معرفی و دانلود کتاب هیچکس نامه نمی‌نویسد

معرفی کتاب هیچکس نامه نمی‌نویسد

کارمندان مُتل‌ها واجو را یک آدم حساب نمی‌کنند. معتقدند یک سگ، آدم نیست و شخصیت اصلی کتاب هیچکس نامه نمی‌نویسد برای نگه داشتن واجو در اتاق باید «هزینه‌ی بار اضافی» پرداخت کند. جانگ یون جین ما را با شخصیت اصلی کتاب در سفرهای ارزان قیمت و ساده‌اش همراه می‌کند تا با روحیات، افکار و لایه‌های گوناگون شخصیت های داستان اجتماعی هیچ‌کس نامه نمی‌نویسد آشنا شویم.

درباره‌ی کتاب هیچکس نامه نمی‌نویسد

خوشبختانه واجو سگ باهوشی است. با وجود اینکه نابیناست، به موقع واق‌واق می‌کند و در مواقع نیاز روی دو پای خود می‌ایستد. همین ذکاوت او باعث می‌شود شخصیت اصلی داستان کتاب هیچکس نامه نمی‌نویسد (No One Writes Back)، بتواند همراه با سگ مهربان و بامزه‌اش به همه‌جا سفر کند. البته صاحبان مُتل‌ها واقعاً موجوداتی آزاردهنده‌اند؛ با بهانه‌هایی مانند «موی سگ توی اتاق می‌ریزد»، «اتاق بوی سگ می‌گیرد» و... سعی می‌کنند از این مرد پول بیشتری طلب کنند، و او نیز راضی است که تنها یک اسکناس ده‌هزار وونی پرداخت کند تا دیگر شکایتی از سوی کارمندان مُتل‌ها نشنود.

این مرد همراه با واجو، MP3 پلیر، یک کتاب و کوله‌پشتی‌اش، خانه را رها کرده و به سفر آمده است. جانگ یون جین (Chang Ŭn-jin) ما را با او همراه می‌کند تا در مسافرخانه‌ها و مُتل‌ها با انسان‌ها معاشرت کنیم، رنج و درد آن‌ها را بشناسیم و خود را تغییر دهیم.

عددها نامه نمی‌نویسند

هیچ‌کس به‌جز واجو در داستان هیچکس نامه نمی‌نویسد نشر دانش آفرین اسم ندارد. آدم‌ها با شماره و عدد خطاب می‌شوند؛ مثلاً زن 76، نویسنده‌ای است دچار مشکل بی‌خوابی. او نیمه‌شب به بیرون می‌رود و با تنقلات، دو بسته جلبک و چهار قوطی آبجو برمی‌گردد. او می‌خواهد با لپ‌تاپش فیلم دانلود کند و خوشبختانه اینترنت آن‌قدر ضعیف است که دانلود فیلم حدود چهل دقیقه طول می‌کشد. زن و شخصیت اصلی داستان، هیچ‌کس نامه نمی‌نویسد، از این فرصت استفاده کرده و شروع به صحبت با یکدیگر می‌کنند.

زن آدم تنهایی است و تنهایی را لازمه‌ی کار خود می‌داند. می‌گوید اگر کسی در کنارش باشد، نمی‌تواند چیزی بنویسد. او از عهده‌ی انجام کارهای دونفره برنمی‌آید و می‌خواهد تنها بماند. گفت‌وگوی این دو نفر ما را به لایه‌های درونی و عمیق ذهن و روح بشر می‌برد؛ جایی که متوجه می‌شویم انسان در جزئی‌ترین موضوعات زندگی خود تا چه اندازه دچار کشمکش و چالش است. جانگ یون جین در رمان هیچکس نامه نمی‌نویسد به ما نشان می‌دهد که هر انسان جهان عمیق و دردناکی را با خود به همراه دارد و ما چگونه می‌توانیم هر کسی را بهتر بشناسیم.

هیچکس نامه‌ی ما را نخواهد خواند

او سال‌هاست که شعر می‌گوید و آن‌ها را برای دوستش که سال‌هاست در کماست، می‌خواند. نامش را نمی‌دانیم، اما او را 750 خطاب می‌کنیم. 750 خود مقصر در کما رفتن دوستش است. در سال‌های دبیرستان، کسی که اکنون در کماست، با دوست خود شوخی بدی می‌کند و در سرما و برف، کفش‌های او را پنهان می‌کند تا نتواند به خانه برود و اذیت شود. دوستش نیز فردای آن روز او را از پنجره به پایین پرتاب می‌کند و موجب می‌شود تا به کما رود؛ اتفاقی که سال‌ها باعث عذاب وجدان 750 می‌شود و کتاب هیچکس نامه نمی‌نویسد حال او را برای ما شرح می‌دهد.

