کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشد

کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشد، اثری تامل‌برانگیز و احساسی از ادبیات ایتالیا با مضمون چالش‌های زنانگی در دنیای مدرن است. اوریانا فالاچی پا را از مرزهای روایت معمولی فراتر گذاشته و تناقض‌های یک زن مدرن را به تصویر کشیده است. ماجرا درباره‌ی زن بارداری است که در ماه‌های حاملگی، با جنین درون شکمش گفت‌وگو می‌کند. این گفت‌وگوها حول چالش‌های اخلاقی مادر بودن شکل می‌گیرد.

درباره‌ی کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشد

کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشد (Letter To A Child Never Born)، داستانی تراژیک و فلسفی است. اوریانا فالاچی (Oriana Fallaci)، نویسنده و روزنامه‌نگار شهیر ایتالیایی، با روایتی ژرف‌نگرانه به بررسی مشکلات مادر بودن در دنیای مدرن از زاویه‌ای صمیمی و درعین‌حال بی‌پروا پرداخته است. داستانْ درباره‌ی زنی است که در طول ماه‌های بارداری، با جنین درون شکمش گفت‌وگویی صریح و بی‌پرده را پیش می‌برد.

این زن که نامی از او مطرح نمی‌شود، نویسنده‌ای حرفه‌ای و مستقل است. بارداری قهرمان رمان نامه به کودکی که هرگز زاده نشد، زندگی‌اش را با پرسش‌های عمیقی روبه‌رو می‌کند. زن در غیاب افراد حمایتگر و در سایه‌ی تنهایی ناخواسته، با تنها همدمش که همان موجود نادیده و وابسته‌ای است که در درونش رشد می‌کند، به گفت‌وگو می‌نشیند.

روایت اوریانا فالاچی از مادری سرگردان میان عشق و تردید

در داستان نامه به کودکی که هرگز زاده نشده، به عمق تردیدهای یک زن مدرن پی می‌برید. راوی از یک سو شور و شعف مادر شدن را حس می‌کند، اما از سوی دیگر می‌داند که مادر شدن می‌تواند به معنای از دست دادن آزادی، استقلال و حرفه‌ای باشد که با تمام وجود دوستش دارد. او از اینکه فرزندش را به دنیایی پر از جنگ، خشونت، تبعیض و رنج بیاورد، می‌ترسد. قهرمان داستان از خود می‌پرسد اگر روزی فرزندش بپرسد چرا مرا به این جهان آوردی، چه پاسخی خواهد داشت؟

نقش‌های کلیشه‌ای زن در کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشد با لحنی صریح و موشکافانه نقد شده‌اند. مادر باردار به فرزندش می‌گوید اگر پسر باشد، باید بار مسئولیت‌های سنگین را بر دوش بکشد و اگر دختر باشد، باید با تحقیرها و ستم‌های دنیایی مردانه دست‌و‌پنجه نرم کند.

با خرید کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشد ترجمه‌ی غلامرضا امامی تبریزی از نشر به سخن، وارد ذهن زنی می‌شوید که میان عشق به فرزند درون شکمش و نفرت از جهان پیرامون، سرگردان است.

کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشد برای شما مناسب است اگر

• در فکر مطالعه‌ی یک داستان ایتالیایی با مضامینی چالش‌برانگیز و پرسشگرانه درباره‌ی بار سنگین مادر شدن هستید.
• آوازه‌ی اوریانا فالاچی به گوش شما خورده و می‌خواهید پرفروش‌ترین رمان ایتالیایی این نویسنده و روزنامه‌نگار فقید را مطالعه کنید.
• از مطالعه‌ی داستان‌های اجتماعی و انتقادی درباره‌ی مسائل زنان لذت می‌برید.

در بخشی از کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشد می‌خوانیم

همه‌چیز عالى است. از آن ماهى قبلى، حالا فقط موجودى هستى که به‌وسیله‌ى ریه‌ها ازطریق آب تنفس مى‌کنى. اسکلت‌بندى بدنت شکل گرفته است، با استخوان‌هایى که جایگزین غضروف‌ها شده‌اند. انتهاى دنده‌هایت به‌هم جوش خورده‌اند و شکمت در جلو مانند دکمه‌هاى یک کت به‌هم گره شده‌اند. هرچه اندامت بزرگتر مى‌شود، جایت تنگتر شده و احساس ناراحتى مى‌کنى. شروع مى‌کنى به دست و پا زدن. آرنجت را یک‌طرف مى‌زنى و زانویت را طرف دیگر. من منتظر این حرکات تو بودم. اولین حرکت یک نشانه است؛ نشانه‌ى رضایت. دست و پاهایت اولین حرکات خودشان را انجام مى‌دهند. یادت هست، من هم این کارها را مى‌کردم تا به مادرم بگویم که دیگر آن داروى تلخ را نخورد و او آن را برزمین ریخت.

بى‌شک این دوره‌ى انتظار با دوره‌ى رشد تو نسبت معکوس دارد. هرچه تو سریعتر رشد کنى، دوره‌ى انتظار کوتاهتر مى‌شود. این مرا به‌یاد ارتش متفقین (دوستان) مى‌اندازد که هرگز نیامدند. مشکل من بى‌حرکتى است. دوهفته بى‌حرکت ماندن در تخت‌خواب، مدت‌زمان زیادى است. زنانى که مجبورند هفت یا هشت ماه بى‌حرکت بمانند، چه‌کار مى‌کنند؟ آن‌ها زن هستند یا کرم؟ تنها چیزى که آرامم مى‌کند، همین است که مجبور نیستم مدت زیادى در تخت‌خواب بمانم. دیگر از دردهاى زیر شکمم، حالت تهوع و ورم پاها خبرى نیست؛ اما جاى آن‌ها را نوعى دلواپسى و اضطراب گرفته است. نمى‌دانم این دل‌نگرانى از کجا پدید آمده است؟ شاید از بى‌کارى و بى‌حوصلگى باشد. تا حالا هیچ‌وقت بى‌کار نبوده‌ام و همیشه سرم گرم بوده است. بى‌صبرانه منتظرم که این دو روز آخر هم سپرى شود، دو روزى که به‌نظرم طولانى‌تر از دوسال است. صبح امروز حسابى با تو دعوا کردم. ناراحت شدى؛ نه؟ به سرم زده بود.