کتاب صوتی مرگ و چند داستان دیگر

رومن گاری (برنده‌ی جایزه‌ی ادبی گنکور) یکی از سرشناس‌ترین نویسندگان ادبیات فرانسه در قرن بیستم بود. در کتاب صوتی مرگ و چند داستان دیگر به شش قصه‌ی کوتاهِ این داستان‌نویس پرافتخار و صاحب سبک گوش خواهید داد.

درباره کتاب صوتی مرگ و چند داستان دیگر

«چند سال پیش که مؤسسه‌ی فرانسوی هائیتی دعوتم کرد به یک کنفرانس ادبی تا درباره‌ی موضوعی به سلیقه‌ی خودم سخنرانی کنم، یک لحظه هم شک نکردم: انتخابم شجاعت بود. موضوعی که کاملاً بهش اشراف داشتم. چون ساعت‌ها توی کتابخانه‌ام درباره‌اش مطالعه کرده بودم. خطر، شجاعت، روحیه‌ی فداکاری، می‌شود گفت این عبارت‌ها دیگر کوچک‌ترین رمز‌و‌رازی برایم نداشتند و وقتی رسیدم پورتوپرنس، واقعاً آماده بودم تا بهترین اجرا را ارائه دهم.»

سطوری که خواندید در آغاز قصه‌ی «موضوع سخنرانی: شجاعت» آمده است. اثر مذکور یک داستان کوتاه بدیع و زیباست که به همراه پنج داستان دیگر مجموعه‌ی حاضر را تشکیل داده‌اند.

عناوین داستان‌های موجود کتاب مرگ و چند داستان دیگر (Les Oiseaux vont mourir au Pérou) به ترتیب از این قرار است:

مرگ
موضوع سخنرانی: شجاعت
به افتخار پیشتازان سرافرازمان
تشنه‌ی سادگی‌ام
بازی سرنوشت
دیوار

ذکر این نکته لازم است که آثار نامبرده به همراه چند داستان دیگر که در این کتاب غائب‌اند، تماماً به مجموعه‌ای با عنوان «پرندگان می‌روند در پرو بمیرند» تعلق دارند.

کتاب صوتی مرگ و چند داستان دیگر مناسب چه کسانی است؟

علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاه و دوست‌داران ادبیات مدرن اروپا، دو گروه از مخاطبین اصلی کتاب حاضرند.

با رومن گاری بیشتر آشنا شویم

رومن گاری در خانواده‌ای یهودی متولد شد و اغلب دوران کودکی‌ خود را بی‌حضور پدر گذراند. گاری دو بار ازدواج کرد. دومین همسرش جین سیبرگ، بازیگر مطرح و زیبای آمریکایی بود. رابطه‌ی این دو فرازونشیب‌های بسیاری داشت، با این حال عشقشان به یکدیگر هرگز خاموشی نگرفت. گاری فعالیت‌های سیاسی گسترده‌ای داشت و مدتی نیز در کسوت دیپلمات، در خدمت دولت فرانسه به سر برد. او در طول زندگی ادبی‌اش 21 رمان با نام واقعی خود و یک رمان با نام مستعار فوسکو سینی بالدی و چهار رمان با نام مستعار امیل آژار نوشت. وی تنها نویسنده‌ی تاریخ است که دو بار برنده‌ی جایزه‌ی گنکور شده، که البته یک مرتبه‌اش با نام مستعار بوده!

رومن گاری در سال 1979، با شلیک گلوله به زندگی خود پایان داد. از کتاب‌های اوست: «خداحافظ گاری کوپر، لیدی ال، شب آرام خواهد بود، میعاد در سپیده دم، رنگ‌های روز، ریشه‌های آسمان».

در بخشی از کتاب صوتی مرگ و چند داستان دیگر می‌شنویم

کارلوس تن داد به شنیدنِ یک‌جور گله‌گذاری. جرئت نداشت چیزی بگوید، فقط خیلی سریع انگشتش را نشانه رفت پشتِ مایک و بعد دستی کشید به سرش. واردِ ویلا شدیم. توش، دور‌و‌بَرِ یک تغار سیمان، پُر بود از چاقو، سطل، کیسه‌های گچ و هر نوع ابزاری: فکر می‌کردی آمده‌ای توی انباری. هر طرف هم که نگاه می‌کردی، «آثار» مایک به چشمت می‌خورد. نه آن روز فهمیدم و نه بی‌شک هیچ‌وقتِ دیگری سر در‌نخواهم آورد از ارزش«آثار»ش و آن‌چه می‌خواستند بگویند. تمام چیزی که به‌نظرم می‌آمد، تل‌هایی از سیمان بود با شکل‌هایی عجیب‌و‌غریب که نوک یک‌سری نیزه و انواع لوله‌های پیچ‌واپیچ آن‌ها را نشانه رفته بودند.

مایک با غرور گفت: «شبیهِ هیچ‌کدوم از چیزایی که تا‌به‌حال دیده‌ین نیستن، نه؟ منتقدای آلتو می‌گن پای یه سری طرحِ کاملاً جدید در میونه. می‌گن تو فضاگرایی سرآمدم. شرط می‌بندم تو آمریکا حتا عقل‌شون به این چیزا قد نمی‌ده.»

کارلوس آرام، انگار داشت با مریض حرف می‌زد، گفت: «نه، نه، سمتِ ما هنوز عقل‌شون به این چیزا قد نمی‌ده.»