کتاب در دنیای تو ساعت چند است؟

کتاب در دنیای تو ساعت چند است؟ نوشتۀ صفی یزدانیان، کارگردان فیلم عاشقانه‌ای به همین نام با بازی لیلا حاتمی و علی مصفا است. کتاب نامبرده شامل گفتگوهای مجید اسلامی و صفی یزدانیان پیرامون این فیلم و همچنین دربردارندۀ فیلم‌نامه کامل این اثر درام و دیدنی است.

دربارۀ کتاب در دنیای تو ساعت چند است؟

صفی یزدانیان نویسنده و کارگردان فیلم عاشقانۀ «در دنیای تو ساعت چند است» در کتاب حاضر نوشته‌ها و گفتگوهای خود پیرامون این اثر جذاب را گردآوری کرده است. این فیلم نخستین فیلم بلند صفی یزدانیان به شمار می‌رود که در زمان اکران با تحسین و توجه منتقدان بسیاری مواجه شد. فیلم‌نامۀ کامل این اثر نیز در کتاب پیش رو گنجانده شده است. صفی یزدانیان نویسندۀ این فیلم‌نامه است و به گفتۀ منتقدان دیالوگ‌های عاشقانه‌ای که نوشته در عین سادگی بسیار گیرا و جذاب هستند.

داستان فیلم از این قرار است که گُلی بعد از بیست سال دوری از ایران و زندگی در غربت (فرانسه) ناگهان به زادگاهش، شهر رشت، سفر می‌کند تا به خانه پدری‌اش سری بزند. در بدو ورود گلی به رشت، فرهاد به استقبال او می‌رود و می‌گوید که آشنای قدیمی اوست، اما گلی او را به خاطر ندارد.

شخصیت‌پردازی‌ها در این فیلم‌نامۀ عاشقانه به خوبی انجام شده است و مخاطب با خواندن آن یا تماشای فیلم به درک خوبی از هر شخصیت دست می‌یابد. صفی یزدانیان (Safi Yazdanian) در بخشی از این کتاب نیز به گفتگوی خود با مجید اسلامی پیرامون روایت این فیلم و مسائل مرتبط با آن پرداخته است.

کتاب در دنیای تو ساعت چند است برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به خواندن فیلم‌نامه علاقه‌مند هستید یا دوست دارید پیرامون فیلم در دنیای تو ساعت چند است مطالب بیشتری بخوانید، مطالعۀ این کتاب را به شما پیشنهاد می‌کنیم. همچنین خواندن این اثر برای هنردوستان و دانشجویان رشتۀ کارگردانی و سینما خالی از لطف نیست.

با صفی یزدانیان بیشتر آشنا شویم

صفی یزدانیان متولد سال 1339 در تهران و کارگردان، فیلمساز، روزنامه‌نگار، منتقد، نویسنده و مترجم ایرانی است. او در سال 1368 در رشتۀ سینما از دانشگاه هنر فارغ التحصیل شد. فیلم سینمایی «در دنیای تو ساعت چند است» نخستین فیلم بلند او به شمار می‌رود و بعد از آن در سال 1397 فیلم سینمایی دیگری به نام «ناگهان درخت» را کارگردانی کرده است. یزدانیان فیلم‌های مستند نیز در کارنامۀ هنری خود دارد که از میان آنها می‌توان به فیلم «نفس» و «در جستجوی شهرزاد» اشاره کرد. او فیلم‌نامه‌های دیگری را نیز به رشتۀ تحریر درآورده است؛ از جمله فیلم‌نامۀ ناگهان درخت و سیمای زنی در دوردست. از دیگر آثار تألیفی او می‌توان «ترجمۀ تنهایی» و «سینما می‌تواند یک فرشته باشد» را نام برد.

در بخشی از کتاب در دنیای تو ساعت چند است؟ می‌خوانیم

قاعده‌ای هست در مونتاژ کلاسیک که می‌گوید دوتا نما که به‌هم کات می‌شوند برای این‌که جامپ نشود باید تفاوت‌شان قابل‌توجه باشد. مثلاً زاویه‌شان یا اندازه‌ی نماها باید تفاوت چشم‌گیر داشته باشند. من این قاعده را معمولاً به موقعیت‌های زیادی تعمیم می‌دهم. این‌جا هم مهم بوده این تعارض‌ها از یک حدی بیشتر باشد. چیزی که من در فیلم‌نامه خواندم تعارض‌هاش کم بود. وقتی کم بود، می‌توانستی به‌اش گیر بدهی. بگویی این درنیامده. این تجربه برایم خیلی تکان‌دهنده ا‌ست که از متن فیلم‌نامه اصلاً خوشم نیامده بود ولی فیلم این‌قدر برایم هیجان‌انگیز است. اتفاقی که افتاده این است که تعارض‌های فیلم با واقعیت خیلی بیشتر شده. حالا دیگر جوری هست که آن را عامدانه تلقی کنیم. در واقع فیلم‌نامه یک شکلی بود که خیلی از موافقان و مخالفان، فیلم را آن شکلی می‌بینند.

فیلمی که آن‌ها می‌بینند (و دوست دارند یا ندارند) فیلمی‌ است که اگر وقایعش در تهران می‌گذشت می‌شد؛ اگر دانشکده وجودش محتمل بود و هیچ‌کدام از این تعارض‌ها هم وجود نداشت؛ در آن صورت فیلم می‌شد حکایت واقعی یک‌جور حس نوستالژیک نسبت به گذشته. گذشته‌ای ملموس و واقعی، و نوستالژی نسبت به آن. و این تم که گذشته چه‌قدر خوب بود و چه‌قدر داریم آن گذشته‌ی خوب را فراموش می‌کنیم. تمی که در فیلم‌های علی حاتمی خیلی قابل‌احترام است، ولی برای من در داستان‌های پرویز دوایی رقت‌انگیز است. توی گلی ترقی هیجان‌انگیز است، ولی در نود درصد ادبیات نوستالژیک سانتی‌مانتال است. چیزی که برخی مخالفان و موافقانِ فیلم دوست دارند یا بدشان می‌آید این فیلم نیست. فیلمی ا‌ست که این تعارض‌ها را ندارد. در آن فیلمِ فرضی رابطه‌ی گلی و فرهاد رابطه‌ی قابل‌باوری ا‌ست که نباید این‌قدر اغراق‌آمیز باشد، نه ناباوری گلی، نه اصرار و سماجت فرهاد.