با نگاهی عمیق به انسان، خاطره، عشق، فقدان و پیچیدگی‌های روابط انسانی نظر می‌اندازد. این اثر با بهره‌گیری از زبان ادبی، روایت‌های چندلایه و شیوه‌های نوین داستان‌پردازی، جایگاه ویژه‌ای در داستان‌نویسی معاصر ایران دارد.

درباره‌ی کتاب هفت ناخدا

هفت‌ناخدا که زمانی محله‌ای قدیمی، فقیر و محل قاچاقچی‌ها بوده، حالا تغییر کرده و با ساختمان‌ها و شهرسازی جدید جایگزین شده است. بااین‌حال، این محله هنوز هم برای ساکنان قدیمی سرشار از خاطره، عشق، گناه و حسرت است. داستان کوتاه هفت ناخدا شهریار مندنی پور (Shahriar Mandanipour) یکی از هشت داستان کوتاهی است که نشر مرکز در مجموعه داستانی با همین نام منتشر کرده است.

پس از گذشت سال‌ها، راوی به همراه پیرمردی نابینا به هفت ناخدا بازگشته است. راوی که در کودکی پیام‌رسان عشق پنهانی کوکب و پیرمرد بوده، هنوز خاطره‌ی اتفاقات سال‌های دور و سرنوشت تلخ کوکب را با خود حمل می‌کند. او پیرمرد را مسئول بدبختی‌های کوکب می‌داند؛ اما در طول سفر، خاطرات و احساسات پیچیده‌تری از گذشته آشکار می‌شود. این اثر که یکی از داستان‌های کوتاه اقلیم جنوب ایران است، زبان و فرهنگ این خطه را بازتاب می‌دهد.

در داستان هفت ناخدا که عنوان کتاب نیز از آن گرفته شده است، بازگشت شخصیتی پس از سال‌ها به شهر و مواجهه با گذشته‌ای پر از عشق، گناه و حسرت، محور روایت قرار می‌گیرد. فضای داستان با حضور دریا، بندر، خاطرات محلی و نشانه‌های فرهنگی منطقه، پیوندی با ادبیات اقلیمی جنوب ایجاد می‌کند و تصویری از انسان‌هایی ارائه می‌دهد که میان گذشته و حال گرفتار مانده‌اند.

هفت ناخدا؛ هشت داستان از نسل سوم داستان‌نویسی

کتاب هفت ناخدا مجموعه‌ای از هشت داستان کوتاه است که هرکدام با رویکردی متفاوت به تجربه‌های انسانی، ذهنیت شخصیت‌ها و لایه‌های پنهان زندگی روزمره می‌پردازند. این داستان‌ها نمونه‌هایی از شیوه‌ی خاص شهریار مندنی پور در روایت‌پردازی هستند؛ داستان‌هایی که گاه با ساختارهای غیرخطی، نمادپردازی، بازی‌های زبانی و توجه به ذهن و روان شخصیت‌ها، به ویژگی‌های داستان کوتاه پست مدرن نزدیک می‌شوند.

داستان‌های مندنی پور را در چارچوب نسل سوم داستان‌نویسی ایران جای می‌دهند؛ نویسنده‌ای که با تجربه‌گرایی در فرم، زبان و شیوه‌ی روایت، مسیرهای تازه‌ای را در داستان‌نویسی معاصر ایران گشود. این اثر یکی از مجموعه داستان‌های کوتاه شهریار مندنی پور است که نگاه متفاوت او به روایت، پیچیدگی‌های ذهن انسان و تجربه‌های نو در پرداخت داستانی را به نمایش می‌گذارد.

مندنی پور در این اثر با تکیه بر زبان، فضا و ذهن شخصیت‌ها، داستان‌هایی ارائه می‌کند که از روایت‌های ساده و خطی فراتر می‌روند و پرسش‌هایی درباره‌ی عشق، زمان، خاطره و سرنوشت انسان مطرح می‌کنند. این مجموعه داستان کوتاه نمونه‌ای ارزشمند از ادبیات پست مدرن ایران است که مسیر تحول داستان کوتاه فارسی را در دهه‌های اخیر نشان می‌دهد.

