کتاب کوه مرده

کتاب کوه مرده به قلم جان هریس، حکایت تراژدی فعال شدن آتشفشانی به اسم آماراست که در جزیره کوچکی در ایتالیا، همراه با ملودرامی عاشقانه و همزمان با جریانی سیاسی در حال طغیان است.

کوه مرده (The Sleeping Mountain) نخستین بار در سال 1958 منتشر شد و با توجه به جو سیاسی و اجتماعی آن دوران بسیار مورد توجه عموم قرار گرفت، ولی ترجمه آن با توجه به شرایط آن روزها به‌ گونه‌ای نبود که بار سیاسی و اجتماعی مدنظر جان گریشام (John Grisham) را منتقل کند.

جان گریشام در این کتاب ماجرای نقاشی به نام تام را شرح می‌دهد که از سوی شهردار محکوم به تحریک مردم شده و پس از اعتراض مردم به وضع موجود، از شهر رانده می‌شود. او قصد دارد تا در این داستان برخوردهای متضادی مثل ترس و مسئولیت پذیری عده‌ای و همین‌طور بی‌مسئولیتی شهردار آناپلی را به تصویر بکشد.

آتشفشانی در حال فوران است، اما پلی، شهردار آنجا، سرگرم انتخابات است و می‌خواهد بر رقیبش پیروز شود. پس به کوه آتشفشان اهمیت نمی‌دهد. ماحصل این روند بلند شدن صدای اعتراض مردم و آمدن کشتی‌هایی برای کمک به آن جا است؛ ولی ناگهان کوه آرام شده و به جای غرش فقط سوت می‌کشد.

در بخشی از کتاب کوه مرده می‌خوانیم:

تام پت یک هنرمند بود، البته هنرمندی که زیاد کار نمی‌کرد، نه اینکه به هنرش بها نمی‌داد نه، مشغله‌های روزمره و گیر و دار زندگی باعث شده بود که زیاد نتونه به هنرش برسه. اون‌روز روی یک صندلی، کنار یکی از میزهای بیرونِ قهوه‌خونه امیلیانو نشسته بود و داشت از نوشیدن چای داغی که توی دستش بود لذت می‌برد. سایر مردم هم هر کدوم مشغول انجام کارهای روزمره خودشون بودن و دهکده‌ی آناپولی دقیقاً مثل بقیه روزها بود.

ناگهان صدای غرش عجیبی در فضا پیچید. صدایی که معلوم بود از فاصله‌ای دور میاد، دقیقاً مثل زمانی که رعدوبرق میزنه و آسمون صدا می‌کنه. توقع داشت بادی بیاد و نم بارونی بزنه؛ اما آسمون صاف بود و هیچ خبری از ابر و بارون نبود.

تا چند روز پیش هوا گرفته بود و باد شدید و بارون سنگینی اومده بود و اون‌روز هوا خوب شده بود و زن‌ها لباس‌های شسته رو روی بوم‌ها و توی حیاط‌هایی که به کوچه و خیابون‌های دهکده مشرف بود، آویزون کرده بودن. ماهیگیرها هم طبق معمول روزهای آفتابی با قایق‌ها به دریا زده بودن و خیابون‌های باریک دهکده پر بود از مردمی که مشغول کارهای روزمره‌شون بودن.

صدای غرش دوباره تکرار شد. انگار از اعماق زمین بود. تام از روی صندلی بلند شد، از بین مردم عبور کرد و رفت سمت اسکله. همه مردم مشغول بودن و انگار هیچ‌کس به اطراف توجه نمی‌کرد.