کتاب روانگی در ورزش: چگونگی تسلط بر بازی ذهنی در اوج عملکرد

هماهنگی ذهن و بدن هنگام فعالیتی چالش‌برانگیز، یکی از لذت‌بخش‌ترین حس‌هایی است که می‌توان تجربه کرد. در کتاب روانگی در ورزش نوشته‌ی میناس لوکان به علل، اجزا و ویژگی‌های این حس یگانه پرداخته شده است و با تمرکز بر روانگی در ورزش، زمینه‌های شکل‌گیری آن هنگام انجام یک فعالیت ورزشی یا حضور در مسابقه بررسی شده است.

درباره‌ی کتاب روانگی در ورزش

ممکن است گاهی حین انجام فعالیتی چالش‌برانگیز که نیازمند تمرکز بالایی است، در لحظه‌ای خاص احساس کرده باشیم که همه چیز آسان‌تر شده است. کتاب روانگی در ورزش (Flow in Sport : How to Master the Mental Game Of Peak Performance) نوشته‌ی میناس لوکان (Minas Loekan) از منابع جالب در حوزه‌ی روان‌شناسی ورزشی است که به احساسی ویژه به نام «روانگی» حین انجام فعالیت ورزشی پرداخته است. حالتی که در آن بازیکن یا ورزشکار نوعی غوطه‌وری منحصر به فرد را تجربه می‌کند و متوجه سختی کار خود نیست. این کتاب با مبانی روانگی و تعریف کلی آن آغاز می‌شود و در ادامه به معرفی اجزای آن می‌پردازد.

کتاب روانگی در ورزش برای تعریف این مفهوم، تعیین موقعیت دقیق مغز در حالت روانگی را مورد بررسی قرار می‌دهد. حین روانگی تمرکز در اوج خودش است. این حالت همزمان که فرد را در بالاترین سطح هشیاری قرار می‌دهد، حواس او را از توجه به جزئیات بی‌اهمیت می‌گیرد و تمام انرژی فرد را در دل فرایند و فعالیتی که در حال انجام است تزریق می‌کند. حالتی که فرد را وارد سطح جدیدی از دریافت محیطی می‌کند و باعث می‌شود تجربه‌ی ذهنی متفاوتی از زمان داشته باشد یا احساس کنترل شخصی بر موقعیت به او دست بدهد. همچنین در این حالت فرد آگاهی از نیازهای بدن خود را از دست می‌دهد و به تمامی در فرایند غوطه‌ور می‌شود. از ویژگی‌های جذاب روانگی این است که فرد با وجود آگاهی از چالش‌برانگیز بودن فعالیت، آن را قابل کنترل می‌یابد.

تجربه‌ی روانگی در افراد، متخصصان علوم اعصاب را بر آن داشته تا وجوه علمی این رخداد ذهنی را بررسی کنند. اینکه روانگی چگونه باعث می‌شود در لحظاتی حساس و سخت بهترین تصمیم را بگیریم، موردی است که در کتاب روانگی در ورزش بحث شده است. به این منظور اطلاعات خوبی درمورد نوروآناتومی روانگی داده شده و رابطه‌ی نیمکره‌های مغز و نحوه‌ی پیام رسانی به بخش‌های مختلف بدن تشریح شده است. شاید بتوان روانگی را نزدیک‌ترین تجربه به «شهود» دانست. این کتاب به توصیف ویژگی‌های این حس و تجربه‌ی یگانه‌ای که نصیب فرد می‌کند پرداخته و برای درک بهتر، نمونه‌های ورزشی جالبی برای هر مبحث آورده است. از جمله ویژگی‌های روانگی تجربه‌ی اتوتلیک است که یکی از زیرشاخه‌های نظریه‌ی روانگی چیکزست میهالی (Mihaly Csikszentmihalyi) به حساب می‌آید. حالتی که در آن فرایند بر هدف ارجحیت دارد و همین موجب می‌شود فرد به طور کامل روی فعالیت متمرکز شود.

میناس لوکان یک کارآفرین، مربی و متخصص در دستیابی به اوج عملکرد از طریق وضعیت روانگی در ورزش است که در کتاب روانگی در ورزش با تفسیر و تحلیل هر مرحله از روانگی، تلاش کرده به راهکارهای تقویت ذهن برای دستیابی به این حس یگانه در ورزش بپردازد. او در این کتاب به ما می‌گوید که گرچه روانگی خود تجربه‌ای لذت‌بخش است، اما با مرحله‌ای ناخوشایند به نام مبارزه آغاز می‌شود. لوکان ما را با انواع مبارزه آشنا می‌کند و بهترین رویکرد به مبارزه برای دستیابی به روانگی را توصیه می‌کند. این کتاب حاوی اطلاعات بسیار مفیدی در حوزه‌ی روان‌شناسی ورزشی است که به ورزشکاران، مربیان و علاقه‌مندان حوزه‌ی ورزش در راستای عملکرد بهتر کمک می‌کند.

کتاب پیش رو با ترجمه‌ی شیما طاهرخانی و غزال معینی و به همت انتشارات حتمی ذیل مجموعه‌ی روان‌شناسی ورزشی در اختیار مخاطبان قرار گرفته است.

کتاب روانگی در ورزش برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب به مربیان، ورزشکاران و علاقه‌مندان به روان‌شناسی ورزشی توصیه می‌شود.

در بخشی از کتاب روانگی در ورزش: چگونگی تسلط بر بازی ذهنی در اوج عملکرد می‌خوانیم

وقتی در حالت روانگی هستیم، کمتر از مغزمان استفاده می‌کنیم، به‌ویژه از قشر پیشانی مغزمان. این پدیده به‌عنوان هیپوفرونتالی گذرا شناخته می‌شود. عملکرد قشر پیشانی مغز زمانی که در حالت روانگی هستیم به میزان قابل‌توجهی کاهش می‌یابد. قشر پیشانی مغز ما مسئول کمک به ما در درک گذر زمان است. از آنجایی که روانگی بخش‌های بزرگی از قشر پیشانی مغز را غیرفعال می‌کند، بسیاری از این مناطق خاموش هستند. بنابراین توانایی ما برای محاسبه‌ی زمان را مخدوش می‌کند و آن لحظات واقعی احساس روانگی است. با غیرفعال شدن قشر پیشانی مغز، حس گذر زمان را از دست می‌دهیم. همین اتفاق برای احساسی که نسبت به خودمان داریم هم می‌افتد. ما تمام قضاوت‌ها را در مورد خود در حالت روانگی از دست می‌دهیم. حتی آن خود انتقادی آزاردهنده یا چیزی که روانشناسان اغلب از آن به‌عنوان خودبینی یاد می‌کنند.