کتاب درک و درمان رفتار آسیب رسان به خود در اوتیسم: یک دیدگاه چند رشته‌ای

کتاب درک و درمان رفتار آسیب رسان به خود در اوتیسم، منبعی برای آشنایی با دلایل ایجاد رفتارهای آسیب‌ رسان در مبتلایان به اوتیسم است. استفان ام. ادلسون و جین جانسون، نویسنده‌های کتاب، روش‌های سودمندی برای درمان رفتارهای آسیب‌رسان را در این اثر مطرح‌ کرده‌اند. پس از مطالعه‌ی کتاب حاضر، با رفتارهای خودآزاری در اوتیسم آشنا می‌شوید و در جریان درمان‌های پزشکی هدفمند این عارضه قرار می‌گیرد.

درباره‌ی کتاب درک و درمان رفتار آسیب رسان به خود در اوتیسم

کتاب درک و درمان رفتار آسیب رسان به خود در اوتیسم (Understanding and Treating Self injurious behavior in autism)، اثری کامل برای آشنایی با خودآزاری در اوتیسم و شیوه‌های التیام آن به‌حساب می‌آید. استفان ام. ادلسون (Stephen M. Edelson)، جین جانسون (Jane Johnson)، نویسنده‌های کتاب، مداخلات رفتاری، تکنیک‌های درمانی و پیشنهادهایی عملی برای درمان رفتارهای آسیب‌رسان در افراد مبتلا به اوتیسم را در اختیار والدینِ این افراد، مختصصان و فعالان حوزه‌ی درمان و نگهداریِ اوتیسم، قرار داده‌اند. ضربه‌ زدن به سر، خودزنی، گاز گرفتن خود و کارهایی از این دست، به‌عنوان رفتار آسیب‌رسان در اوتیسم شناخته می‌شود. این رفتارها، بر اثر دلایل مختلفی مانند نگرانی و نداشتن توانایی برای برقراری ارتباط، ایجاد می‌شود. نویسنده‌های این اثر، دلیل ایجاد این رفتارهای آسیب‌رسان را از دیدگاه‌های بیولوژیکی و روانشناختی، بررسی کرده‌اند. پس از بررسی دلیل‌های ایجاد رفتارهای خودآزاری در مبتلایان به اوتیسم، شیوه‌های درمانی و مداخله‌های رفتاری برای کاهش این رفتارها در کتاب حاضر گنجانده شده است.

مطالب کتاب درک و درمان رفتار آسیب رسان به خود در اوتیسم با توضیحاتی درباره‌ی درمان‌های پزشکی هدفمند و خود آسیبی، آغاز می‌شود. نویسنده‌‌ها، در بخش بعدی، رفتارهای خودآزاری و پرخاشگرانه در اوتیسم را توضیح داده‌اند. نبود توانایی در مدیریت احساسات و تجربه‌های حسیِ پیچیده، یکی از مهم‌‌ترین دلیل‌های ایجاد رفتارهای آسیب رسان به خود در مبتلایان به اوتیسم است. به گفته‌ی نویسنده‌های این اثر، افراد مبتلا به اوتیسم، بیشتر در معرض خطر ابتلا به صرع قرار دارند. ارتباط میان صرع و رفتار آسیب‌رسان به خود در ادامه‌ی کتاب بررسی شده است. الگوهای مختلفی برای کسب اطلاعات درباره‌ی اوتیسم و خودآزارگری وجود دارد. نویسنده، در این اثر به الگوی عصب روانپزشکی برای ارزیابی و درمان این رفتار اشاره کرد‌ه‌اند. خواننده، با مطالعه‌ی این الگو، روش‌های تحلیل عصبی روانی و محیطیِ مبتلایان به اوتیسم را یاد می‌گیرد. نتیجه‌هایی که این الگو در اختیار متخصصان قرار می‌دهد، باعث ایجاد روش‌های درمانِ دارویی رفتاری برای مدیریت و کاهش خودآزاری در اوتیسم می‌شود.

نویسنده‌‌های کتاب درک و درمان رفتار آسیب رسان به خود در اوتیسم، در کنار توضیح مفاهیم نظری، به طرح گزارش‌های بالینی در این اثر پرداخته‌اند. مطالب این اثر با معرفیِ رویکردِ کاهش استرس برای مقابله با رفتار آسیب‌رسان به خود در افراد مبتلا به اوتیسم، خاتمه پیدا می‌کند. این رویکرد، با کاهش تحریک‌های احساسی، رفتارهای خودآزاری در مبتلایانِ به اوتیسم را التیام می‌بخشد.

کتاب درک و درمان رفتار آسیب رسان به خود در اوتیسم را انتشارات حتمی، چاپ و روانه‌ی بازار کرده است. احسان حسینی سیانکی، مترجم این کتاب به‌حساب می‌آید.

نکوداشت‌های کتاب درک و درمان رفتار آسیب رسان به خود در اوتیسم

• ریشه‌ی رفتارهای خودآزاری برای هر فرد در طیف اوتیسم می‌تواند متفاوت باشد. یک رویکرد فردی‌شده که همه‌ی گزینه‌ها و ترکیب‌های درمانی را در نظر بگیرد، بهترین شانس را برای زندگی سالم و شاد فراهم می‌آورد. این کتاب مدت‌هاست که لازم بوده. (لوری مالم، مدیر اجرایی، اوتیسم کانادا)؛
• این کتاب بسیار ارزشمند، ما را از طریق علل بالقوه‌ی مختلف رفتارهای خودآزاری برای درمان مؤثر خودآزاری در اوتیسم راهنمایی می‌کند. مطالب این اثر به طور دقیق جمع‌آوری و ویرایش شده‌اند. مفاهیم کتاب حاضر، راهنمای عملی برای متخصصانی است که با افراد مبتلا به اختلالات اوتیسم، ارتباط دارند. مطالعه‌ی این اثر را به‌شدت توصیه می‌کنم! (رابرت ال. هندرن، استاد روانپزشکی، دانشگاه کالیفرنیا، سانفرانسیسکو).

کتاب درک و درمان رفتار آسیب رسان به خود در اوتیسم برای چه کسانی مناسب است؟

والدین افراد مبتلا به اوتیسم، کسانی که این افراد را نگهداری می‌کنند و متخصصان حوزه‌های مرتبط با مبتلایان به اوتیسم، مخاطب‌های این اثر هستند.

در بخشی از کتاب درک و درمان رفتار آسیب رسان به خود در اوتیسم: یک دیدگاه چند رشته‌ای می‌خوانیم

صرع یک اختلال در فعالیت عصبی است که از عدم تعادل در سوگیری تحریکی یا مهاری مغز ناشی می‌شود. یک تعریف رایج برای صرع، وقوع دو یا چند تشنج غیرقابل تحریک است که با فاصله 24 ساعت یا بیشتر اتفاق می‌افتد. از آنجایی که صرع فعالیت طبیعی نورون‌ها را تغییر می‌دهد، می‌تواند بر هر فرآیند هماهنگ شده توسط مغز تأثیر بگذارد. در طول تشنج، ماهیچه‌ها ممکن است تکان بخورند یا سفت شوند و ممکن است تغییراتی در ظاهر، بو یا احساس اشیاء ایجاد شود. علائم اضافی ممکن است بین تشنج، به اصطلاح دوره اینترکتال (لاتین ictus به معنای ضربه یا سکته مغزی) مشاهده شود. ارتباط قوی بین برخی از این علائم، به ویژه اختلالات روانپزشکی و صرع باعث شده است که برخی از نویسندگان آن‌ها را به عنوان بیماری‌های همراه توصیف کنند.