معرفی و دانلود کتاب نه مثل آدمیزاد: زوال بشری

معرفی کتاب نه مثل آدمیزاد: زوال بشری

رمان یا وصیت‌نامه؟ کتاب نه مثل آدمیزاد مشهورترین اثر چاپ شده از نویسنده‌ی تحسین‌شده‌ی ژاپنی، اوسامو دازای است که داستان آن بی‌شباهت به زندگی خود او نیست. این کتاب که برای اولین بار کمی پس از مرگ نویسنده منتشر شد، روایتگر زندگی جوان آشفته‌ای به نام یوزو است. نویسنده با قلمی فاخر و مالیخولیایی، زوال انسانیت را در نه مثل آدمیزاد به تصویر می‌کشد.

درباره‌ی کتاب نه مثل آدمیزاد

کتاب نه مثل آدمیزاد (No Longer Human) اثری از اوسامو دازای (Osamu Dazai) نویسنده‌ی سرشناس ژاپنی است. داستان در سه دفتر و یک مؤخره‌ی کوتاه به سه مرحله از زندگی یوزو می‌پردازد. کودکی یوزو در پناه سایه‌ای از تنهایی و بیگانگی سپری می‌شود. او که احساس می‌کند به‌هیچ‌وجه توانایی درک اطرافیان خود را ندارد، در پس نقابی از سبک‌سری و خوش‌گذرانی پنهان می‌شود تا تعارضات درونی‌اش را پنهان کند. بخش اول کتاب به دوران کودکی او اختصاص دارد.

در بخش دوم، یوزو دانش‌آموزی دبیرستانی است و به بهانه‌ی تحصیل بالاخره موفق شده از خانه‌ی پدری فاصله بگیرد. یوزو هنوز نقاب خود را به چهره دارد و لودگی‌ها و خوش‌گذرانی‌هایش او را در زمره دانش‌آموزان محبوب قرار داده است. اما مشکلی وجود دارد؛ یکی از هم‌کلاسی‌هایش، تاکه‌ایچی می‌تواند ورای ظاهر بی‌خیالش را ببیند. یوزو که از افشای حقیقت در مورد ماهیت درونی خود بسیار وحشت دارد، تصمیم می‌گیرد که با دوستی با تاکه‌ایچی، او را مجبور کند که راز یوزو را در سینه نگه دارد.

دفتر سوم از رمان نه مثل آدمیزاد، دوران تباهی یوزو را به تصویر می‌کشد. یوزو که از دانشگاه اخراج شده، بی‌مال و منال و احترام، روزبه‌روز بیشتر در هاله‌ی سیاهی که از کودکی او را محاصره کرده بود، فرو می‌رود. روزها و شب‌هایش را با ملاقات‌های یک شبه با زنان و غرق در الکل سپری می‌کند. حالا پرتگاهی که سال‌ها لبه‌ی آن تلوتلو خورده بود از همیشه نزدیک‌تر است و یوزو خود را آماده برای سقوط می‌بیند؛ سقوط از ورطه‌ی انسانیت.

رمان نه مثل آدمیزاد؛ آینه‌ی تنهایی اوسامو دازای

میزان شباهت داستان نه مثل آدمیزاد اوسامو دازای به احوالات زندگی شخصی او شگفت‌انگیز است. او پس از 6 بار خودکشی ناموفق سرانجام در تولد 40 سالگی‌اش، با غرق کردن خود در یک شب طوفانی، خودکشی کرد. او هم مانند یوزو از دانشگاه اخراج شده بود و بخش زیادی از زندگی‌اش را با اعتیاد به مسکن و البته نوشتن گذراند. یوزو عصاره‌ی بدبینی دازای برای دستیابی به رستگاری حقیقی برای انسان‌ها است.

اوسامو دازای در کتاب نه مثل آدمیزاد (زوال بشری) کشیده شدن شخصیت اصلی خود به دام افسردگی را به زیبایی هر چه تمام‌تر به تصویر می‌کشد و استادانه، ترس‌ها و افکار درونی یوزو از بیگانگی خود با جامعه و آینده را نمایان می‌کند. اگر از کندوکاو در گوشه‌های تاریک انسانیت لذت می‌برید، خرید کتاب نه مثل آدمیزاد می‌تواند شروع خوبی برای این کار باشد.

اقتباس‌های سینمایی و فرهنگی از داستان نه مثل آدمیزاد اوسامو دازای

• اپیزود اول تا چهارم انیمه‌ی Blue Literature (2009) از کتاب نه مثل آدمیزاد اقتباس شده است.
• جونجی ایتو برای مانگای نه مثل آدمیزاد از داستان همین کتاب الهام گرفت.
• میکا نیناگاوا در سال 2019 فیلمی از داستان زندگی اوسامو دازای ساخت که عنوان همین کتاب را دارد.

کتاب نه مثل آدمیزاد برای شما مناسب است اگر

• به ادبیات ژاپن علاقه دارید. مطالعه کتاب‌های اوسامو دازای برای طرفداران ادبیات این کشور اهمیتی دو چندان دارد؛ چرا که او یکی از تأثیرگذارترین نویسندگان ژاپنی است.
• رمان‌های فلسفی و روانشناختی برایتان جذاب هستند.
• وقت کمی برای مطالعه دارید و آثار کوتاه ولی پر معنا را ترجیح می‌دهید.
• رمان‌هایی درمورد افسردگی و تنهایی انسان در جامعه‌ی مدرن برایتان جالب توجه است.

در بخشی از کتاب نه مثل آدمیزاد: زوال بشری می‌خوانیم

زندگی‌ام پر از شرمساری است.

حتّی نمی‌توانم زیستن را مثل یک موجود انسانی تصور کنم. من در روستایی در شمال شرق ژاپن به دنیا آمدم و زمانی که قدری بزرگ شده بودم، برای نخستین بار در زندگی‌ام قطارها را دیدم. از پل ایستگاه بالا و پایین می‌رفتم و به هیچ وجه نمی‌دانستم که کارکرد آن حمل و نقل مردم است. تصورم این بود که آن پل را ساخته‌اند تا جلوه‌ای عجیب و غریب به آن جا بدهند و محوطه‌ی ایستگاه را به مکانی متنوع و زیبا، مانند یک زمین بازی خارجی تبدیل کنند.

مدتی طولانی در این خیال واهی ماندم و بالا و پایین رفتن از آن پل برایم سرگرمی‌ بسیار عالی و خوشایندی بود. پیش خودم فکر می‌کردم این یکی از زیباترین خدماتی است که ایستگاه‌های راه‌آهن فراهم کرده‌اند. بعدها که متوجه شدم پل، چیزی جز یک وسیله‌ی عملی برای کارکرد ایستگاه‌های راه آهن نیست، علاقه‌ام را نسبت به آن از دست دادم.

وقتی در کودکی عکس‌هایی از قطارهای زیرزمینی را در کتاب‌های مصور می‌دیدم، هرگز فکر نمی‌کردم که آن‌ها صرفاً برای نیاز‌های جامعه ساخته شده باشند. تنها تصورم این بود که سفر در زیر زمین لذت بخش‌تر از روی زمین است.

من از کودکی همیشه بیمار بودم و بیش‌تر وقتم را در رختخواب به سر می‌بردم. وقتی در همین حالت بودم، به این فکر می‌کردم که چقدر چیدمان ملحفه‌ها و روبالشی‌ها کسالت آورند. زمانی که بیست ساله شدم، دریافتم که این نوع چیدمان نیز کارایی خودش را دارد و این حماقت و ملالت انسانی، افسردگی را در من بیش‌تر کرد.