کتاب نگارانامه: غزلیات چهل و یکم تا هشتاد

سخن ناشر
سخن شاعر
آن‌که زندان گشته سر هم دل به انگشتان او
راه تا کوی تو پیدا کنم از خنده‌ی یار
جان به لب ز آن سیم در مابینِ گیسوت آمدم
از باده‌ی دوست راه مستی شده‌ایم
گنجایشِ یک چون تو، پر لیک نه مستانه
چه کنم جان من از لعبت دندان شکرت؟
یک بپرسد تا بگویم ازچه‌رو دیوانه‌ام!
کاش دیروز چو هرروز و دگر روز آید
می‌کش مرا می‌کش مرا هر سو که جانان می‌رود
حرف بسیار به کنج دل من انبارست
وصفِ او گوییم و زو لاکن جوابی نی چرا؟
سوزنده شدم ز جان‌ودل تا سر و پوست
محلول کن مرا ای، حلّال چیستانی
درگاه حق را می‌ستایم حق ستایانی تویی
همه عالم ز تب عشق تو بیمارانند
موی افشان می‌کند گیسو پریشان می‌کند
مگر از عشقِ تو می‌توان گریزان بودن
ناوک از زیور بر قوزک دلدار گریخت
آدمی تا که رهِ عقل ز ایمان جوید
مخلوق که تا خونِ جگر خورده نباشد
زان مردمک چشمِ تو احوال مرا نیست
او به بستان خو کند ما خوی با نیزارها
همه اسپید و سیاه است سرشتی که بزاد
در کوچه‌ی او بی‌دل و آواره کنیدم
ای که تابِ قدمت از سر ما هوش گرفت
جان از تو در بدنم گویا سرشته به خشت
چون ذره در اندام صدف گوی بیا
خاطرم با خاطرش نوشِ نهانی می‌کند
ما سهو نوشتیم و تو از عمد بخوان
توبه هرگز مکنم از سبب ذات سبوش
زین حال فرقت گشته‌ام دیوانه و آواره‌ام
کاهل و دیوانه منم کو دل و تن پخته کند
هم صفت طبع تو، نیست کس آموزگار
کاش تا منزل دوستان رهی باز کند
یک به دل صدها به سر سودا کنم
حجرالاسمر در چشمِ تو بتخانه‌ی ماست
او دیدم و بند آمده شد حرف و زبانم
عاقلم در سر ولی در سینه دیوانم چرا؟
کاش آن دوست ز ما گهی بگیرد خبری
شوریده چون نظر در سوی یار کرد