کتاب دومین بهار: داستان‌های دهه 80 و 90 میلادی

کتاب دومین بهار: داستان‌های دهه 80 و 90 میلادی به قلم آلیستر مک لاود، که موفق به دریافت جایزه‌ی ادبی پن مالامود شده، شامل هفت داستان کوتاه تکان دهنده‌ی بومی و جهانی است.

آلیستر مک لاود در داستان دومین بهار (Island: the complete stories) زندگی پسری را به تصویر می‌کشد که همه فکرش ایجاد کلوپ گوساله‌هاست. البته به نظر خود او این ایده‌اش آنچنان هم خلاقانه و بکر نیست زیرا او در مزرعه زندگی می‌کند و اطرافش همیشه پر از حیوان است. با این وجود پسر در این داستان امور دام‌ها و موقعیت زمانی بعضی از آن‌ها را مدام در ذهن بررسی می‌کند.

مجلۀ تایم در ستایش این اثر و نویسنده‌اش گفته است: "این داستان‌های شخصی و جست‌ و جوگرانه‌، با لحن مرثیه‌وار و خیس از ضرب‌آهنگِ آب‌های کانادا، گویای تلاش‌های ادبیِ اگر نه عظیم اما عمیقِ نویسنده‌شان‌اند."

از داستان‌های دیگر این کتاب می‌توان به سگی که با زمستان آمد، تنظیم کمال، همچنان که پرندگان خورشید را با خود می‌آورند و... اشاره نمود.

آلیستر مک لاود را بیشتر بشناسیم:

الیستر مک لاود (Alistair MacLeod) در سال 1936 در ایالت ساسکَچوانِ کانادا دیده به جهان گشود و در ایالت نووااسکوشا بزرگ شد. او در دانشگاه‌های سَنت فرانسیس اگزِیویِر و نیوبرانزویک به تحصیل پرداخت و موفق به کسب مدرک لیسانس در رشتۀ علوم انسانی و تعلیم‌ و تربیت گردید.

مک لاود در سال‌های پایانی عمرش، پس از انتشار تنها رمان و مجموعۀ یک‌جلدی داستان‌های کوتاهش، مشهورتر و محبوب‌تر شد (به ادعای خودش، تا هشت سال پیش از مرگش، آثارش به هفده زبان ترجمه شده‌اند).

او جوایز و نشان‌های افتخار زیادی در امریکای شمالی و اروپا کسب کرده است، از جمله جایزۀ معتبرِ پن مالامود در سال 2009 به همراهِ خانم اِیمی هِمپِلِ امریکایی، جایزه‌ای که در سال‌های قبل‌تر نویسندگان سرشناسی همچون جان آپدایک و آلیس مونرو و جویس کارول اوتس آن را گرفته بودند و در سال 2017 هم نصیب جومپا لاهیری شد.

مک لاود در سال 2014 در وینزِر واقع در ایالت اُنتاریوی کانادا در اثر عوارضِ ناشی از سکتۀ مغزی از دنیا رفت.

در بخشی از کتاب دومین بهار می‌خوانیم:

بعد از جنگ، مثل همۀ بازماندگان، عمیقاً شکرگزار بابت زنده ‌ماندنش به خانه برگشت. به ‌کمکِ پدرش، زمین دیگری را هم که تا کنارۀ اقیانوس گسترده شده بود پاک‌سازی کرد. روی گاو و گوسفندهای مرغوب‌تری سرمایه‌گذاری کردند. دوست چوپانش جدولی مبسوط دربارۀ پرورش سگ‌های نواحی مرزیِ اسکاتلند برایش فرستاد. مرد به او سفارشِ توله‌سگ می‌داد و توله‌سگ‌ها که بزرگ می‌شدند همۀ تلاشش را می‌کرد تا در طول فصلِ جفت‌گیری در آغل‌ها نگهشان دارد تا نژادشان همچنان خالص بماند.

زنش هم مثل خودِ او اشتیاق نشان می‌داد و هیچ‌وقت شکایتی نمی‌کرد، حتی وقتی که تازه‌عروس و تازه‌داماد بودند و برای زندگی به خانۀ پدرِ مرد رفته بودند. پدرِ تنهایش به حریم خصوصیِ آن‌ها احترام می‌گذاشت و حتی تختخوابی را که روزگاری با زنِ خودش در آن می‌خوابید به آن‌ها داد و خودش به اتاق‌خوابِ طبقۀ بالا رفت که روزگاری پدرِ خودش وقتی پیرتر شده بود در آن می‌خوابید.

پدرش می‌گفت: «اوضاع بهتر می‌شه. ما داریم پیشرفت می‌کنیم. شاید سالِ بعد یه قایق بزرگ‌تر بگیریم.»

گاهی‌ غروب که می‌شد به آن‌سوی اقیانوس چشم می‌دوخت و تصور می‌کرد می‌تواند دماغۀ آردنامورکان و آن‌سوترش را ببیند. گاهی سعی می‌کرد منظرۀ هایلند را برای پدرش و زنش توصیف کند، اما هیچ‌ وقت از تجربیاتش در سنگرها چیزی نمی‌گفت.

در این روزِ خاص از تخت که درآمد از پنجره به بامِ خانه‌هایی چشم دوخت که یک‌وقتی، که انگار متعلق به زندگیِ دیگری بود، در ساختن آن‌ها برای دو پسرش کمک کرده بود. فقط به آن‌ها زمین داده بود و به خودش زحمت نداده بود تا سندهایی تنظیم کند که محدودۀ میان مِلکِ خودش و پسرها را مشخص کنند.