جانگ یون جین مانند یک دوربین فیلم‌برداری است که لحظات انسان‌ها را ضبط می‌کند و آن‌ها را بدون راهکار یا درمان، رها می‌سازد. گره‌گذاری و گره‌گشایی نمی‌کند؛ او تنها مسئول روایت‌گری بخشی از زندگی آدم‌هاست. با دانلود کتاب هیچکس نامه نمی‌نویسد نشر دانش آفرین همراه با نویسنده‌ی عجیب و غریب این داستان به سفری کاملاً غیرعادی می‌روید و با افرادی ملاقات می‌کنید که تا مدت‌ها نمی‌توانید به آن‌ها فکر نکنید.

خرید کتاب هیچکس نامه نمی‌نویسد ترجمه‌ی فریناز بیابانی شما را به عمق روح و روان انسان‌ها و پشیمانی‌هایشان می‌برد؛ جایی که بعید است کسی به میل و اراده‌ی خود، شما را به آن‌جا راه دهد.

نکوداشت‌های کتاب هیچکس نامه نمی‌نویسد

• داستان هیچ‌کس نامه نمی‌نویسد، اثری درخشان و دقیق است که به‌آرامی بر شما تأثیر می‌گذارد و روحتان را متحول می‌کند. (وبسایت London Korean Links)
• هیچ‌کس نامه نمی‌نویسد، در ظاهر مؤلفه‌های ادبیات آوانگارد را رعایت کرده است. نثر جانگ یون جین، عامدانه خنثی و بی‌احساس و سامان‌یافته است؛ اما از نظر بار عاطفی، به شیوه‌ای خاص، همانند رمان مغازه عتیقه‌فروشی تأثیری عمیق و احساس‌برانگیز بر مخاطب خود می‌گذارد. تنها می‌توانیم، با نوعی شگفتی و حیرت، توصیه کنم که آن را بخوانید؛ بدون شک مجذوب این اثر خواهید شد. (The Guardian)

کتاب هیچ‌کس نامه نمی‌نویسد برای شما مناسب است اگر

• به داستان‌های اجتماعی که به ما نشان می‌دهند یک جامعه دچار چه تضادها و آسیب‌هایی است، لذت می‌برید.
• می‌خواهید به سفر روید و چند روزی را در مُتل‌ها و مهمانسراها بگذرانید و با افرادی از اقشار گوناگون آشنا شوید.
• از ادبیات کره‌ی جنوبی که خصیصه‌های خاص خود را دارد و به‌تازگی در عالم هنر برای خود جای باز کرده و رونق گرفته، لذت می‌برید.

در بخشی از کتاب هیچکس نامه نمی‌نویسد می‌خوانیم

همیشه فکر می‌کردم بهترین جا برای آزمودن اعتماد به نفس، مترو یا اتوبوس باشد. من هم می‌خواستم یک روز خودم را امتحان کنم. بعد از کسب اعتماد به نفس از طریق سفر، می‌خواستم عموم مردم تایید کنند که من دیگر لکنت زبان ندارم. البته در میدان برای زن، کتاب فروخته بودم اما مردمی که آنجا جمع شده بودند، به دلیل کنجکاوی و خواسته خودشان آنجا بودند. اما نمی‌توانستم تشخیص دهم مسافران مترو چه فکری در سر دارند، زیرا نمی‌توانستند صندلی‌شان را ترک کنند و فرار کنند. اگر بتوانم با کلمات، کسانی را که خواندن فکرشان ممکن نیست، متقاعد کنم، یعنی حتماً بهتر شده‌ام.

از نظر من جسورترین آدم‌های دنیا کسانی‌اند که در مترو و اتوبوس، چیزی می‌فروشند و کسانی که می‌توانند در مترو و اتوبوس چیزی بفروشند، از پس هر سختی و مشکلی برمی‌آیند.

95. با اعتماد به نفس، چرخ دستی را می‌کشم و وسط واگن می‌ایستم. داخل مترو ساکت است و جلب توجه مسافران، کار سختی نیست. تعظیم می‌کنم و خود را مختصر و کوتاه معرفی می‌کنم. تا اینجا همه چیز عالی است. واکنش مسافران هم چندان بد نیست. حالا نوبت تبلیغ کتاب است.

یک کتاب را باز می‌کنم و با صدایی طنین انداز که به گوش مردم برسد، شروع به خواندن می‌کنم. مثل یک بازیگر صحنه، با خواندن دیالوگ می‌کوشم احساسات را تا جای ممکن انتقال دهم. مثل آدم دیگری به نظر می‌آیم، حتی برای خودم. کاری که انجام می‌دهم فقط با فراموش کردن و رها کردن خودم، امکان پذیر است. این فکر که در حال مبارزه‌ای تمام قد هستم، به تک تک سلول‌های بدنم رخنه می‌کند. مسافران هم حتماً چیزی حس کرده‌اند چرا که با دقت بیشتری به من توجه می‌کنند.

وقتی خواندنم تمام می‌شود، کتاب را می‌بندم. می‌ترسم اگر همین جا تمامش کنم، جو به هم بریزد. به همین خاطر یک لطیفه و یک داستان سرگرم‌کننده تعریف می‌کنم. سپس پیش از آنکه آب‌ها از آسیاب بیفتد، کتاب‌ها را بین مسافران پخش می‌کنم.