کتاب گوریل پشمالو

کتاب گوریل پشمالو نخستین اثر یوجین اونیل، نمایشنامه نویس برجسته آمریکایی و برنده جایزه ادبی نوبل است. قهرمان این کتاب کارگری درشت هیکل و بی‌فکر به نام ینک است که به دنبال یافتن جایگاهی در طبقه‌ی ثروتمندان جامعه می‌گردد.

خلاصه داستان کتاب گوریل پشمالو:

گوریل پشمالو (The Hairy Ape) نمایشنامه‌ای در سبک اکسپرسیونیستی است که در سال 1922 منتشر شد و گوشه‌ای از زندگی هولناک کارگران قسمت سوخت رسانی کوره یک کشتی را به تصویر می‌کشد. در میان این کارگران ینک شخصیت متفاوتی دارد و به خاطر کار سنگین در آتشخانه بدنش تیره رنگ و خمیده شده و تغیر شکل داده است. او قدرت بدنی فوق العاده‌ای دارد، به همین دلیل به این فکر می‌افتد حالا که مسئول سوخت‌رسانی به یک اقیانوس پیمای بزرگ است پس همه‌کاره کشتی محسوب می‌شود و امنیت همه افراد در دستان اوست.

ینک کارگران را به دور خود جمع می‌کند و علیه صاحبان اصلی کشتی و طبقه ثروتمند که مسافر آن کشتی هستند، صحبت می‌کند. میلدرد فرزند یک سرمایه‌دار در صنعت فولاد که بخشی از معرکه‌گیری‌های ینک میان کارگران را می‌بیند او را حیوانی کثیف خطاب می‌کند. ینک از حرف او کینه به دل می‌گیرد، احساس حقارت می‌کند و به مرور دچار بحران هویتی و شخصیتی می‌شود تا جایی که به خاطر درگیری‌هایش با اطرافیان برای مدتی هم به زندان می‌افتد و خود را گوریل پشمالو معرفی می‌کند.

درباره نمایشنامه گوریل پشمالو:

نمایشنامه گوریل پشمالو به گونه‌ای دراماتیک نشان می‌دهد که طبقه ثروتمند و توانگر جامعه تا چه اندازه می‌توانند نسبت به طبقه کارگر و ضعیف بی‌تفاوت باشند و برای آن‌ها حقوق و ارزش قائل نشوند. شخصیت ینک ترکیبی از انسان و حیوان است و کوره تاریک کشتی برای او همچون غاری سیاه و تنگ است که او را وحشی و بدوی نگه داشته است و هنگامی که ینک وارد مکان‌هایی به غیر از کشتی می‌شود احساس غریبی و تعجب به او دست می‌دهد. خط داستانی اصلی این نمایشنامه شورش یک کارگر سرکش، عصبانی و دچار تبعیض علیه جامعه‌ی سرمایه دار و صاحب قدرت است، مساله دیگری که یوجین اونیل در این نمایشنامه به آن اشاره می‌کند این است که مواجهه‌ی انسان با پدیده مدرنیسم می‌تواند وحشت آفرین باشد و کسانی که شخصیتی ساده و سرکشی چون ینک دارند به راحتی نمی‌توانند از چهارچوب‌ها و قواعد جامعه مدرن پیروی کنند.

کتاب گوریل پشمالو: کمدی زندگی کهن و مدرن مناسب چه کسانی است؟

این کتاب برای کسانی که به ادبیات نمایشی و خواندن نمایشنامه علاقه دارند مناسب است.

درباره‌ی مجموعه کتاب‌های بیدگل:

هدف اصلی این مجموعه معرفی جهان‌های گوناگون نمایشی است؛ جهان‌هایی که به دلیل سیاست‌های فرهنگی خاص هیچ‌وقت گشوده نشدند و مردم چیزی از آن‌ها تا به حال نشنیده‌اند. آثار این مجموعه به دلیل اینکه بتواند موضوعات مختلفی را پوشش دهد به بخش‌هایی از جمله آمریکای لاتین، کلاسیک‌ها، کلاسیک‌های مدرن، تک‌پرده‌ای‌ها، چشم‌انداز شرق، بعد از هزاره، نمایشنامه‌های ایرانی، نمایشنامه‌های امریکایی و اروپایی تقسیم شده‌اند.

