کتاب تشنگی و گشنگی

کتاب تشنگی و گشنگی یکی از آخرین آثار اوژن یونسکو، نمایشنامه‌ای متفاوت از سفر اودیسه‌وار قهرمان اصلی داستان برای پیدا کردن خوشبختی در زندگی است.

درباره‌ی کتاب تشنگی و گشنگی: نمایشنامه در سه وهله:

شخصیت اصلی نمایشنامه تشنگی و گشنگی (Hunger And Thirst: A Play In Three Acts) مردی به نام ژان است که سفری را برای یافتن شادی و خوشبختی حقیقی در زندگی آغاز می‌کند. مردی که همیشه برای یک چیز جدید، یا برای چیزی بهتر طغیان می‌کند. اوژن یونسکو (Eugene Ionesco) نمایش را در چهار بخش و سه صحنه‌ی جدا از هم نوشته که ژان را از بهشت به دوزخ می‌رساند.

ژان در بخش اول که همان بهشت است، با همسر و فرزندش که نوزادی دوست داشتنی می‌باشد، زندگی می‌کند. او برای داشته‌های خود در زندگی ارزشی قائل نیست و آن‌ها را دور می‌اندازد. در بخش دوم که در عالم برزخ اتفاق می‌افتد، ژان منتظر زنی می‌ماند که نمی‌تواند کاملاً او را به یاد آورد و در این راه هم ناکام می‌ماند. در بخش سوم به مانعی غیرقابل عبور برمی‌خورد و سرانجام به محفل دوزخیان وارد می‌شود و تصور می‌کند که در جمع مومنان است و در نهایت به بردگی کشیده شده و سرانجام به ارزش چیزهایی که از دست داده، پی می‌برد ولی دیگر دیر شده است...

کتاب تشنگی و گشنگی: نمایشنامه در سه وهله به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

علاقه‌مندان به مطالعه‌ی نمایشنامه‌ به ویژه نمایشنامه‌های فرانسوی، تجربه‌ای دلچسب از خواندن این اثر خواهند داشت.

در بخشی از کتاب تشنگی و گشنگی: نمایشنامه در سه وهله می‌خوانیم:

ژان: بهت گفتم که نمی‌خواهم. ولی هیچ فایده نداشت. تو از یک لحظه بی‌توجهی من استفاده می‌کنی. من در فکر چیز دیگری هستم – پیش می‌آید – آدم نمی‌تواند درباره‌ی همه چیز یک‌جا فکر کند. آدم نمی‌تواند در هر لحظه تمام چیز‌ها را در ذهن حاضر داشته باشد. باخبری، پرده بسیار تنگی است. خوب وقتی من فراموش می‌کنم... آه. به خودم قول داده بودم که دیگر برنگردم. یادم نیست چه‌جور برگشتم .

تو می‌دانستی از این وضع نفرت دارم. خوب. پیش می‌آید که من درباره چیز دیگری فکر می‌کنم – وتو هم ملتفت می‌شوی تو که مدام مواظبی؛ تو که همیشه دزدکی مرا می‌پایی. وقتی من دارم خیال می‌بافم – و که کی داند چه خیال‌هایی؟ تو می‌آیی دستم را می‌گیری و ازم می‌پرسی می‌آیم یا نه؟ من هم که حواسم جای دیگر است، جواب می‌دهم آره. آن‌وقت تو مرا می‌بری فلان جا و مستقرم می‌کنی. مستقرمان می‌کنی. در حالی که تخیل من ولگردی می‌کند. آن‌وقت ناگهان متوجه می‌شوم، می‌بینم جایی هستم که تو تصمیم گرفتی مرا ببری. به آنجا که بختک‌ها خبرم کرده بودند که برنگردم.

ماری مادلن: با وجود این چند سال پیش همین‌جا زندگی می‌کردیم. مدت‌ها این‌جا زندگی کردیم. و تو دلخور نبودی.