کتاب زمانی که یک اثر هنری بودم

معرفی کتاب زمانی که یک اثر هنری بودم

شاید در قالب یک مجسمه، زندگی بهتری داشته باشم! کتاب زمانی که یک اثر هنری بودم، نوشته‌ی اریک امانوئل اشمیت، داستان‌نویس و نمایشنامه‌نویس معروف فرانسوی - بلژیکی، داستان مردی را روایت می‌کند که شکست خوردنش در تمام کارها، باعث می‌شود پیشنهاد عجیب هنرمندی را بپذیرد که قصد دارد او را به یک اثر هنری زنده تبدیل کند! این کتاب مفاهیمی فلسفی را در قالب داستانی تخیلی بیان می‌کند و از آثار شاخص ادبیات مدرن به شمار می‌رود.

درباره‌ی کتاب زمانی که یک اثر هنری بودم

تازیو فیرللی جوانی بیست‌ساله است که برخلاف دو برادرش، نه از زیبایی ظاهری بهره‌ای برده و نه موفقیت چشمگیری در زندگی به دست آورده است. او که از زندگی خود ناامید شده، در یکی از تاریک‌ترین لحظات عمرش با هنرمندی عجیب به نام زئوس پترلاما روبه‌رو می‌شود؛ مردی که پیشنهادی غیرمنتظره به او می‌دهد: تبدیل شدن به یک اثر هنری زنده!

کتاب زمانی که یک اثر هنری بودم (When I Was a Work of Art) یک داستان تخیلی از اریک امانوئل اشمیت (Eric-Emmanuel Schmitt)، داستان‌نویس و نمایشنامه‌نویس معروف فرانسوی - بلژیکی است که با استفاده از طنزی منحصربه‌فرد، مضمون‌ها و عناصر ادبیات کلاسیک را وارد دنیای مدرن می‌کند. این رمان فرانسوی به چندین زبان زنده‌ی دنیا ترجمه شده و از آثار شاخص این نویسنده است.

وقتی یک انسان به اثر هنری تبدیل می‌شود!

در ادامه‌ی کتاب زمانی که یک اثر هنری بودم، می‌خوانیم که تازیو فیرللی طی یک عمل جراحی، تبدیل به مجسمه‌ای به نام آدام بیس می‌شود و شهرتی به دست می‌آورد که هیچ‌گاه به عنوان یک فرد معمولی نداشته. هنرمندان، منتقدان و مجموعه‌داران مجذوب او می‌شوند و تحسینش می‌کنند؛ اما تازیو متوجه می‌شود تحسین آن‌ها از روی محبت یا احترام نیست و او را به چشم یک شیء زینتی می‌بینند. با گذشت زمان، او احساس تنهایی و بدبختی می‌کند و آن قالبی را که باعث شهرتش شده بود، زندان خود می‌بیند؛ برای همین می‌کوشد که خود را از این وضع خلاص کند.

در رمان زمانی که یک اثر هنری بودم انتشارات افراز، تازیو کم‌کم به انگیزه‌های واقعی زئوس پترلاما و بهایی که برای این شهرت پرداخته پی می‌برد. او درمی‌یابد که برای تبدیل شدن به یک شاهکار هنری، بخشی از هویت و آزادی خود را از دست داده است. همین آگاهی، او را در برابر کسی قرار می‌دهد که روزی ناجی‌اش به نظر می‌رسید و داستان را به رویارویی میان انسانیت و شیءشدگی، آزادی و مالکیت، و فردیت و شهرت سوق می‌دهد.

هویت و انسانیت در رمان فلسفی اریک امانوئل اشمیت

اریک امانوئل اشمیت در خلال خط داستانی این اثر، می‌کوشد مفاهیم فلسفی مورد نظرش را مطرح کند و بحران‌های هویتی انسان مدرن را نشان دهد. ناشناخته بودن معیارهای زیبایی، خودنمایی و توجه بیش از اندازه به شهرت و ابهام در ریشه‌های هویتی مضمون‌هایی هستند که بن‌مایه‌ی این اثر را تشکیل می‌دهند. همچنین نویسنده ارزش یافتن بیش از حد هنر را در برابر انسانیت به چالش می‌کشد.

