کتاب من فضائل اهل البیت علیهم السلام اثر ماجد کاظمی؛ جایگاه عترت در اسلام

کتاب من فضائل اهل البیت علیهم السلام اثر ماجد کاظمی، مجموعه‌ای تفسیری و روایی درباره‌ی جایگاه اهل بیت پیامبر (ص) در قرآن و منابع حدیث اسلامی است. محور اصلی کتاب، بررسی آیات نازل‌شده درباره‌ی اهل بیت علیهم‌السلام و روایاتی است که در تبیین مصداق، شان نزول و دلالت این آیات نقل شده‌اند. نویسنده در این اثر کوشیده با مراجعه به منابع شیعه و اهل سنت، پیوند میان آیات قرآن و فضائل اهل بیت را نشان دهد.

درباره‌ی کتاب من فضائل اهل البیت علیهم السلام

کتاب من فضائل اهل البیت علیهم السلام از بررسی آیاتی مانند «و جعلنا لهم لسان صدق علیا و استکبرت ام کنت من العالین» آغاز می‌شود و در ادامه، موضوعاتی چون اسماء اهل بیت علیهم‌السلام و روایات مربوط به جایگاه آنان پیش از آفرینش آدم بررسی می‌شود. نویسنده در کنار نقل این روایات، به مسئله‌ی غلو نیز توجه دارد و با ارزیابی برخی گزارش‌ها و راویان، میان بیان فضائل اهل بیت و باورهای اغراق کننده تمایز می‌گذارد.

بخش‌های دیگر کتاب به مهم‌ترین آیات و روایات اهل بیت علیهم‌السلام اختصاص دارد: واقعه‌ی غدیر و آیات مرتبط با آن، آیه‌ی مباهله، آیه‌ی تطهیر و حدیث کسا، آیه‌ی ولایت و ماجرای بخشیدن انگشتر در حال رکوع، آیات سوره‌ی انسان درباره اطعام مسکین و... در این مباحث، منابع و تفاسیر متعددی از عالمان شیعه و اهل سنت نقل می‌شوند.

با خرید کتاب من فضائل اهل البیت علیهم السلام اثر ماجد کاظمی با اثری روبه‌رو می‌شوید که مجموعه‌ای از مهم‌ترین استدلال‌ها و شواهد قرآنی درباره‌ی مقام اهل بیت را در قالبی فشرده گرد آورده است.

کتاب من فضائل اهل البیت علیهم السلام برای شما مناسب است اگر

• به شناخت آیات نازل‌شده درباره‌ی اهل بیت پیامبر علاقه دارید.
• می‌خواهید با فضائل امام علی علیه‌السلام در قرآن و روایات آشنا شوید.
• به بررسی روایات اهل بیت علیهم‌السلام در منابع شیعه و اهل سنت علاقه‌مندید.
• به موضوع امامت و ولایت و استدلال‌های قرآنی و روایی مرتبط با آن علاقه دارید.
• مایلید با جایگاه اهل بیت در قرآن آشنا شوید.

در بخشی از کتاب من فضائل اهل البیت علیهم السلام می‌خوانیم

و ثانیاً: لو کان غیرهم داخلین فی زمرۀ اهل البیت (علیه السلام) للزم ان تتعلق بهم اراده اذهاب الرجس و التطهیر ایضاً و لم یرتکبن بعد ذلک ایّ معصیۀ مع انه ثبت خلاف ذلک لان بعض زوجاته بعد وفاته (صل الله علیه و آله و سلم) خرجن من البیوت و تخلفن القرآن مع ان الله تعالی امرهن بالقرن فی البیت لقوله تعالی ﴿و قرن فی بیوتکن ولا تبرج الجاهلیۀ الاولی﴾.

و ثالثاً: ان المراد بالارادۀ فی الآیۀ الشریفۀ هی ارادۀ التکوینیۀ لا التشریعیۀ اذ لو کان ارادته تعالی هنا تشریعیۀ لما حصل الامتیاز بین الخمسۀ الطیبۀ و غیرهم من بنی آدم. بداهۀ انه تعالی اراد من کلهم ترک المعصیۀ و ازالۀ الرجس و تحصیل الطهارۀ و التقوی و حیث انه تعالی فی مقام المدح لهم (علیه السلام) فلا یمکن ان یکون ارادته تعالی بالنسبۀ الیهم تکوینیۀ حتی یتحقق المدح فعلیه فتعلق الاراده بهم یکشف عن تکون طهارتهم و ذهاب الشک عنهم و یؤید هذا المعنی ما ورد فی روایات اهل البیت (علیه السلام) من ان الرجس هنا ذهاب الشک عن الدین والمستفاد من الآیۀ عصمتهم لانهم مطهرون و معزلون عن الرجس فلهذا لا یشکون فی الدین و لا یعصون الله ما امرهم و هم بامره یعلمون.

رابعا: و اما قول عکرمۀ انها نزلت فی ازواج النبی خاصۀ. فاجاب عنه الشیخ الطوسی (رحمت الله علیه) فقال: هذا غلط، لأنه لوکانت الآیۀ فیهن خاصۀ لکنى عنهم بکنایۀ المؤنث، کما فعل فی جمیع ما تقدم من الآیات نحو قوله ﴿وَقَرْنَ فِی بُیُوتِکُنّ َوَلاتَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجاهِلِیَّۀِالْأُولى‌وَأَقِمْنَ الصَّلاۀَوَآتِینَ الزَّکاۀَ﴾ فذکر جمیع ذلک بکنایۀ المؤنث، فکان یجب أن یقول إنما یرید اللَّه لیذهب عنکن الرجس اهل البیت ویطهرکن، فلما کنا بکنایۀ المذکر دل على ان النساء لامدخل لهن فیها.