کتاب جان گابریل بورکمان

کتاب جان گابریل بورکمان نمایشنامه‌ای تأثیرگذار به قلم هنریک ایبسن است که در آن سرگذشت پسر معدن کاری را به تصویر می‌کشد که به دلیل نقشه‌های بلندپروازانه‌ی خود از همسرش جدا می‌شود و روزهای سختی را تجربه می‌کند.

درباره‌ی کتاب جان گابریل بورکمان:

بورکمان پسر معدن کاری است که رویاهای بزرگی در سر دارد. او بعد از مدت‌ها مدیریت بانک را به عهده می‌گیرد. جان گابریل بورکمان (John gabriel borkman)، برای رسیدن به قدرت زن مورد علاقه‌اش را از خود می‌راند. او بعد از هشت سال ورشکست می‌شود و به زندان می‌رود.

بورکمان بعد از آزادی از زندان به همراه همسرش که خواهر دوقلوی نخستین عشق است به خانه می‌رود؛ خانه‌ای که در گوشه به گوشه‌ی آن با الا خاطره دارد. بورکمان در طبقه بالا و همسر دومش در طبقه پایین، جدا از هم زندگی می‌کنند. او از صبح تا شب تنهایی در اتاقش قدم می‌زند. جان بورکمان یک دوست قدیمی به نام فولدال دارد که گاه‌گاهی به او سر می‌زند و اغلب اوقات دخترش را به همراه خویش می‌آورد تا برای جان پیانو بنوازد.

ارهات پسر بورکمان، اینک دانشجوست و با زنی بزرگتر از خود و بدنام ارتباط دارد. الا به شدت بیمار شده و در آستانه‌ی مرگ به سر می‌برد. در همین روزهای پایانی خود از خانواده بورکمان طلب می‌کند تا ارهات نام خانوادگی‌اش را بپذیرد و بدین وسیله پس از مرگش، یاد و خاطره‌اش زنده نگه داشته شود. این نمایشنامه‌ یک تراژدی ناب است که قطعا از خواندن آن لذت خواهید برد.

هنریک ایبسن را بیشتر بشناسیم:

او یکی از بهترین شاعران، نمایشنامه‌نویسان و نویسندگان نروژی است که افراد بسیاری از وی تأثیر گرفته‌اند. هنریک ایبسن (Henrik Ibsen) در جهان، هم ردیف سوفوکل و شکسپیر قرار گرفته و به عنوان یکی از بزرگترین هنرمندان تئاتر شناخته شده است. هر هفته 130 سالن تئاتر در سرتاسر دنیا یکی از نمایشنامه‌های ایبسن را روی صحنه به نمایش می‌گذارند.

در بخشی از کتاب جان گابریل بورکمان می‌خوانیم:

خانم بورکمان: (گوش می‌دهد. چشمانش از شادی برق می‌زنند و بی‌اراده نجوا می‌کند.) اِرهارت! بالاخره آمد! (از لابه‌لای پرده به بیرون نگاه می‌کند، ناامید می‌شود، سر جایش می‌نشیند و بافتن را از سر می‌گیرد. لحظاتی بعد، زن پیش خدمت کارتی را در سینی کوچکی می‌آورد. خانم بورکمان شتاب زده) آقای اِرهارت‌ان دیگه؟

پیش خدمت: نه خانوم. دم در یه خانمی اومدن که...
خانم بورکمان: (بافتنی‌اش را کنار می‌گذارد.) اوه، حتماً خاتم ویلتن‌ان که...
پیش خدمت: (نزدیک‌تر می‌آید.) نه، ایشون غریبه‌ا‌ن.
خانم بورکمان: (دست دراز می‌کند و کارت را برمی‌دارد.) ببینم. (کارت را می‌خواند، به سرعت بلند می‌شود و با سردی به پیش خدمت نگاه می‌کند.) مطمئنی که، گفتن این نامه‌ رو بدی به من؟
پیش خدمت: بله، مطمئنم، گفتن این ‌رو بدم به شما خانوم.
خانم بورکمان: گفت با خانم بورکمان کار داره؟
پیش خدمت: خب آره، این جوری گفتن.
خانم بورکمان: (کوتاه، مصمم) باشه. پس بگو هستم.