کتاب افتادن: 424 قدم خاطره

کتاب افتادن اثر دیوگو مایناردی خاطرات واقعی یک پدر است؛ پدری که به تعداد روزهای زندگی پسرش طعم افتادن و از نو برخاستن را چشیده. در این روایت جستارگونه به سراغ زندگی پسرکی می‌رویم که خطر سرنوشتش در اولین ساعات تولد برای همیشه تغییر کرد. پدر تیتو، پسربچه‌ی دچار به فلج مغزی، در این اثر ماجرای تجربه‌ی متفاوت خود را به قاب تصاویر و خاطرات درمی‌آورد.

درباره‌ی کتاب افتادن

در بیشتر کتابفروشی‌های دنیا حتما یک قفسه به نام «خاطره‌نامه» پیدا می‌شود. اگر لابه‌لای این قفسه بگردید حتما به نمونه‌های زیادی از زندگی‌نامه‌ها و خودزندگی‌نامه‌ی افراد معروف و سرشناس برمی‌خورید، از خوانندگان و نوازندگان و هنرمندان سینما و تئاتر گرفته تا ورزشکاران و سیاست‌مداران و حتی جنایتکاران. اگر در این بین چشمتان به کتاب افتادن (The Fall: A Father's Memoir in 424 Steps) برخورد کرد باید بدانید که این خاطره‌نوشته شبیه به هیچ‌یک از کتاب‌های هم‌قفسه‌ی خود نیست.

دیوگو مایناردی (Diogo Mainardi) راوی اصلی این جستار روایی نه یک قهرمان است و نه ضد قهرمان. او یک پدر معمولی است که می‌خواهد تجربه‌ی زیسته‌ی خود را با خوانندگان به اشتراک بگذارد. از خانه‌ی دیوگو و پسرش تیتو تا بیمارستان ونیز چیزی حدود چهارصد قدم فاصله است. شاید گذر کردن از این مسیر برای یک انسان معمولی یک دقیقه هم زمان نبرد؛ اما برای تیتو، حکم یک سفر دور و دراز را دارد. سفری که اگر هم روزی طی شود قطعا با درد و مشقت‌های بسیار است.

کتاب افتادن؛ زندگی با فرزند مبتلا به فلج مغزی

تیتو به سختی پاهای خود را حرکت می‌دهد. او به فلج مغزی مبتلا است و علت این واقعه نیز همان بیمارستانی است که در نزدیکی خانه‌ی او قرار دارد. پدر تیتو در اولین قدم از کتاب افتادن ما را به روز آغازین خواهد برد.

دیوگو مایناردی روایت خود را به ساده‌ترین شکل ممکن آغاز می‌کند: تیتو به فلج مغزی مبتلاست. او می‌داند که بیماری پسرش نه از روی تقدیر بلکه بر اثر بی‌احتیاطی و خطای یک پزشک بوده است. اولین برخورد پدر با چهره‌ی نیمه‌جان تیتو سرآغاز یک عشق پدرانه و ادبی است که بدنه‌ی اصلی روایت کتاب افتادن نشر چشمه را خواهد ساخت.

خاطرات دیوگو مایناردی: زندگی با یک کودک کم‌توان

ساختار کتاب افتادن: 424 قدم خاطره، چیزی شبیه به قدم زدن در کنار نویسنده در فاصله‌ی خانه تا همان بیمارستان است. مسیری 424 قدمی که قرار است به آهستگی و با تأمل و اندیشه طی شود. در هر گام از این سفر به صفحه‌ای از زندگی عجیب تیتو برخورد می‌کنیم.

دیوگو مایناردی همچنین در بین راه عکس‌های زیادی از روزها و سال‌های مختلف نشان مخاطب می‌دهد. بخش‌بندی ساده و کوتاه و لحن پراحساس، شاعرانه و گلایه‌مند پدر دو ویژگی مهمی است که نگاه شما را به ادامه‌ی ماجرای این سرگذشت‌نامه و خاطره‌نامه پیوند خواهد زد.

شاید تیتو در نگاه اول یک پسربچه‌ی خندان با پاهای لاغر و نحیف به نظر بیاید، اما تنها یک نفر می‌تواند درباره‌ی جزئیات شخصیت او و میزان شجاعتش برای تحمل یک زندگی متفاوت حرف بزند و آن شخص همان کسی است که شب و روز در کنار قدم‌های لغزان تیتو گام برداشته: دیوگو مایناردی. با خرید کتاب افتادن 424 قدم خاطره، به بخش‌های مهم‌تری از زندگی تیتو قدم می‌گذارید، از تصمیم برای نقل مکان از ونیز تا بازگشت دوباره به آن.

این کتاب حاصل تلاش نشر چشمه است و با ترجمه‌ی محمدرضا فرزاد به دست شما می‌رسد.

نکوداشت‌های کتاب افتادن اثر دیوگو مایناردی

• این اثر پرتره‌ای تکان‌دهنده از رابطه‌ی پدر و فرزند و پیوند آن‌ها با یک مکان است. کتابی کم‌مانند که گاهی دلتان را به درد می‌آورد، گاه جلوه‌ای از خشم است و گاهی فضایی شاعرانه دارد. (ادموند دِ وال، نویسنده)
• کتاب افتادن بدون آن که درگیر احساسات‌گرایی شود با توصیفی خردمندانه از تجربه‌ی والدین کودک فلج مغزی می‌گوید. تصویری اپیزودیک از سفری پدرانه که در عین شخصی بودن، عمیق است. (اندرو سولومون، نویسنده)

کتاب افتادن برای شما مناسب است اگر

• به دنبال یک تجربه‌ی کاملا متفاوت از خواندن کتاب‌های بیوگرافی و زندگی‌نامه‌های تاثیرگذار هستید.
• از مرور ناداستان، جستارهای ادبی و خاطرات شاعرانه لذت می‌برید.
• می‌خواهید درکی عمیق‌تر و نزدیک‌تر از تجربه‌ی والدین فرزندان دچار به آسیب‌های مغزی داشته باشید.

در بخشی از کتاب افتادن: 424 قدم خاطره می‌خوانیم

138
به ونیز که آمدم داشتم اولین رمانم را می‌نوشتم.
بعد از نوشتن اولین رمان دومین رمانم را نوشتم، بعد از نوشتن دومین رمان سومین رمانم را نوشتم و بعد از نوشتن سومین رمان چهارمین رمانم را نوشتم.
تیتو که به دنیا آمد داشتم پنجمین رمانم را می‌نوشتم.
در آن روزگار آینده‌ام را این‌چنین می‌دیدم: زندگی کردن در ونیز و پریدن از این رمان به آن رمان.
تولد تیتو همه‌چیز را عوض کرد.
139
اولین ماه‌های زندگی تیتو عین باقی نوزادها بود.
از پستان مادر شیر می‌خورد. می‌بردیمش پیاده‌رَوی. خوب می‌خوابید.
هر شش هفته یک‌بار می‌بردیمش بخش اعصاب بیمارستان پادوآ.
پزشکان واکنش‌هایش را آزمایش و مغزش را اندازه‌گیری می‌کردند. نتایج آزمایش‌ها هم همیشه کاملاً طبیعی بود.
پزشکان فکر می‌کردند تیتو از آن زایمان ناشیانه بدون لطمه و آسیب جان به در برده است.