کتاب جنایت

کتاب جنایت به قلم جان اشتاین بک، نویسنده‌ی آمریکاییِ پرآوازه و برنده‌ی نوبل ادبیات، مجموعه‌ای از چهار داستان کوتاه است. او در داستان‌ها با نگاهی تیزبین به طبیعت انسان و آنچه در پیرامون او وجود دارد، می‌پردازد و مفاهیمی همچون تنهایی و انزوا، روابط انسانی، اصول اخلاقی، دشواری‌های اقتصادی و... را واکاوی می‌کند. او با ترکیب این مفاهیم و گنجاندن آن‌ها در قصه‌هایش باعث شده تا تک‌تکشان به آثاری پرمایه بدل گردند.

درباره‌ی کتاب جنایت

کتاب جنایت (The Long Valley) شامل چند داستان کوتاه نوشته‌ی جان اشتاین بک (John Steinbeck) است. این داستان‌های کوتاه عبارت‌اند از بلدرچین سفید، تسمه، خودپاسبان و جنایت که جان اشتاین بک در آن‌ها به روابط انسانی و اخلاقیات به‌ویژه دشواری‌های اقتصادی در دوران رکود بزرگ آمریکا می‌پردازد.

در یکی از داستان‌ها با نام «جنایت» است، جان اشتاین بک یک شخصیت مزرعه‌دار خلق کرده است به نام جیم مور که با یک دختر مهاجر اهل یوگسلاوی به نام یلکا شِپیه ازدواج می‌کند. پدر یلکا در حالتی ناخوش به جیم هشدار می‌دهد و می‌گوید که اگر می‌خواهد همسرش گوش به فرمان و مطیع باشد، باید به صورت منظم و مداوم او را کتک بزند، ولی جیم توصیه‌ی پدرخانمش را نادیده می‌گیرد. گرچه یلکا وظایف خانه‌داری‌اش را به خوبی انجام می‌دهد، اما جیم از اینکه هیچ صمیمتی در رابطه‌شان شکل نمی‌گیرد، ناراحت و مأیوس می‌شود. جیم به تدریج متوجه رفتار و منش عجیب و غیرعادی همسرش می‌شود و پیش از اینکه دیر شود، تصمیم می‌گیرد هفته به هفته سری به فاحشه‌خانه در مونتری بزند. یلکا که خیال می‌کند جیم به سفرهای کاری می‌رود، هیچ اعتراضی به غیاب همسرش نمی‌کند.

قصه‌ی یکی دیگر از داستان‌های کتاب جنایت تحت عنوان بلدرچین سفید، درمورد دختر ریزاندام و زیبایی به نام مری است که قرار است به زودی ازدواج کند. او تصمیم دارد همسر آینده‌اش را طبق این معیار انتخاب کند که آیا او لایق زندگی در باغی است که می‌خواهد خانه‌اش را آنجا بنا کند یا نه. هری ای تلر که تاجر است، به درخواست مری تن می‌دهد و او نیز مشغول طراحی و ساخت این باغ می‌شود و با دقت و وسواس آن را می‌سازد. مری بیشتر و بیشتر به این مزرعه وابسته و دل‌بسته می‌شود و هرآنچه را که مزاحم سکوت و آرامش آنجا شود، شوم دانسته و از بین می‌برد؛ مثل حشرات و حلزون‌هایی که با لذت و کمک همسرش نابود می‌کند. ولی زمانی که یک بلدرچین سفید وارد باغش می‌شود، مری آن را به عنوان تجسمی از خودش تلقی می‌کند و وقتی سروکله‌ی گربه‌ای پیدا می‌شود و به دنبال بلدرچین می‌افتد، مری شروع به جیغ و فریاد می‌کند. مری از همسرش می‌خواهد که کلک گربه را بکند، اما همسرش عقیده‌ی دیگری دارد.

نکوداشت‌های کتاب جنایت

• تمام داستان‌های کتاب جنایت یک عنصر نایاب و خلاقانه دارند و آن تأثیر مستقیمی است که باعث می‌شود قصه‌ها جان بگیرند، اهمیتی هم ندارد که در چه مقیاسی باشد. (استنلی یانگ، منتقد از تحلیل و نقد کتاب نیویورک تایمز)
• صراحت احساسات و تأثیرات این داستان‌ها به وضوح از یک نویسنده‌ی آمریکایی حکایت دارد که به خوبی با نویسندگان کشورهای دیگر متمایز است. (جان مر، منتقد از نیو استیتس‌من)

کتاب جنایت برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به داستان‌های کوتاه با ژانر اجتماعی علاقه دارید و خصوصاً اگر از طرفداران جان اشتاین بک هستید، خواندن این مجموعه داستان کوتاه را از دست ندهید.

در بخشی از کتاب جنایت می‌خوانیم

غلیان عظیم احساسات، هیاهو و هنگامۀ آدم‌ها در پارک شهر رفته‌رفته به خاموشی گرایید. انبوهی از جمعیت هنوز زیر نارون‌ها ایستاده بودند و نور آبیِ چراغ خیابان از دو بلوک دورتر تا حدی نمایانشان می‌کرد. سکوتی کسل‌کننده میانشان حاکم شد. بعضی‌هاشان دست‌به‌کار شدند و در تاریکی فلنگ را بستند. چمن‌های پارک زیر پای جمعیت تکه‌تکه شده بود.

مایک می‌دانست دیگر تمام شده است. دلسردی در وجودش رخنه کرد. چنان خستگی مفرطی در خود حس کرد که انگار چند شب نخوابیده است، اما خستگی‌اش رؤیاگون بود، نوعی خستگی آرامش‌بخش ملال‌آور. کلاهش را تا روی چشم‌ها پایین کشید و دور شد، اما پیش از آن‌که از پارک خارج شود، برای واپسین نگاه سرش را برگرداند.

در میانۀ ازدحام، یک نفر روزنامۀ لوله‌شده آتش زده و بالا گرفته بود. مایک می‌دید که شعله چگونه دور پاهای جسد عریانِ خاکستریِ حلق‌آویز از درخت نارون می‌پیچد. برایش عجیب بود که کاکاسیاه‌ها وقتی می‌میرند به خاکستری کبود درمی‌آیند. نور روزنامۀ مشتعل افتاده بود روی سر آدم‌هایی که به بالا نگاه می‌کردند، آدم‌هایی بی‌سر و صدا و بی‌حرکت که چشم از مرد حلق‌آویز برنمی‌داشتند.

مایک از کسی که سعی داشت جنازه را بسوزاند کمی رنجید. رو کرد به مردی که نزدیکش در جای کم‌نوری ایستاده بود و گفت: «این کارها که فایده نداره.»

مرد بی‌هیچ پاسخی دور شد.

روزنامۀ مشعل‌شده خاموش شد و، در عوض، سیاهی را برای پارک باقی گذاشت. اما بی‌درنگ، روزنامۀ لوله‌شدۀ دیگری روشن شد و جلوِ آن پاها بالا رفت. مایک سراغ تماشاچی دیگری رفت و دوباره گفت: «این کارها که فایده نداره. یارو دیگه مُرده. با این کارها ککش هم نمی‌گزه.»