کتاب جزئیات یک شوخی کوچولو برای سفر به کهکشان و نقطه‌های کوچک در فاصله‌ای بسیار دور از خورشید

کتاب جزئیات یک شوخی کوچولو برای سفر به کهکشان و نقطه‌های کوچک در فاصله‌ای بسیار دور از خورشید، دو نمایشنامه‌ی مدرن ایرانی به قلم جمشید خانیان است که با زبانی ساده، گفتگومحور و در عین حال چندلایه، شما را به موقعیت‌هایی می‌برد که در پس ظاهر ساده و معمولی خود، پرسش‌های فلسفی و اجتماعی عمیقی را آشکار می‌سازد. دو نمایشنامه‌ی اجتماعی و فلسفی خواندنی که شما را به تأمل درباره‌ی عمیق‌ترین دغدغه‌های بشری فرامی‌خواند.

درباره‌ی کتاب جزئیات یک شوخی کوچولو برای سفر به کهکشان و نقطه‌های کوچک در فاصله‌ای بسیار دور از خورشید

شاید یک گفتگوی ساده میان یک پاسبان و یک پسربچه باعث شود پرسش بزرگی در باب آزادی، قدرت و ترس از انتخاب شکل بگیرد یا صدای انفجار مین به دریچه‌ای برای مرور گذشته بدل شود. جمشید خانیان در کتاب جزئیات یک شوخی کوچولو برای سفر به کهکشان و نقطه‌های کوچک در فاصله‌ای بسیار دور از خورشید، دو نمایشنامه‌ی خود را با محوریت چنین موضوعاتی به نگارش درآورده است تا به شیوه‌ی خودش از دغدغه‌های انسانی و اجتماعی بگوید.

در این اثر خواندنیِ نشر قطره به فضایی قدم می‌گذارید که در آن واقعیت و خیال در هم آمیخته‌اند و مرز میان زندگی و مرگ چندان روشن نیست. اثری با زیرلایه‌هایی فلسفی که شما را همراه با شخصیت‌های داستان به دل موقعیت‌هایی می‌برد که راهی برای گریز از انتخاب وجود ندارد.

روایت جمشید خانیان؛ جایی میان اسلحه و رویا

در اولین نمایشنامه‌ی کتاب، پاسبان موظف است که نظم میدان را حفظ کند و حالا با پسرکی روبه‌رو شده که تلاش دارد از ستون خالی مجسمه‌ای بالا برود. این عمل غیرعادی پسر، پاسبان را به بازجویی وامی‌دارد. بازجویی‌ای از پرس‌وجو درباره‌ی خانه و خانواده به کنجکاوی‌های علمی و آرزوهای پسرک می‌رسد و از همین گفتگو درمی‌یابیم که پسرک آرزو دارد دانشمند شود و روزی مجسمه‌اش روی این ستون قرار بگیرد.

از سوی دیگر، پاسبانِ نمایشنامه‌ی جزئیات یک شوخی کوچولو برای سفر به کهکشان، در دنیای خودش که مملو از دستور، ترس و تردید است، گرفتار شده. در این ماجرا که رگه‌هایی از طنز تلخ را در خود نهفته، پسرک درواقع نماینده‌ی ذهنی است که می‌خواهد فراتر از محدودیت‌های اطرافش حرکت کند. در مقابل، پاسبان در حالی که سنگینی اسلحه و بار فرمان‌پذیری را در دست‌ها و شانه‌هایش احساس می‌کند، به این می‌اندیشد که آیا می‌توان در عین اجرای قانون، انسان خوبی بود؟

نمایشنامه‌های فلسفی؛ از خیابان تا میدان مین

جمشید خانیان در نمایشنامه‌ی نقطه‌های کوچک در فاصله‌ای بسیار دور از خورشید با اینکه باز هم دو شخصیت را رویاروی هم قرار می‌دهد اما فضای بسیار متفاوتی را خلق می‌کند که در آن دو نفر در میدان مین‌گذاری شده در حال گفتگو هستند. صدای انفجار در این منطقه ناگهان خاطرات گذشته را زنده می‌کند و به تدریج به زیر پوستِ حال می‌خزد تا زمانْ ابعاد و معنای خود را از دست بدهد. این گفتگو به شکل پیچیده‌ای ادامه می‌یابد و در نهایت فضایی سورئال شکل می‌گیرد.

