کتاب هر روز یک قدم نزدیک‌تر

کتاب هر روز یک قدم نزدیک‌تر نوشته‌ی اروین یالوم و جینی الکین، شرح حال جذابی از دو سال روان‌درمانی دکتر یالوم با یکی از مراجعینش است که در این کتاب با نام جینی مورد خطاب قرار گرفته. در طول دو سال، پزشک و بیمار آنچه که از جلسه مشترکشان در یاد داشتند را یادداشت کرده و هر شش ماه، گزارشاتشان را در اختیار یکدیگر قرار می‌دادند؛ نتیجه‌ی این یادداشت‌ها کتاب حاضر را شکل داده است.

درباره‌ی کتاب هر روز یک قدم نزدیک‌تر

ماجرای اروین یالوم (Irvin D. Yalom) و جینی الکین (Ginny Elkin)، نویسندگان کتاب هر روز یک قدم نزدیک‌تر (Every Day Gets A Little Closer) به یک تماس تلفنی ساده برمی‌گردد؛ فردی که برای حفظ اسرار شخصی‌اش در این کتاب با نام جینی الکین شناخته می‌شود، توسط درمانگرش به دکتر یالوم ارجاع داده شد و او نیز دو روز بعد، جلسه‌ای درمانی را با او هماهنگ کرد.

نخستین دیدار یالوم و مراجع تازه‌اش غریب بود؛ جینی طبق گفته‌های یالوم هیچ‌چیزش به هیچ‌چیزش نمی‌آمد! انگار همه‌ی اجزایش به‌طور اتفاقی در کنار یکدیگر نشسته بودند. بیست‌وسه ساله بود و برای گذراندن دوره‌ی خلاق نویسندگی، به کالیفرنیا آمده بود. جینی عادت داشت که هر اتفاقی را بدل به گزاره‌ای برای خودآزاری کند. او در تمام طول عمر، نیازها و لذت‌هایش را نادیده گرفته و ارزش چندانی برای خودش قائل نبود.

جینی الکین خود را یک کلیشه‌ی زنده می‌دانست و آن‌قدر تلاش داشته که دیگران او را دوست داشته باشد که هیچوقت فرصتی پیش نیامده از خودش بپرسد آیا او دیگران را دوست دارد؟ اروین یالوم با وجود زیرکی، لطافت و حساسیت بالایی که در او می‌بیند، عمیقا نگرانش می‌شود. او می‌فهمد که احتمالا بیشتر درمانگران با توجه به مخدوش شدن مرزهای وجودی جینی، اوتیسم، ناتوانی‌اش در بیان احساساتش و زندگی آمیخته با رویاهایی میان واقعیت و خیال، به او برچسب اختلال شخصیت مرزی یا اسکیزوفرنی می‌زنند.

گشایش سد خلاقیت‌های ذهنی

اروین یالوم تصمیم به گروه‌درمانی جینی می‌گیرد که با گذشت هجده ماه، نتایج قابل قبولی را به دست نمی‌دهد. پس یالوم دست به تصمیمی جسورانه برای درمان این مراجع سرسخت می‌زند و تلاش می‌کند در مسیری متفاوت از درمانگران پیشینش حرکت کند؛ او از جینی می‌خواهد که در عوض پرداخت هزینه‌های جلسات درمانی، خلاصه‌ای صادقانه از هر جلسه برای او بنویسد و سعی کند جدا از وصف واکنش‌های بیرونی‌اش در جلسات، دست به توصیفات درونی نیز بزند و بدین شکل، تمامی فکرها و تصوراتی که در طول صحبت در ذهنش در جولان بودند، فرصتی برای حضور بیابند.

