بله
کتاب نگو نمیشه، نوشته‌ی مهسا الیاس پور، کتابی کاربردی و صریح برای عبور از سکون و شروع حرکت در زندگی است؛ اثری که با زبانی ساده اما اثرگذار، خواننده را از دایره‌ی تردید و تعویق بیرون می‌کشد. این کتاب نه وعده‌های رویایی می‌دهد و نه نسخه‌های پیچیده ارائه می‌کند؛ بلکه بر اقدام‌های کوچک و واقعی تمرکز دارد.
درباره کتاب نگو نمیشه
کتاب نگو نمیشه، اثر مهسا الیاس پور به موانع ذهنی‌ای می‌پردازد که مانع حرکت و پیشرفت انسان می‌شوند؛ از ترس‌هایی که در قالب منطق پنهان می‌شوند تا کمال‌گرایی‌ای که شروع را به تعویق می‌اندازد. مهسا الیاس پور در این اثر نشان می‌دهد که چرا ذهن انسان به‌طور طبیعی در برابر تغییر مقاومت می‌کند و چگونه این مقاومت می‌تواند سال‌ها فرد را در یک نقطه نگه دارد.
کتاب نگو نمیشه؛ عملگرا و واقع‌بینانه
در کتاب نگو نمیشه، مهسا الیاس پور، راهکارهایی عملی برای عبور از این وضعیت ارائه می‌دهد تا خواننده بتواند فاصله‌ی میان «دانستن» و «انجام دادن» را کمتر کند. نویسنده در این کتاب بر اهمیت ساختن سیستم‌های رفتاری، بجای تکیه بر انگیزه تأکید می‌کند و نقش محیط، اطرافیان و ورودی‌های ذهنی را در شکل‌گیری تصمیم‌ها بررسی می‌کند. همچنین به بازتعریف شکست، پذیرش مسئولیت کامل زندگی و حرکت تدریجی اما مداوم می‌پردازد.
مهسا الیاس پور در کتاب نگو نمیشه، رویکردی واقع‌بینانه و تجربه‌محور دارد که از نقاط قوت اصلی کتاب به‌شمار می‌رود. او در این اثر کتابی کوچک و کم‌حجم نگاشته؛ اما تمرین‌های عملی آن کمک می‌کنند که مفاهیم فقط در حد مطالعه باقی نمانند و به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شوند.
در مجموع، کتاب مهسا الیاس پور بیش از آنکه صرفاً الهام‌بخش باشد، عمل‌گراست. این اثر تلاش می‌کند خواننده را از چرخه‌ی فکر کردن بی‌پایان خارج کرده و به سمت اقدام‌هایی هرچند کوچک هدایت کند. با خرید کتاب نگو نمیشه انتشارات ماه‌اندیش، می‌توانید قدمهای مهمی به سمت توسعه‌ی فردی بردارید.
کتاب نگو نمیشه برای شما مناسب است اگر
- از تعویق، تردید و احساس درجازدن خسته شده‌اید و به‌دنبال یک شروع واقعی هستند.
- می‌خواهید بهانه‌‌گیری را کنار بگذارید، مسئولیت زندگی خود را بپذیرید و با قدمهای کوچک، اما مداوم در خود تغییر ایجاد کنید.
- می‌خواهید با کمال‌گرایی مقابله کنید و قدمهای مؤثری در جهت توسعه‌ی فردی خود بردارید.
در بخشی از کتاب نگو نمیشه می‌خوانیم
کمال‌گرایی فقط وسواس تمیزی یا حساسیت روی جزئیات نیست. شکل خطرناک‌ترش این است که اجازه شروع نمی‌دهد. ذهن می‌گوید یا عالی انجام بده، یا اصلاً انجام نده. نتیجه؟ هیچ کاری شروع نمی‌شود.
مثال ساده: کسی می‌خواهد تغییر رژیم بدهد، اما چون نمیتواند برنامه را صددرصد کامل اجرا کند، اصلاً شروع نمی‌کند. یا کسی قصد نوشتن دارد، اما چون فکر می‌کند متن، در همان زمان نوشتن باید بی‌نقص باشد، صفحه سفید باقی می‌ماند. یا فردی می‌خواهد مسیر شغلی‌اش را عوض کند، اما چون همه جواب‌ها را ندارد، حرکت نمی‌کند.
کمال‌گرایی در ظاهر استاندارد بالاست، اما در واقع ترس از قضاوت و شکست است.
چرا آدم‌ها منتظر آمادگی کامل می‌مانند؟
چون شروع ناقص دردناک است، یعنی احتمال اشتباه وجود دارد و حتی ممکن است نتیجه دلخواه نباشد. یعنی باید یاد بگیری وسط مسیر اصلاح کنی.
ذهن ترجیح می‌دهد خیال‌پردازی کامل را تجربه کند تا اقدام ناقص را. فکر کردن به آینده‌ی موفق، لذت‌بخش‌تر از روبه‌رو شدن با سختی شروع است. به همین دلیل آدم‌ها سال‌ها در مرحله برنامه‌ریزی ذهنی می‌مانند و وارد عمل نمی‌شوند.
اما واقعیت این است که آمادگی قبل از شروع ساخته نمی‌شود؛ وسط مسیر ساخته می‌شود.
قانون 70٪ آمادگی
اگر حدود هفتاد درصد آماده‌ای، پس شروع کن. منتظر آن سی درصد باقی‌مانده نمان، چون آن سی درصد فقط با حرکت به دست می‌آید.
هیچ‌کس با آمادگی کامل وارد مسیر تازه نمی‌شود. مهارت، اعتمادبه‌نفس و تجربه در طول عمل ساخته می‌شوند، نه قبلش. شروع کردن ناقص، یعنی پذیرفتن این حقیقت که نسخه اول قرار نیست عالی باشد.
مثال: کسی که تصمیم می‌گیرد ورزش کند، لازم نیست از روز اول برنامه حرفه‌ای داشته باشد، فقط شروع کند کافیست.
کسی که می‌خواهد زبان یاد بگیرد، لازم نیست اول، همه منابع را جمع کند. فقط اولین درس را بخواند.
کسی که می‌خواهد از فتوشاپ به درآمد برسد و پروژه بگیرد، لازم نیست تمام ابزارهای فتوشاپ را بلد باشد، فقط 40درصد را بداند، همان کافیست برای شروع و سپس در طول مسیر مهارت خود را ارتقا می‌دهد.
