کتاب آفرت

کتاب آفرت نوشته‌ی طاهره رفعت روایتی از درون یک زندگی است که در ظاهر عادی پیش می‌رود، اما در لایه‌های زیرین خود با آشفتگی‌ها و احساساتی پیچیده درگیر است. این اثر به‌جای روایت اتفاقات بزرگ، بیشتر به لحظه‌ها و حال‌وهوایی می‌پردازد که شخصیت‌ها در سکوت با آن‌ها روبه‌رو می‌شوند.

درباره‌ی کتاب آفرت

کتاب آفرت طاهره رفعت داستان زنی را دنبال می‌کند که بیشتر زمانش را در تنهایی و در فضای محدود زندگی خودش می‌گذراند. او درگیر رابطه‌ای است که نه به‌طور کامل شکل گرفته و نه به‌طور کامل از بین رفته و همین وضعیت، او را در موقعیتی مبهم نگه داشته است.

روایت کتاب آفرت از جایی پیش می‌رود که این زن، در میان روزهای تکراری، به رفتارها و انتخاب‌های خودش دقیق‌تر نگاه می‌کند. سیگار کشیدن، قدم زدن در خانه، یا حتی خیره شدن به خیابان، تبدیل می‌شوند به لحظه‌هایی که او را بیشتر به درون خویش می‌برند. در همین مسیر، گذشته هم کم‌کم وارد داستان می‌شود و رابطه‌ها و اتفاقاتی را یادآوری می‌کند که هنوز اثرشان باقی مانده است.

با پیش رفتن داستان کتاب آفرت، این وضعیت ادامه پیدا می‌کند و شخصیت اصلی در مرزی میان ماندن در همین شرایط یا ایجاد یک تغییر قرار می‌گیرد. تصمیم‌هایی که می‌گیرد یا نمی‌گیرد، مسیر روایت را شکل می‌دهد و باعث می‌شود داستان به‌تدریج جلو برود، بدون اینکه به اتفاقات ناگهانی تکیه کند.

آفرت؛ ایستادن میان ماندن و رفتن

در کتاب آفرت انتشارات شالگردن، فضای داستان بیشتر در محیط‌های بسته و شخصی شکل می‌گیرد؛ جایی که شخصیت اصلی فرصت دارد با خودش روبه‌رو شود. این فضا باعث می‌شود جزئیات کوچک اهمیت پیدا کنند و هر حرکت یا فکر، بخشی از داستان را بسازد.

در این میان، شهر هم حضوری دور اما تأثیرگذار دارد. جایی که شخصیت در آن زندگی می‌کند؛ نه کاملاً همراه اوست و نه کاملاً جدا از او. همین فاصله، حس تنهایی را پررنگ‌تر می‌کند و باعث می‌شود روایت حالتی یکنواخت پیدا کند، اما قابل دنبال کردن داشته باشد.

کتاب آفرت برای شما مناسب است اگر

• به داستان‌های اجتماعی با تمرکز بر یک شخصیت علاقه دارید.
• روایت‌های آرام، بدون شتاب را می‌پسندید و به جزئیات کوچک در روایت توجه دارید.
• با فضاهای شهری و زندگی روزمره ارتباط برقرار می‌کنید.
• داستان‌هایی درباره‌ی تردید و انتخاب را دنبال می‌کنید.

در بخشی از کتاب آفرت می‌خوانیم

لبخند مامان فخری زیبا بود. و در عین حال همه‌چیز داشت به گونه‌ای پیش می‌رفت که آسو آرزو می‌کرد. دلش می‌خواست همان‌جا می‌ماند. کنار دل مهربان پیرزن. دلش می‌خواست شنونده‌ی قصه‌ی او باشد. دلش می‌خواست برای مامان فخری ساعت‌ها کتاب می‌خواند. دلش می‌خواست روزها که او می‌خوابید، میان چنارهای حیاطِ آن خانه‌ی بزرگ پرسه می‌زد. دلش می‌خواست در آن خانه زندگی می‌کرد.

اما آسو یاد گرفته بود هوای دلش را نداشته باشد. یاد گرفته بود کلام دلش را نشنیده بگیرد. یاد گرفته بود حالا و بعد این پیری زودرس، باید فقط و فقط با عقل راه زندگی را بگشاید و سهمش را از رویاها بدزدد.

نفسی کشید. سرش را بلند کرد و به صورت زن میانسال نگاه کرد. زن، در سکوت نظاره‌گر گفت‌وگوی مادر و دختر جوانی بود که آن روز فقط برای رهایی از اندوه و بوی نای خانه‌ی در عزا نشسته، از آن فرار کرده بود. زن میانسال ابروها را بالا برد و سری تکان داد به نشانه‌ی تأیید کلام مادر و درخواستی در خفا. درخواست برای نگهداری از مادر و رهایی خود.

- مامان فخری عزیزم، منم اگر قبول کنم، شما که به پرستار دیگه‌ای سپردین بیاد. منم هرگز دلم نمی‌خواد کار کس دیگه‌ای رو تصاحب کنم.

این‌بار زن میانسال خودش را به گفت‌وگوی آن دو رساند. با همان صدای جیغ مانندش.