کتاب دو برج - جلد دوم ارباب حلقه‌ها

کتاب دو برج، جلد دوم ارباب حلقه‌ها از مجموعۀ خداوند انگشتری، بزرگترین حماسه‌ی خیالی، تألیف نویسنده‌ی شهیر انگلیسی، آقای جان رونالد روئل تالکین است.

خداوند انگشتری (The Lord of The Rings) داستانی است برای تمام زمان‌ها؛ داستانی در مورد حس نیرومند قدرت‌پرستی و نتیجتاً فساد روح انسانی از یک طرف و عشق و نیاز به آزادی، تنها دو حس برتر، از سوی دیگر.

در کتاب ارباب حلقه‌ها، فرودو بگینز، هابیتی عادی از یکی از روستاهای منطقه شایر، مأموریتی را به عهده می‌گیرد که حتی بزرگان قوم از قبول آن در هراسند؛ مأموریتی بس سهمناک و سرنوشت‌ساز با اندک امید پیروزی، که در خود، سفری درونی از ضعف‌های انسانی بسوی کمال را می‌‌آغازد.

هابیت‌ها مردمان بی‌مزاحمت و در عین حال بسیار باستانی هستند، که در ایام قدیم تعداد آن‌ها خیلی بیشتر از زمان حاضر بوده؛ زیرا آن‌ها عاشق صلح و آرامش و زمین زراعتی خوب بودند: یک مزرعه مرتب و زیر کاشت سکونت‌گاه مطلوبشان بود. با این‌که در کاربرد ابزار ماهر هستند از ماشین آلاتی که از کوره بادی یا آسیاب آبی یا چرخ بافندگی پیچیده‌تر باشد خوششان نمی‌آید و از آن سر درنمی‌آورند. حتی در دوران قدیم بطور کلی از "آدم‌های بزرگ"، به قول خودشان، فاصله می‌گرفتند، و در حال حاضر از انسان‌ها هراسناکند و یافتن آن‌ها دشوار است. آن‌ها تیز گوش و تیز چشم هستند، و با این‌که طبیعتاً کمی چاق به نظر می‌رسند و بدون ضرورت تعجیل نمی‌کنند، با این حال در حرکاتشان چالاک و زبردست هستند.

در ۳ ژانویه سال ۱۸۹۲ در بلوم‌فونتین آفریقای جنوبی، جان رونالد روئل تالکین (John Ronald Reuel Tolkien) به دنیا آمد. ما این نویسنده بزرگ را به خاطر رمان‌های مشهور هابیت‌ها و ارباب حلقه‌های او و نیز در سال‌های اخیر به خاطر اقتباس‌های موفق سینمایی از آثارش می‌‌شناسیم.

تالکین علاوه بر کتاب‌های یادشده که معروف‌تر و شناخته‌شده‌تر هستند، آثار داستانی دیگری به نام‌های سیلماریلیون، ماجراهی تام بامبادیل و می‌رود راه پیوسته تا آن‌سو و کتاب دیگری با نام شهرت پس از مرگ در مورد موضوعی که آن‌ها را رشته افسانه (Legendarium) می‌نامید و در اصل یک اسطوره‌شناسی خیالی برای گذشتهٔ دور زمین است، نوشته‌ است.

وی علاقهٔ وافری به ساختن زبان‌های علمی یا فراساخته داشت. او شاید تنها کسی باشد که ۱۵ زبان ساخته‌ است.

در بخشی از این کتاب می‌خوانیم:
هوا تاریک‌تر شد. پشت سر آن‌ها مِه در میان درختان پایین گسترده، و بر فراز حاشیه کمرنگ آندوین معلق بود، ولی آسمان صاف می‌نمود. ستاره‌ها بیرون آمدند. ماهِ رو به بدر در آسمان غرب می‌راند و سایه سنگ‌ها سیاه رنگ می‌نمودند. آن‌ها به پایه تپه‌هایی سنگی رسیده بودند و سرعتشان کاهش یافته بود، زیرا دنبال کردن رد پا دیگر کار ساده‌ای نبود. در اینجا ارتفاعات امین موییل از شمال به جنوب در دو تیغه بلند و ناهموار می‌دوید. دامنه غربی هر دو تیغه شیبدار و دشوار بود، ولی دامنه‌های شرقی ملایم‌تر بودند، با آبکندهای بسیار و دره‌های باریک. همراهان تمام شب را در این سرزمین سنگی با تلاش بسیار پیش رفتند. به بالای تیغه اول که بلندترین بود رسیدند و سپس به درّه تاریک پایین که عمیق و پیچ‌‍در‌پیچ بود فرود آمدند.