معرفی و دانلود کتاب شهر و دیوارهای نامطمئنش

معرفی کتاب شهر و دیوارهای نامطمئنش

شهر محصور جایی است که تنها با آرزو کردن می‌توان به آن رسید. هاروکی موراکامی در کتاب شهر و دیوارهای نامطمئنش با ترکیب عناصر ژانرهای عاشقانه و فلسفی با سبک رئالیسم جادویی، داستان شهری را روایت می‌کند که هیچ‌کس در آن سایه ندارد. راوی داستان در جست‌وجوی معشوقه‌ی دوران نوجوانی‌اش، پا به شهر محصور می‌گذارد و متوجه می‌شود باید خواب‌گزار رویاهای قدیمی شهر باشد. این رمان در فهرست پرفروش‌های نیویورک تایمز و ساندی تایمز قرار دارد.

درباره‌ی کتاب شهر و دیوارهای نامطمئنش

«اولین بار نام شهر محصور را از تو شنیدم. شهری که دیوارهایش مانند بدنی هوشیار جابه‌جا می‌شدند و پشت حصار آن، تک‌شاخ‌هایی با خز طلایی رنگ، در میان برف‌ها راه می‌رفتند. گفته بودی بدن واقعی‌ات آنجاست و چیزی که دارم می‌بینم تنها سایه‌ی توست.»

هاروکی موراکامی (Haruki Murakami) در رمان شهر و دیوارهای نامطمئنش (The City and Its Uncertain Walls)، داستان دو عاشق نوجوان را روایت می‌کنند. پسری هفده ساله و دختری شانزده ساله که عشقی بی‌آلایش میانشان در جریان بود. دختر رازی با خود داشت. خود واقعی او در این دنیا نبود، بلکه در شهری بود که در آن احساسات معنای خاصی نداشتند. شهری که دیوارهایی نفوذناپذیر آن را در بر گرفته بود و تنها شرط وارد شدن به آن، از دست دادن سایه‌ی خود بود. مدتی از ارتباط راوی رمان با دختر می‌گذشت اما یک روز هیچ نامه‌ای از او نرسید. برای همین، راوی تصمیم گرفت که سایه‌اش را رها کند و به شهر محصور برود تا بتواند تا ابد با دختر زندگی کند.

خواب‌گزار شهری محصور با دیوارهای بلند

دختر پیش از رفتنش به راوی گفته بود که تو به‌عنوان خواب‌گزار یا رویاخوان شهر برگزیده شده‌ای. جسم دختر هم کتابدار کتابخانه‌ی رویاهای قدیمی بود اما هیچ چیز از ارتباطش با پسرک به خاطر نداشت. او خاطرات مشترکشان را به یاد نمی‌آورد و هر روز وظیفه‌ی بیرون آوردن رویاهای قدیمی و آماده کردن آن‌ها برای خواب‌گزار را برعهده داشت. می‌گفتند اگر سایه‌ی هر فرد از او جدا شود، عمر چندانی نخواهد داشت. سایه‌ی مرد هنوز زنده بود و از او می‌خواست تا هردوشان را از دست شهر محصور نجات دهد. حال آن مرد مانده بود با دختر بدون سایه‌ای که چیزی از او به خاطر نمی‌آورد و سایه‌ای که در حال جان دادن بود.

هاروکی موراکامی در رمان فلسفی شهر و دیوارهای نامطمئنش، واقعیت را به رویا پیوند می‌زند. او با به کار گرفتن سبک رئالیسم جادویی، دنیایی ناشناخته را پیش روی خواننده‌اش گشوده که در آن احساسات واقعی، انتخاب‌های مهم و ذات پیش‌بینی‌ناپذیر و بعضا تلخ زندگی، با لحنی شاعرانه به تصویر کشیده می‌شود.

رمان تخیلی شهر و دیوارهای نامطمئنش را ندا بهرامی نژاد ترجمه کرده و نشر خوب به چاپ رسانده است.

