معرفی و دانلود کتاب دبلیو یا خاطره کودکی

معرفی کتاب دبلیو یا خاطره کودکی

کتاب دبلیو یا خاطره کودکی اثر نوآورانه و منحصربه‌فرد ژرژ پرک است که در آن، زندگینامه‌ی خود را به داستان و تخیل می‌آمیزد تا قدمی فراتر از خاطره‌نویسی بردارد و از دل روایت‌هایی واقعی، اثری جهان‌شمول بیافریند. با مطالعه‌ی این اثر نه‌تنها زندگینامه‌ی ژرژ پرک را مرور می‌کنید، بلکه به داستانی دیستوپیایی قدم می‌گذارید که جهان واقعی را با خیال رنگ می‌زند.

درباره‌ی کتاب دبلیو یا خاطره کودکی

برای بسیاری از افراد ممکن است شنیدن عبارت زندگینامه یادآور روایت‌های خشک، بی‌روح و سرشار از خاطرات پراکنده باشد که خالی از جذابیت‌های روایی‌اند اما ژرژ پرک (Georges Perec)، نویسنده و فیلمساز سرشناس فرانسوی با نگارش کتاب دبلیو یا خاطره کودکی (W ou le souvenir d'enfance) در عرصه‌ی زندگینامه‌نگاری طرحی نو درانداخته و با تلفیق واقعیت و تخیل اثری متفاوت خلق کرده است.

پرک سال‌های کودکی خود را در دوران جنگ جهانی دوم سپری کرده و طعم رنج محبوس شدن در آشویتس را چشیده است. او در کتاب دبلیو یا خاطره‌ی کودکی به گذشته نگاه می‌کند و به شیوه‌ی خلاقانه‌ی خود به روایت ماجراها و فرازونشیب‌هایی می‌پردازد که دردناک، تأثربرانگیز و بسیار قابل تأمل‌اند.

دبلیو یا خاطره کودکی؛ دو روایت موازی

ژرژ پرک از همان آغاز، شرح ماجرا را به راوی‌ای می‌سپارد که مدعی است از دبلیو بازگشته است و تصمیم راسخی برای بازگویی وقایع مهمی دارد که مدت‌ها پیش از سر گذرانده. به این ترتیب از اولین نقطه‌ی ماجرا که در ونیز رخ داده بود، شروع به تعریف کردن داستانش می‌کند.

درواقع کتاب دبلیو یا خاطره کودکی ژرژ پرک از دو روایت موازی تشکیل شده است که در بخش اول کتاب به شکل متناوب پیش روی خواننده قرار می‌گیرد. او در بخش‌های خاطره‌محور از وقایع جنگ جهانی دوم، فقدان پدر و مادر و وقایع هولناکی می‌گوید که به دلیل یهودی بودن تجربه کرده است. در دومین بخش کتاب، این روایت‌های واقعی در دل داستان تخیلی جزیره‌ی دبلیو روایت می‌شوند و همین ابتکار، کتاب را به اثری جذاب بدل می‌سازد.

جهان نو ژرژ پرک در جزیره‌ی دبلیو

علاقه‌ی بی‌اندازه‌ی ژرژ پرک به بازی‌های فرمی و زبانی در رمان دبلیو یا خاطره کودکی نمود پررنگی دارد. او زیسته‌های خود را گردآورده، جسورانه آن را به داستانی دیستوپیایی آمیخته و ویرانشهری ترسیم کرده که قوانین خشک و آرمان‌گرایانه‌ی ورزشی بر آن حاکم است تا به این وسیله تجسمی از اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها را زنده کند.

کتاب دبلیو یا خاطره کودکی نشر رایبد که با ترجمه‌ی دقیق و روان سپهر یحیوی ارائه شده است، اثری سرشار از نمادها و استعاره‌ها را پیش چشم می‌آورد تا مخاطب در کنار مرور زندگینامه ژرژ پرک، به جهانی داستانی قدم بگذارد که در عین فراواقعی بودن، بسیار قابل درک و ملموس است.

