کتاب آریا

داستان کتاب آریا نوشتۀ زهره زاهدی، در مورد پسری به نام آریا است که خانواده خودش را از دست می‎دهد و در طول زمان با جمع کردن افراد بی سر و سامان دور خودش خانواده بزرگ‎تری تشکیل می‎دهد که خیلی قوی‎تر از خانواده اولش باشند.

در بخشی از کتاب آریا می‌خوانیم:

در آن شب گرم تابستانی مانی حال دیگری داشت. بی‌دلیل و بی‌جهت دلش برای مروارید تنگ بود و بسیار خویشتنداری می‌کرد که به مغازۀ او سر نزند و با او یک فنجان قهوه ننوشد.

آشکارا سرگشته و بی‌قرار بود و نمی‌دانست با ساعات باقیمانده از شب چه کند. به یکی دو نفر از دوستان مجردش تلفن کرد. شبِ تعطیل بود و آن‌ها در خانه نبودند. کمی در پارک نزدیک خانه قدم زد و بی‌حوصله‌تر از قبل دوباره به خانه بازگشت.

کتابی به دست گرفت و سعی کرد بخواند، که چیزی از آن نفهمید. فیلمی در دستگاه گذاشت و به تماشا نشست، که نیمه‌کاره خاموشش کرد. مستأصل و عصبی دوش گرفت، برای خودش قهوه‌ای ریخت و در تاریکی و سکوت در ایوان نشست. دلش زندگی می‌خواست، یعنی همان چیزی که کم داشت، یا تقریباً نداشت. فنجان قهوۀ نیمه‌سرد را بلند کرد تا بنوشد که تلفن زنگ زد. چند لحظه درنگ کرد. حوصلۀ حرف زدن با کسی را نداشت.

فکر این که در آن سوی خط بیماری مربوط به خودش یا آریا و پرستو منتظر باشد، او را از جا بلند کرد. گوشی را برداشت و با بی‌حوصلگی مختصری پاسخ داد:
- بله.
- الو، سلام، من نرگسم. این جا خیلی شلوغ است، صدایم را می‌شنوید؟
- نرگس؟ سلام، سلام... شما چی گفتید؟
پاک دست و پایش را گم کرده و تمرکزش را از دست داده بود.