جوایز و افتخارات کتاب شهر و دیوارهای نامطمئنش

• کتاب منتخب آمازون
• کتاب پرفروش ساندی تایمز و نیویورک تایمز
• در فهرست بلند جایزه‌ی «خروس» تورمنت برای کتاب‌های «اخبار صبح»، سال 2025

کتاب شهر و دیوارهای نامطمئنش برای شما مناسب است اگر

• داستان‌هایی عاشقانه و فلسفی با فضای رئالیسم جادویی توجهتان را جلب می‌کند.
• پیش‌تر آثاری از هاروکی موراکامی خوانده و قلم نویسنده را دوست داشته‌اید.
• به دنبال رمانی با فضایی وهم‌گونه و داستانی سرگرم‌کننده می‌گردید.
• ادبیات ژاپن برای شما الهام‌بخش است.

در بخشی از کتاب شهر و دیوارهای نامطمئنش می‌خوانیم

در پایان هفتۀ اول، چند تا از رؤیاهایی را که انتخاب کرده بودی، برداشتم و سعی کردم تعبیرشان کنم. اما هیچ‌چیز قابل‌فهمی را رمزگشایی نکردم. تنها چیزی که می‌شنیدم زمزمه‌ای نامفهوم بود و تنها چیزی که می‌دیدم تصاویر بریده‌بریده و تار بودند، انگار تکه‌هایی از یک نوار کاست یا فیلم را تصادفی به هم چسبانده بودند و از آخر به اول پخش می‌کردند.

قفسه‌های کتابخانه عوض کتاب پر از رؤیاهای قدیمی بودند که لایه‌ای از غبار سفید رویشان نشسته بود. گویا مدت‌های مدیدی کسی به آن‌ها دست نزده بود. رؤیاهای قدیمی تخم‌مرغی‌شکل و مثل تخم جانوران مختلف، در ابعاد و رنگ‌های متنوعی بودند. راستش دقیقاً تخم‌مرغی‌شکل نبودند. وقتی آن‌ها را در دستم گرفتم و از نزدیک وارسی‌شان کردم، فهمیدم نیمۀ پایینی‌شان متورم‌تر از نیمۀ بالایی‌شان است. تعادل هم نداشتند. هرچند به‌خاطر همین عدم‌تعادل بود که روی قفسه‌ها می‌ماندند و چپه نمی‌شدند.

سطحشان مثل مرمر سخت و کاملاً صاف بود. با همۀ این‌ها سنگین نبودند. روحم هم خبر نداشت از چه ماده‌ای ساخته شده‌اند یا چقدر سخت‌اند. نمی‌دانستم اگر یکی‌شان روی زمین بیفتد، می‌شکند یا نه؟ درهرحال باید مثل تخم موجودی کمیاب، بااحتیاط با آن‌ها برخورد می‌کردم.

هیچ کتابی در کتابخانه نبود؛ حتی یک جلد. حتماً در گذشته همه‌جایش پر از کتاب و آدم‌هایی بود که برای یادگیری و لذت بردن از خواندنشان به اینجا می‌آمدند. درست مثل صحنه‌ای که در کتابخانۀ شهری معمولی با آن روبه‌رو می‌شدی. هنوز هم ردی ضعیف از بوی آن فضا در اینجا مانده بود. با همۀ این‌ها یک‌وقتی همۀ کتاب‌های روی قفسه‌ها را جمع کرده و جایشان رؤیاهای قدیمی را چیده بودند.

به نظر نمی‌رسید به‌جز من خواب‌گزار دیگری آن جا باشد. دست‌کم درحال‌حاضر، انگار من تنها مُعبر شهر بودم. یعنی قبل از من هم خواب‌گزاری به اینجا آمده بود؟ شاید. با توجه به همۀ آن قوانین و اصول مفصلی که وضع کرده بودند و این‌جور که سفت‌وسخت رعایتشان می‌کردند، احتمالاً اولین خواب‌گزارشان نبوده‌ام.