پس چنانچه دلتان می‌خواهد یک زندگینامه‌ی متفاوت بخوانید که در آن نویسنده به طرز ماهرانه‌ای تکه‌پاره‌های خیال را به واقعیات عینی دوخته است، بدون تردید خرید کتاب دبلیو یا خاطره کودکی انتخاب جذابی خواهد بود که شما را به جهانی نو هدایت خواهد کرد.

کتاب دبلیو یا خاطره کودکی برای شما مناسب است اگر

• از خواندن کتاب‌های خاطرات و زندگینامه لذت می‌برید.
• در پی یک کتاب اتوبیوگرافی خلاقانه می‌گردید که داستان‌پردازی و تخیل در آن پررنگ است.
• از طرف‌داران آثار ژرژ پرک هستید.
• داستان‌های جنگ جهانی دوم را دنبال می‌کنید.

در بخشی از کتاب دبلیو یا خاطره کودکی می‌خوانیم

اولین‌بار سال 1946، با عمه‌ام به خیابان ویلن برگشتم. فکر کنم عمه‌ام با یکی از خانم‌های همسایۀ مامان و بابایم حرف زد. شاید هم فقط به همراه من به دیدن مادربزرگم رُز آمد که از ویلاردولانس برگشته بود و قبل از آنکه پیش پسرش لئون به حیفا برود، دوباره مدتی در خیابان ویلن زندگی کرد. گمانم یادم هست که کمی در خیابان بازی کردم. در طول پانزده سال بعد از آن، نه فرصتی شد و نه علاقه‌ای داشتم به آنجا برگردم. اگر هم برمی‌گشتم قادر نمی‌بودم خیابان را راحت پیدا کنم و بیشتر در حوالی متروی بِلویل یا مِنیل‌مونتان دنبالش می‌گشتم تا در حدود متروی کورون.

بالاخره به همراه دوستانم که ساکن آن حوالی، خیابان اِرمیتاژ، بودند، یک شبِ تابستان، سال 1961 یا 1962، به خیابان ویلن بازگشتم. خیابان در من هیچ خاطرۀ مشخصی برنینگیخت و حتی به‌زحمت احساس آشناپنداری را در من بیدار کرد. نه توانستم خانه‌ای که شولویتس‌ها در آن زندگی می‌کردند را پیدا کنم و نه خانه‌ای که شش سال اول زندگی‌ام را در آن گذرانده بودم و به‌اشتباه خیال می‌کردم شمارۀ 7 است.

از 1969 به این سو یک‌بار در سال به خیابان ویلن می‌روم، برای کتابی که دارم می‌نویسم و اسمش فعلاً هست مکان‌ها، و در آن سعی می‌کنم روند تغییرات دوازده مکان پاریسی که به هر‌کدام وابستگی خاصی دارم را در طی دوازده سال توصیف کنم. ساختمان شمارۀ 24 از یک رشته بنای کوچک تشکیل شده که یک یا دو طبقه‌اند و حیاط کوچک نسبتاً دلگیری را در میان گرفته‌اند. نمی‌دانم من ساکن کدام بودم. تلاش نکردم داخل خانه‌ها بشوم که امروز عمدتاً کارگران مهاجر پرتغالی یا آفریقایی در آن‌ها اقامت دارند، و البته مطمئن بودم که این کار خاطراتم را زنده‌تر نخواهد کرد.

این‌طور به نظرم می‌رسد که داوید، رُز، ایزی، سسیل و من با هم زندگی می‌کردیم. نمی‌دانم خانه چند اتاق داشت ولی گمان نکنم بیشتر از دوتا بوده باشد. همچنین یادم نیست خواربارفروشی رُز کجا بود (شاید شمارۀ 23 خیابان ژولین-لاکروا بود که بخش پایینی‌اش خیابان ویلن را قطع می‌کند). استر یک روز به من گفت که رز و داوید در خانۀ شمارۀ 24 زندگی می‌کردند‌؛ جایی غیر از خانۀ پدر و مادرم، جایی که سرایداری بود. شاید منظورش از سرایداری این باشد که همکف و کوچک بود.