کتاب درخت ارغوان

معرفی کتاب درخت ارغوان

کتاب درخت ارغوان اثر آذر رهبری سامیان روایتی صمیمی از دغدغه‌های زنی به نام نیلوفر است که میان احساسات، روابط خانوادگی و انتخاب‌های سرنوشت‌ساز زندگی قدم برمی‌دارد. این رمان اجتماعی با نگاهی واقع‌گرایانه، از عشق، فقدان، اضطراب و تقابل سنت و مدرنیته می‌گوید و خواننده را با فراز و فرودهای زندگی یک زن امروزی همراه می‌کند.

درباره‌ی کتاب درخت ارغوان

گاهی عشق می‌تواند به کابوسی تمام‌عیار تبدیل شود، مخصوصاً وقتی که رنگی از وسواس، خیانت و دورویی به خود بگیرد. کتاب درخت ارغوان نوشته‌ی آذر رهبری سامیان از همان صفحات نخست، خواننده را وارد فضایی پرتعلیق می‌کند؛ جایی که نیلوفر، طراح گرافیک جوان، احساس می‌کند مردی ناشناس او را تعقیب می‌کند. اما این اتفاق، تنها آغاز زنجیره‌ای از رازها و بحران‌هایی است که آرامش زندگی او و خانواده‌اش را به چالش می‌کشد.

در مرکز داستان، رابطه عمیق دو خواهر قرار دارد؛ نیلوفر و نوشین. وقتی نوشین گرفتار عشقی ناسالم و وسواس‌گونه می‌شود، نیلوفر برای نجات او دست به هر کاری می‌زند، حتی اگر بهای آن آسیب دیدن خودش باشد. همین فداکاری، داستان را به نقطه‌ای می‌رساند که مرز میان عشق، نفرت، انتقام و بخشش بارها جابه‌جا می‌شود.

درخت ارغوان داستان عشق و رازهای نگفته

فضای رمان درخت ارغوان از روابط خانوادگی پیچیده شکل می‌گیرد؛ جایی که نگرانی و دلسوزی می‌تواند به دخالت، سوءتفاهم و فاصله میان آدم‌ها منجر شود و حتی زخم‌های پنهان گذشته را از نو تازه‌تر کند. ماجرای داستان با ورود خواهر بزرگ‌تر خانواده، یعنی نسرین وارد حواشی تازه‌ای می‌شود. نسرین با شخصیتی شکاک و مداخله‌گر، فضای پرتنش داستان را با بحران‌هایی تازه روبه‌رو می‌کند.

این کتاب با تلاش مؤسسه فرهنگی هنری سیب سرخ نیکان به دست علاقه‌مندان می‌رسد.

کتاب درخت ارغوان برای شما مناسب است اگر

• از علاقه‌مندان ادبیات داستانی معاصر ایران به‌ویژه داستان‌های زنانه و رمان خانوادگی هستید.
• می‌خواهید با مرور یک رمان ایرانی رئالیستی همراه با روایت جزئیات واقعی زندگی، تجربه‌ای به‌یادماندنی برای خود بسازید.

در بخشی از کتاب درخت ارغوان می‌خوانیم

تصمیم گرفتم با مامان و نسرین کمی سرسنگین رفتار کنم تا حواسشان بیشتر به آبرو و حریم‌های دیگران باشد. نوشین نگاهی به موبایلش کرد و گفت:

سروشه، میگه می‌خوام تو رو به خواهرم نشون بدم، باید دیگه کم کم خانوادت هم در جریان بذاری.

آره در جریانتیم، ازت ممنون که این اجازه رو به ما دادی... نوشین داره دروغ میگه، نه می‌خواد به خواهرش نشون بده نه هیچی، باور کن خونواده‌اش میدونن این مریضه پا پیش نمی‌ذارن. اینا تله است، دارم میگم بدونی. تو برو فقط آدرس دقیق رو هر طور شده به من برسون. احتمالاً اونجا خونه‌ای هست که با تو قراره تنها باشه.

نوشین از ترس داشت می‌لرزید:

چیکار باید بکنم؟

نترس، فقط حواست و جمع کن و زرنگ باش. تو فقط هرجا می‌بره به من بگو.

نوشین تو سه قسمت آدرس را برایم فرستاد. بلافاصله اسنپ گرفتم و راه افتادم. نزدیک سرکوچه پیاده شدم. عینک آفتابی‌ام را زدم و داخل کوچه شدم. به پلیس زنگ زده بودم، ماشین پلیس داشت به سمت کوچه می‌آمد، رفتم و دست تکان دادم. شیشه را پایین داد؛ گفتم:

جناب سروان من زنگ زدم خدمتتون، بعد ماجرا رو تعریف کردم. گفتم تو رو خدا ازش تعهد بگیرین مزاحم خواهرم و خونواده‌ام نشه. ما آبروداریم بخدا جناب سروان!!! لطفاً نفهمه من بهتون گفتم، بفرمایین همسایه‌ها زنگ زدن، موضوع ترسش نیست، آبروی خونواده است.

یکی از مأمورهای پلیس پیاده شد و زنگ در را زد. کسی جواب نداد، به ناچار زنگ همسایۀ پایینی را زد. پلیس از پیرمرد خواست تا بیاید دم در. پیرمرد سالمند و فرتوتی با زیرشلواری راه راه دم در آمد. ظاهراً بیمار بود، از رنگ و رو و حالت‌های حرف‌زدنش مشخص بود، گفت:

این خونه برای ماست، دست مستاجره، تازه دو ماهه اومدن و خونواده هستن.