این نمایشنامه‌های فلسفی و اجتماعیِ کتاب جزئیات یک شوخی کوچولو برای سفر به کهکشان و نقطه‌های کوچک در فاصله‌ای بسیار دور از خورشید، از دل موقعیت‌های معمولی، جهان‌هایی پیچیده می‌سازند. جهان‌هایی که در آن‌ها یک کودک می‌تواند فکر پاسبانی را درگیر فلسفه‌ی خیر و شر کند و یا گفتگویی در میدان مین، از خاطرات و تمام چیزهایی را یادآوری کند که پس از جنگ باقی می‌مانند و می‌توانند حال و گذشته را تحت تأثیر قرار دهند.

پس اگر می‌خواهید با دو نمایشنامه‌ی ایرانی به فضاهایی غریب و در عین حال ملموس قدم بگذارید تا در میان گفتگوهای ساده، با پرسش‌هایی عمیق درباره‌ی انسان و زندگی روبه‌رو شوید، با خرید کتاب جزئیات یک شوخی کوچولو برای سفر به کهکشان و نقطه‌های کوچک در فاصله‌ای بسیار دور از خورشید می‌توانید طعم تجربه‌ای متفاوت را بچشید.

کتاب جزئیات یک شوخی کوچولو برای سفر به کهکشان و نقطه‌های کوچک در فاصله‌ای بسیار دور از خورشید برای شما مناسب است اگر

• به مطالعه‌ی نمایشنامه‌ی مدرن ایرانی علاقه دارید و دلتان می‌خواهد اثری متفاوت در ادبیات نمایشی معاصر بخوانید.
• از خواندن نمایشنامه‌های فلسفی لذت می‌برید و در پی اثری هستید که با ترسیم موقعیت‌های ساده، شما را به تأمل در باب پرسش‌هایی عمیق وا دارد.
• دلتان می‌خواهد یک نمایشنامه‌ی اجتماعی و دیالوگ‌محور جذاب بخوانید که با خلق فضای سوررئال تجربه‌ای متفاوت را برایتان شکل دهد.

در بخشی از کتاب جزئیات یک شوخی کوچولو برای سفر به کهکشان و نقطه‌های کوچک در فاصله‌ای بسیار دور از خورشید می‌خوانیم

پاسبان: گل اومد بهار اومد می‌رم به صحرا، بدو برو خونه‌تون ببینم، بدو جوجه!... دانشمند... تو که باز عین مرغابی وایسادی منو نگاه می‌کنی؟ اردنگی می‌زنما، نبین تو روت می‌خندم، عصبانی بشم، سگ می‌شم، عجب گرفتاری شدیم امشبا. به قرآن شانس آوردی یتیمی، وگرنه داغ این یه هفته رو رو سرت خالی می‌کردم. تو بی‌بی‌ت هم خیلی بی‌خیاله‌ها! ما پنجم بودیم بی‌بی داشتیم از شِمر بدتر. حساب زنگ مدرسه دستش بود. زنگ تعطیلی که می‌خورد می‌دونست تا خونه پونزده دقیقه راهه. می‌شد شونزده، از ناهار خبری نبود. سیاستش این بود. چرچیلی بود برای خودش. می‌گفت کلاس پنجم باشی و ظهر دیر بیای خونه، کلاس شیشم و هفتم که بری، دیگه شب اصلاً نمی‌آی خونه. بچه‌ای هم که شب نیاد خونه یا دزد می‌شه یا پاسبان. الحمدالله دزد نشدیم... پاسبان شدیم.

پسرک: زنده‌س؟

پاسبان: کی؟

پسرک: بی‌بی‌تون!

پاسبان: چه خبره؟! نوح هم بود تا حالا مُرده بود. کلاس پنجم هشتاد سالش بود. یه نفسی کشیدیم به قرآن.