با یوجین اونیل بیشتر آشنا شویم:

یوجین گلدستون اونیل (Eugene Gladstone O'Neill) در سال 1888 در خانواده‌ای ایرلندی در نیویورک متولد شد. پدر او بازیگر بود و به دلیل اجرای نمایش در شهرهای مختلف، اونیل دوران کودکی‌اش را در سفر و کوچ گذارند. وضعیت ناپایدار خانواده و محل زندگی، سبب شد یوجین و برادرش را در نوجوانی برای چند سال به مدرسه‌ای شبانه روزی بسپارند. او در دوران جوانی‌اش به سفرهای مختلف و اشتغال به کارهای عجیب و سختی مانند کار در کشتی‌های قاره پیما، معادن طلا، خبرنگاری و... پرداخت اما هنگامی که به بیماری سل مبتلا شد، به ناچار برای مدتی طولانی در یک آسایشگاه بستری بود و در آن جا به مطالعه و نگارش چند نمایشنامه پرداخت. پس از آن به مدت دو سال در دانشگاه پرینستون تحصیل کرد و به طور حرفه‌ای به نوشتن روی آورد.

یوجین اونیل جوایز و افتخارات بسیاری به دست آورده است که مهم‌ترین آن‌ها برنده شدن جایزه ادبی نوبل در سال 1936 به خاطر تسلطش بر توصیفات تاریخی و نوشتن زندگی نامه و دفاع از ارزش‌های والای انسانی است. به افتخار او یکی از مهم‌ترین جوایز بازیگری در کشور سوئد جایزه یوجین اونیل (Eugene O'Neill Award) نام دارد و شامل یک بورس تحصیلی برای بازیگران تئاتر سوئد می‌شود. از دیگر افتخارات اونیل می‌توان به دریافت جایزه ادبی پولیتزر برای نمایشنامه‌های آن سوی افق، آنا کریستی و سفر طولانی از روز به شب اشاره کرد.

در بخشی از کتاب گوریل پشمالو: کمدی زندگی کهن و مدرن می‌خوانیم:

چند صدا: راحتش‌ بذارین‌.
- حسابی‌ بهش‌ برخورده‌.
- خب‌ معلومه‌!
پدی: (به‌ دیگران‌ چشمک‌ می‌زند.) من‌ می‌دونم‌ ینک‌ چشه‌. از وجناتش‌ می‌شه‌ فهمید که‌ آقا عاشق‌ شده‌.
همه: (این‌ کلمه‌ را با استهزا و بدبینی‌ تکرار می‌کنند.) عاشق‌! (این‌ کلمه با حالتی‌ خشن‌ و زمخت‌ ادا می‌شود، انگار گلوی‌ آن‌ها بلندگوی‌ گرامافون‌ است‌. بعد از آن، ‌ همگی‌ می‌زنند زیر خنده‌، که همانند زوزه‌ است.)
ینک: (با غرشی‌ تحقیرآمیز) مرده‌شور عشقو ببره‌! عاشق‌ نیستم‌، متنفرم‌، متنفر، شیرفهم‌ شد؟
پدی: (فیلسوفانه) این‌ دیگه‌ کار یه‌ فیلسوفه‌ که‌ فرق‌ بین‌ عشق‌ و نفرتو حلاجی کنه. (طعنه آمیز؛ با اوج گیری سخنش، لحن‌ طعنه آمیزش نیز اوج‌ می‌گیرد.) ولی‌ بهتون‌ بگم‌، اینجا بیشتر پای‌ عشق‌ در میونه‌ تا نفرت‌. آره‌، چه‌ چیزی‌ غیر از عشق‌ به‌ ما بدبختای‌ مادرمرده‌ که‌ تو آتیش‌خونه‌ جون‌ می‌کنیم‌ می‌تونه‌ اون‌ خوشگله ‌رو که‌ مث‌ ملکه‌ها سفید پوشیده‌ بود وادار کنه‌ که‌ از اون‌ همه‌ پله‌ بیاد پایین‌ و یه‌ نیگا به‌ ما بندازه‌؟