کتاب خیابانگرد: کتاب هفتم مجموعه داستان‌های کوتاه جهان

کتاب خیابانگرد مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاهی است که به قلم نویسندگان بین‌المللی مختلف نظیر غاده السمان، میخائیل شولوخف، آلیس واکر و... به نگارش درآمده و با تلاش محمدعلی مهمان‌نوازان گردآوری و ترجمه شده‌ است. داستان‌های این کتاب هرکدام از دل جوامع و فرهنگ‌های متنوع برآمده‌اند و در خلال روایت ماجراهایی تأثیرگذار، مخاطب را با دغدغه‌های افراد متفاوت در نقاط مختلف جهان آشنا می‌کند.

درباره‌ی کتاب خیابانگرد

مجموعه داستان خیابانگرد، هشت داستان کوتاه را پیش روی خوانندگان علاقه‌مند قرار می‌دهد. هریک از این داستان‌ها را نویسندگانی با ملیت‌های متفاوتِ سوری، آمریکایی، روسی، برزیلی، هندی و... به رشته‌ی تحریر درآورده‌اند. با مطالعه‌ی این کتاب مخاطب داستان‌هایی از غاده السمان، لیدیا دیویس، میخائیل شولوخف، ژائو گیمارش روسا، ویکرام چاندرا، مرسه رودوردا، سمبنه عثمانه و آلیس واکر خواهید بود.

مجموعه داستان خیابانگرد با داستانی با همین نام آغاز می‌شود که غاده السمان شاعر و نویسنده‌ی سوری آن را به نگارش درآورده است. او در این داستان با لحنی شاعرانه واگویه‌های شبانه‌ی زنی آشفته را روایت می‌کند. زن در میانه‌ی افکار متلاطمش مردی را مخاطب قرار داده و در ذهنش با او صحبت می‌کند. به این ترتیب، به مرور گذشته‌ی خود، نوع ارتباطش با این مرد و ماجراهایی را که پشت سر گذاشته برای مخاطب آشکار می‌سازد.

«خانه‌ی پشتی» داستان دیگری از این کتاب است؛ راویِ داستان، ساکن خانه‌ی محقری است که در قسمت پشتی یک خانه‌ی مجلل قرار دارد. ساکنان خانه‌ی پشتی که از طبقه‌ی کارگر هستند نسبت به ساکنان مرفه خانه‌ی جلویی احساسی سرشار از رنجش و دلخوری دارند اما بروز یک رفتار ناخوشایند از سوی یکی از ساکنین خانه‌ی پشتی، این ارتباط را بغرنج‌تر می‌کند. درواقع لیدیا دیویس، نویسنده‌ی آمریکایی در این داستان با به تصویر کشیدن دو خانه‌ی متفاوت و ارتباط ساکنین آن‌ها با یکدیگر، به بررسی روابط انسانی، اختلاف طبقانی و تأثیر خشونت بر روابط اجتماعی می‌پردازد. افزون‌ بر این دو داستان کوتاه در کتاب خیابانگرد، مخاطبِ داستان‌های دیگری تحت عناوین «از تباری دیگر»، «سومین کرانه‌ی‌ رود»، «روح سرگردان»، «باران»، «کُلفت سیاه» و «عصاره‌ی غلیظ اسب» هستیم.

کتاب خیابانگرد هفتمین جلد از مجموعه‌ی «داستان‌های کوتاه جهان» محسوب می‌شود. این مجموعه کتاب با هدفِ آشناییِ مخاطبان با نویسندگان مختلف جهان منتشر شده است تا از این طریق طیف گسترده‌تری از دوستداران ادبیات، با تجربه‌های زیسته و پیشینه‌ی فرهنگی هر کشور آشنا شوند. از این‌روست که نویسندگان این مجموعه از نقاط مختلف دنیا، از آسیا، خاورمیانه و شرق دور تا آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی و اروپا، انتخاب شده‌اند. در میان این داستان‌ها حتی می‌توانید با ادبیات قاره‌ی آفریقا و بسیاری از نویسندگان این خطه که کمتر شناخته ‌شده‌‌اند نیز آشنا شوید.

ناگفته نماند که این مجموعه با ترجمه‌ی محمدعلی مهمان‌نوازان و به همت انتشارات علمی و فرهنگی راهی بازار کتاب شده است.

کتاب خیابانگرد برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به خواندن داستان کوتاه علاقه دارید و دلتان می‌خواهد با سبک نویسندگان مختلفی از سراسر جهان آشنا شوید، خواندن این کتاب را به شما پیشنهاد می‌کنیم.

در بخشی از کتاب خیابانگرد: کتاب هفتم مجموعه داستان‌های کوتاه جهان می‌خوانیم

پدر دیگر برنگشت. البته جایی هم نرفت. همان دوروبر پارو می‌زد و روی آب شناور بود، وسط رودخانه. همه هراسان شده بودند. قوم‌وخویش‌ها، همسایه‌ها، و دوست و آشناها سراغمان آمدند تا دربارۀ این اتفاق غیرمترقبه تبادل‌نظر کنند.

مادر خجالت‌زده بود. حرف زیادی نزد و درواقع خیلی خویشتن‌داری به خرج داد. در نهایت، تقریباً همه به این نتیجه رسیدند که پدر عقلش را از دست داده (البته کسی این را به زبان نیاورد). با وجود این، تعداد انگشت‌شماری بر این عقیده بودند که شاید پدر به درگاه خداوند یا یک قدیس نذری کرده که حالا دارد آن را به‌جا می‌آورد، یا اینکه شاید او بیماری خیلی خطرناکی مثل جذام دارد و به‌خاطر در امان ماندن خانواده از خانه رفته و البته مراقب است که زیاد هم از آن‌ها دور نشود.

مسافرانی که از رودخانه عبور می‌کردند و مردمی که این‌طرف و آن‌طرف رودخانه زندگی می‌کردند، می‌گفتند که پدر هیچ‌وقت در طول شبانه‌روز پا به خشکی نمی‌گذارد. او صرفاً در رودخانه جابه‌جا می‌شد، تنها و سرگردان، مثل آواره‌ها. مادر و سایر قوم‌وخویش‌هایمان عقیده داشتند غذایی که بی‌تردید او در قایق پنهان کرده، به‌زودی تمام می‌شود و آن‌وقت پدر یا رودخانه را ترک می‌کند و به جای دیگری روانه می‌شود (که در این صورت شرایط آبرومندانه‌تری را به‌وجود می‌آورد) یا دست از کارش برمی‌دارد و به خانه برمی‌گردد.

چقدر آن‌ها در اشتباه بودند! پدر منبع مواد غذایی پنهانی داشت: من هر روز از خانه غذا می‌دزدیدم و برایش می‌بردم. اولین شبی که او رفت، ما همگی کنار رودخانه آتش روشن کردیم و دست به دعا برداشتیم و او را صدا زدیم. من به‌شدت غمگین بودم و احساس می‌کردم باید کاری انجام دهم. روز بعد یک قرص نان ذرت، یک خوشه موز، و چند قالب قند خام برداشتم و کنار رودخانه رفتم. مدت زیادی بی‌صبرانه آنجا منتظر شدم. و بعد قایق را دیدم، در دوردست، تنها و درحالی‌که به‌نرمی و تقریباً نامحسوس بر سطح صافِ رودخانه به جلو می‌خرامید. پدر تهِ قایق نشسته بود.