خرید کتاب زمانی که یک اثر هنری بودم اریک امانوئل اشمیت فرصتی است برای همراه شدن با شخصیتی که در جست‌وجوی خوشبختی و پذیرش، ناخواسته مهم‌ترین بخش وجود خود را به خطر می‌اندازد. این رمان فلسفی با ترجمه‌ی فرامرز ویسی و آسیه حیدری منتشر شده است.

کتاب زمانی که یک اثر هنری بودم برای شما مناسب است اگر

• در ادبیات فرانسه به دنبال رمان‌هایی می‌گردید که از مضامین فلسفی بهره برده‌اند.
• به نمایشنامه‌های اریک امانوئل اشمیت علاقه‌مندید و قصد دارید از او یک رمان بخوانید.
• از خواندن داستان‌هایی که عناصر کلاسیک را با جهان مدرن می‌آمیزند، لذت می‌برید.

در بخشی از کتاب زمانی که یک اثر هنری بودم می‌خوانیم

می‌خواستم ادب را رعایت کنم و صندلی را نگیرم تا خودش رویش بنشیند. اما متوجه شدم که نباید حرف بزنم. فیونا با نگاهش به من فهماند که باید از امرش اطاعت کنم. صندلی تاشو را باز کردم. وزنم باعث شد که صندلی در شن فرو برود.

انگشت‌های کارلوس آنیبال به سنجاقک‌هایی می‌مانست که ظریفانه روی بوم نقاشی بال‌بال می‌زنند. آن دو به سرعت در تکاپو بودند. طی دو حرکت، با پهلوی بند انگشت‌ها و زاویه‌ی ناخن‌هایش رنگ‌دانه‌های زرد را روی بوم پخش کرد. حرکت‌هایی که اول به‌نظر می‌رسید اتفاقی انجام شده، اما بعداً معلوم شد که کاملاً حساب‌شده بوده‌اند.

تمام بعدازظهر را پشت سر آنیبال و دخترش بودم. با شروع هر حرکت روی پرده، می‌ترسیدم که مبادا هرآن‌چه را که تا آن موقع موفق به ترسیمش شده بود، خراب کند. در پایانِ هر حرکت بود که تازه می‌فهمیدم او چه چیزی را نقاشی کرده است. این حس در من جان گرفته بود که چیزی آموخته‌ام اما آن‌چیز چه بود؟ نمی‌توانستم توصیفش کنم. آیا من چه چیزی را یاد گرفته بودم؟ نقاشی را؟ نه، نمی‌خواستم نقاشی را یاد بگیرم.

آیا روش کارکردن کارلوس آنیبال را فهمیده بودم؟ ولی من که تا چند ساعت پیش اصلاً از وجودش هم بی‌خبر بودم. به‌علاوه، من که نمی‌خواستم منتقد هنری شوم. شاید نگاه کردن را یاد گرفته بودم؛ اما او اصلاً چیزی را که می‌دید، نقاشی نمی‌کرد. او هوا را نقاشی می‌کرد، هوایی خاص را. هوای صبح را، چیزی بین دریای ناتمام و آسمان بی‌کران. تا چشم از تابلویش برمی‌داشتم، دیگر هیچ نمی‌دیدم. فقط به‌نوعی، از عناصر شناخته‌شده اطرافم صورت‌برداری می‌کردم. فهرستی از یک ساحل معمولی. ساحلی که حاصل امواج مدام دریا بود، صخره‌هایی که به خواب فرورفته بودند.

پرندگانی که از عقب‌نشینی آب برای شستن نمک از پرهاشان استفاده می‌کردند؛ اثری خیره‌کننده. در قاب نقاشی‌اش نادیدنی‌ها فوران می‌کرد در تابلوی او چیزهایی را دیدم که وجود خارجی نداشتند و چیزهایی که هیچ‌گاه وجود خارجی نخواهند داشت. لحظه‌ای از زمان را می‌دیدم، لحظه‌ای مثل ساعت ده صبح در هوایی که زیر نور شدید خورشید با شش‌های باز نفس می‌کشیدم.