روش پیشنهادی اروین یالوم به جینی الکین در کتاب هر روز یک قدم نزدیک‌تر، برای جینی که دچار انسداد نوشتن بود، بهانه‌ای عالی دست می‌داد تا دست به قلم ببرد و شروع به نوشتن و برون‌ریزی کند. به پیشنهاد همسر یالوم، او تصمیم گرفت که خود نیز جدا از نوشته‌های جینی، بعد از هر جلسه، یادداشتی برداشت‌گرایانه و غیردرمانی از دیدارش با جینی بنویسد.

نتیجه‌ی این پیشنهاد، کتاب هر روز یک قدم نزدیک‌تر است که شرح یادداشت‌ها و نوشته‌های این دکتر و مراجع را در اختیار خوانندگان می‌گذارد. این کتاب توسط مریم رئیسی به فارسی ترجمه شده و نشر خوب آن را در ایران منتشر کرده است.

کتاب هر روز یک قدم نزدیک‌تر برای شما مناسب است اگر

• به‌عنوان مشاور و روان‌درمانگر می‌خواهید تجربیات اروین یالوم را از نزدیک بخوانید.
• دوست دارید یک دوره‌ی کامل از جلسات درمانی یکی از بهترین روانکاوان معاصر را دنبال کنید و با شیوه‌های درمانی و افکار او بیشتر آشنا شوید.
• به‌عنوان نویسنده با مشکلاتی در نوشتن رو‌به‌رو هستید و به دنبال کتابی هستید که به شما در حل مشکلتان یاری برساند.

در بخشی از کتاب هر روز یک قدم نزدیک‌تر می‌خوانیم

در بیشتر موارد، حس جینی نسبت به گزارش‌ها مثبت بود و گفت آن‌قدر برایش مفید بوده‌اند که تصمیم گرفته سراغ شغل تمام‌وقت نرود تا بتواند همچنان درمانش با من را ادامه بدهد. برایم جالب بود بدانم کدام بخش از نوشته‌هایم چنین واکنشی را در او برانگیخته، اما او فقط جواب داد دیگر حس می‌کند آمادگی دارد به مرحلۀ دوم رابطه‌اش با من وارد شود. جینی یاد برخی معلم‌های قبلی‌اش افتاد و گفت هروقت مراسم تقدیر و تشکری در کار بود، معنای پایان رابطه را داشت. از دید او، این گزارش‌نویسی‌ها هم حکم همان مراسم را داشت. ظاهراً جینی خیلی سریع همۀ گزارش‌ها را خوانده بود و بیشتر بر جنبه‌های مثبت تمرکز کرده بود و این حس به او دست داده بود که نیازی نیست برای جلب‌توجه من این‌قدر تلاش کند و می‌تواند وارد مراحل بعدی رابطه‌مان شود. مسئلۀ محدودیت زمانی برایش مشکل‌ساز شده بود، چون نمی‌توانست وقتی کنار کارل است نوشته‌ها را که در آن‌ها به مسائل خیلی زیادی اقرار شده بود بخواند. این حس را به من القا کرد که انگار ما دو نفر توطئه‌گرانی در نقشه‌ای سیاسی یا دو دلداده با روابطی نامشروعیم که باید همه‌چیز را از کارل مخفی کنیم. البته شاید بخشی از این حس هم واقعیت داشته باشد، چون اگر کارل تمام چیزهایی را که جینی دربارۀ او نوشته می‌خواند، به او اعتراض می‌کرد که چرا جزئیات زندگی شخصی‌شان را علنی کرده. هرچند فکر می‌کنم این نهایتِ حس بدی خواهد بود که دریافت می‌کرد. بدیهی است که جینی بیش از اندازه نگران برملا شدن نوشته‌هاست و نسبت به این موضوع واکنشی شدیدتر از حد لزوم از خود نشان می‌دهد: مخفی نگه داشتن موضوع، پنهان کردن نوشته‌ها در اتاقش، تپش قلبش وقتی که مخفیانه مشغول خواندن نوشته‌ها بود و حواسش را جمع می‌کرد تا مبادا کارل از راه برسد.