با خرید کتاب هفت ناخدا نشر مرکز، فرصت خواندن یکی از مجموعه‌داستان‌های شاخص شهریار مندنی‌پور را به دست می‌آورید؛ اثری که شما را با شیوه‌های متفاوت روایت‌پردازی، زبان خلاقانه و نگاه عمیق نویسنده به انسان، خاطره و پیچیدگی‌های زندگی آشنا می‌کند.

کتاب هفت ناخدا برای شما مناسب است اگر

• به داستان کوتاه و روایت‌های متفاوت در ادبیات فارسی علاقه دارید.
• علاقه‌مندید یکی از کتاب‌های شهریار مندنی پور را مطالعه کنید.
• از داستان کوتاه پست مدرن، ادبیات تجربی و روایت‌هایی با حال‌وهوای ادبیات اقلیمی جنوب لذت می‌برید.

در بخشی از کتاب هفت ناخدا: هشت داستان می‌خوانیم

می‌شنوی سرگروهبان هورزاد؟ ما از همان اول حتم داشتیم که فرارش داده‌ای. بلکه از جیره‌هایمان هم حسابی تپانده بودی توی جیبش که باوفایی و کرمت را ختم کرده باشی.

تمام شد جناب‌سرهنگ! دیگر چی می‌خواهید بشنوید؟ همین بود: از اول تا آخر ماجرا. حالا که باز گزارش که می‌نویسید، بنویسید من احمق بودم که نفهمیدم عراقی خیلی باهوش بود. خوب بلد بود قایم کند که فارسی بلد است. بنویسید که من اهمال...

نه جناب‌سرهنگ! بنویسید که جناب‌سروان اصل مأموریت را خوب و مقبول انجام دادند. تمام مدت، خیلی حواسشان بود به جان سربازهایشان. جانشان بود و آن مأموریت. ما شاهد بودیم که بالای قله چقدر ناراحت بودند. ما خواب‌بیدار هم تو نخشان بودیم. چه پنهان؟ می‌خواستیم ببینیم با هورزاد چی ها می‌گویند وقتی ماها خواب رفته‌ایم. کار گرا بستن تمام شده بود. خمپاره‌های آتشبار عراقی از بالاهای سر ما فرفر رد می‌شدند، می‌رفتند طرف خطمان. که می‌گفتیم حالا آیا آنجا کی‌ها زخمی شده‌اند، کی خدای ناکرده شهید شده. و خوش‌خیالی، می‌گفتیم بگذار فردا صبح برسد، چنان جوابی بهتان بدهیم بدعراقی‌ها... این سرگروهبان یک گوشه‌ای کنجله شده بود، نه حرف می‌زد، نه اصلا آب ‌و غذا خورد. بگو خبر مرگ ننه اش را بهش داده باشند. نامرد کارش را کرده بود، عزا هم گرفته بود. گاهی، توی تاریکی، برق چشم‌هایش را می‌دیدیم، تا این‌که حدودهای ساعت دو، سه صبح، همان‌طور زیر‌چشمی، دیدیم جناب‌سروان رفتند سراغش، بهش نهیب زدند تو فرارش دادی، نه؟ برای چی فرارش دادی؟ پع! جناب‌سروان تازه دوزاری‌ شده بودند. بهش گفتند رفیقم هم که باشی، گزارشت را می‌دهم دادگاهی بشوی. کارت خیانت است... ما دیگر از خستگی بیهوش شدیم، که یکهو با صدای انفجار از خواب پریدیم. مین بود یا تله‌ی انفجاری. جناب‌سروان داشتند با بیسیم آتش تقاضا می‌کردند. تک شروع شده بود. منتها به کجا؟ اَت وسط تله‌ی مرگ،‌ کمین... همه‌جورش، که همان شب عراقی‌ها چیده بودند.