کتاب صوتی پستچی

کتاب صوتی پستچی اثر چیستا یثربی، رمانی عاشقانه است که از سوی مخاطبان با استقبال خوبی مواجه شد. این رمان عشق را با نگاهی روان‌شناختی به نمایش می‌کشاند و آرزوها، شکست‌ها و امیدهای یک نسل را بازتاب می‌دهد.

در فضای مجازی، داستان «پستچی» غوغایی به پا کرده است. پستچی، داستان یک دختر به نام چیستا یثربی و یک پسر نامه‌رسان و موطلایی است. چیستا یثربی، نویسنده و کارگردان متولد آلمان، داستان زندگی خودش را در این سری داستان‌ها تعریف کرده است. داستان از اولین روز عاشق شدن چیستا آغاز می‌شود و...

چیستا یثربی می‌گوید: من سنی نداشتم، 14 ساله بودم. خوابیدم و بیدار شدم و دیدم عاشق شده‌ام. خوابیدم و بیدار شدم و دیدم دارم می‌نویسم. دیدم سن ازدواج من و علی رسیده اما ممکن است هرگز به آرزویمان نرسیم، دیدم درگیری و تفاوت فرهنگی خانواده‌هایمان و نگاه جامعه مانع از رسیدن من و علی به همدیگر است. دیدم پدرم در حالی که علی را تحسین می‌کند اما می‌گوید مرد زندگی نیست. خوابیدم و بیدار شدم و دیدم دختر 18 ساله خودم نیز به سنی رسیده که می‌تواند عاشق باشد اما تجربه‌اش نکرده و شاید باید این نوشته می‌شد تا بتواند تجربه‌اش کند.

فریبا متخصص درباره‌ی این کتاب می‌گوید: این کتاب به من حس غریبی داد. فکر می‌کنم اگر یک‌بار دیگر بخوانمش، طور دیگری اجرایش می‌کنم. باوجود اینکه کتاب صوتی را به دو شیوه بدون حس و روایت محض و اجرای توأم با حس و حال می‌شود خواند، در خوانش این کتاب حس می‌کردم که بی‌اختیار نمی‌توانم حس و حالی ویژه نداشته باشم و فقط از متن بخوانم، حتی در جاهایی می‌دیدم که حس من از خودم جلوتر می‌رود.

چیستا یثربی، متولد 1347، نویسنده و کارگردان است. او دکترای روانشناسی‌ تربیتی را از کانادا و هم‌چنین کارشناسی و کارشناسی‌ارشد روانشناسی‌اش را از دانشگاه الزهرا دریافت کرده است. از او بیش از 26 نمایشنامه نوشته و نمایش‌هایی چون «جمعه دم غروب»، «چنگیزخان»، «اتاق تاریک»، «کارناوال با لباس خانه»، «حیاط خلوت»، «مهمان سرزمین خواب»، «زنی که تابستان گذشته رسید»، «سرخ سوزان»، «یک شب دیگر هم بمان سیلویا» و... را کارگردانی کرده است.

وی تا به حال جوایز متعددی را از جشنواره‌های مختلف دریافت کرده و بارها در جایگاه داور داخلی یا خارجی تئاتر، سینما و کتاب قرار گرفته و اجراهای مختلفی از نمایش‌هایش در خارج از کشور نیز داشته است.

در قسمتی از کتاب صوتی پستچی می‌شنویم:

چهارده ساله که بودم عاشق پستچی محل شدم. خیلی تصادفی رفتم در را باز کنم و نامه را بگیرم، او پشتش به من بود. وقتی برگشت قلبم مثل یک بستنی آب شد و زمین ریخت! انگار انسان نبود، فرشته بود! قاصد و پیک الهی بود از بس زیبا و معصوم بود! شاید هجده نوزده سالش بود. نامه را داد. با دست لرزان امضا کردم و آنقدر حالم بد بود که به زور خودکارش را از دستم بیرون کشید و رفت.

از آن روز، کارم شد هر روز برای خودم نامه نوشتن و پست سفارشی! تمام خرجی هفتگی‌ام، برای نامه‌های سفارشی می‌رفت. تمام روز گرسنگی می‌کشیدم اما هر روز یک نامه سفارشی برای خودم می فرستادم که او بیاید و زنگ بزند، امضا بخواهد، خودکارش را بدهد و من یک لحظه نگاهش کنم و برود.

تابستان داغی بود. نزدیک یازده صبح که می‌شد می‌دانستم الان زنگ می‌زند! پله‌ها را پرواز می‌کردم و برای اینکه مادرم شک نکند می‌گفتم برای یک مجله می‌نویسم و آن‌ها هم پاسخم را می‌دهند.

حس می‌کردم پسرک کم کم متوجه شده است. آنقدر خودکار در دستم می‌لرزید که خنده‌اش می‌گرفت. هیج وقت جز سلام و خداحافظ حرفی نمی‌زد. فقط یک بار گفت: چقدر نامه دارید، خوش به حالتان! و من تا صبح آن جمله را تکرار می‌کردم و لبخند می‌زدم و به نظرم عاشقانه‌ترین جمله دنیا بود: چقدر نامه دارید! خوش به حالتان! عاشقانه‌تر از این جمله هم بود؟»