معرفی و دانلود کتاب والدن دوم

معرفی کتاب والدن دوم

کتاب والدن دوم رمانی نوآورانه است که در آن بی اف اسکینر ژانر علمی تخیلی را به نظریات روانشناسی خود می‌آمیزد و آرمان‌شهری شگفت‌آور خلق می‌کند. او تلاش می‌کند با روایت داستان جامعه‌ای کوچک که بر اساس اصول علمی هدایت می‌شود، از تأثیر محیط بر شکل‌گیری شخصیت انسان بگوید؛ اثری مهم در عرصه‌ی ادبیات گمانه‌زن که خواننده را به تفکر درباره‌ی آزادی، جبر، خوشبختی و معنای زندگی وامی‌دارد.

درباره‌ی کتاب والدن دوم

تاکنون نویسندگان متعددی با در هم آمیختن علم و ادبیات، شاهکار خلق کرده‌اند، بی اف اسکینر (Burrhus Frederic skinner) که به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین روان‌شناسان قرن بیستم شناخته می‌شود با آفرینش رمان والدن دوم (Walden Two) اثر مهم و بحث‌برانگیزی را به این فهرست اضافه کرده است.

داستان کتاب والدن دوم از جایی آغاز می‌شود که راجرز و دومینیک که هر دو خدمت سربازی‌شان را در فیلیپین گذرانده‌اند، وارد دفتر کار پروفسور بوریس می‌شوند و راجرز از صحبت‌های زیادی که در این دو سال با هم‌خدمتی‌اش داشته است می‌گوید که یکی از مهم‌ترینشان مطرح کردن ایده‌ی پروفسور درباره‌ی یک اجتماع آرمان‌شهری است.

از بی‌معنایی تا ساخت اتوپیای والدن دوم

در کتاب والدن دوم بی اف اسکینر، راجرز و دومینیک که در گذشته دانشجوی پروفسور بوریس بوده‌اند، حالا بعد از جنگ به بی‌انگیزگی و احساس بی‌معنایی در زندگی گرفتار شده‌اند. این است که به فکر ساخت اجتماعی اتوپیایی افتاده‌اند. از طرفی پروفسور بوریس، استاد روانشناسی سابق آن‌ها، کم‌کم به یاد می‌آورد که این ایده را از شخصی به اسم فریزیر گرفته و آن را از سر وقت‌گذرانی و تفنن در کلاسش مطرح کرده بود.

پروفسور چاره‌ای نمی‌بیند که دانشجویانش را با فریزیر آشنا کند؛ مردی که علاوه بر نوشتن مقاله‌ای درباره‌ی اتوپیای ذهنی خود، اجتماع کوچکی را بر اساس نظریاتش شکل داده و اسم آن را والدن دوم گذاشته است. به این ترتیب پروفسور به همراه دانشجویانش و چند فرد دیگر، به بازدید از این جامعه‌ی ماکت‌گونه دعوت می‌شوند.

بی اف اسکینر و در هم تنیدن علم و داستان

در جامعه‌ی ساخته‌ی دست فریزیر، اصول مهندسی اجتماعی محکمی برقرار است و این اصول نه‌تنها در سیستم آموزشی و معماری بلکه در جزئی‌ترین مسائل نیز دیده می‌شود. بی اف اسکینر مهم‌ترین نظریه‌اش در زمینه‌ی روان‌شناسی رفتاری را در رمان والدن دوم انعکاس داده است. او معتقد بود رفتار انسان، فارغ از ژنتیک و اراده، متأثر از محیطی است که در آن رشد می‌کند.

شما با دانلود کتاب والدن دوم نشر رایبد که با ترجمه‌ی روان و خوش‌خوان علیرضا شفیعی‌نسب پیش رویتان قرار گرفته است، به اثری مهم دست خواهید یافت که از جایگاهی ویژه در حوزه‌ی ادبیات گمانه‌زن برخوردار است؛ اثری که با روایتی داستانی، به شکلی ماهرانه نظریات علمی بوروس فردریک اسکینر، این روان‌شناس رفتاری تأثیرگذار را به منصه‌ی ظهور می‌گذارد.

پس اگر دلتان می‌خواهد با داستانی گیرا به آینده‌ای قدم بگذارید که در آن آرمانشهری رویایی و در عین حال برآمده از اصول علمی را در برابر چشمانتان ترسیم می‌کند، با خرید کتاب والدن دوم می‌توانید به آن دست یابید و در لذت، شگفتی و اندیشه‌ورزی غوطه‌ور شوید.

رمان والدن دوم برای شما مناسب است اگر

• به خواندن داستان و رمان علمی و تخیلی علاقه دارید.
• از مطالعه‌ی ادبیات آرمانشهری لذت می‌برید.
• از رمان‌هایی که با بهره‌گیری از دیدگاه‌های علمی، داستانی گیرا خلق می‌کنند استقبال می‌کنید.
• می‌خواهید رمانی جذاب بخوانید که در آن روانشناسی، فلسفه و داستان به هم آمیخته‌اند.
• دلتان می‌خواهد در خلال خواندن داستان، در باب مسائل علمی و بنیادین بشری نیز تأمل کنید.

در بخشی از کتاب والدن دوم می‌خوانیم

خورشید هنوز غروب نکرده بود و معلوم بود هوای شب دل‌انگیز می‌شود، اما داخل ساختمان‌ها هم برنامه‌های زیادی در جریان بود. در راهروی پیاده‌روی افراد زیادی قدم می‌زدند، انگار همه آمده بودند تا با کسانی مثل خودشان چاق‌سلامتی کنند یا شام بخورند. یاد عرشۀ کشتی‌های مسافربری بزرگ افتادم. وقتی قاتی این افراد شدیم، فریزیر توجه‌مان را به اتاق‌های دورهمی دو طرف راهرو جلب کرد.

در سمت راست‌مان، اتاق‌های مطالعه، کتاب‌خانه‌ها و سالن‌های استراحت کوچکی بود که میز و صندلی گفت‌وگو و بازی در آن‌ها گذاشته بودند. این اتاق‌ها مشرف بود به همان بخش از والدن دوم که بعدازظهر از آنجا ساختمان را دیده بودیم. همۀ اتاق‌ها هم اشغال بودند. پرسیدم: «هوا به این خوبی، چرا این‌همه آدم مانده‌اند داخل؟!»

فریزیر گفت: «شاید چون لازم نیست الآن بروند بیرون. ساکنان والدن دوم هر ساعتی از روز که دل‌شان خواست می‌توانند بروند بیرون. نیاز نیست منتظر بمانند تا کار روزانه‌شان تمام شود یا بچه‌ها بخوابند. علاقه‌ای هم ندارند از این چهاردیواری دربروند.»

سمت چپ‌مان اتاق‌های اداری بودند که فقط پنجرۀ سقفی داشتند، نه پنجرۀ دیواری. بعضی‌های‌شان آلات موسیقی همچون پیانو و گرامافون داشتند و روی قفسه‌های‌شان صفحۀ موسیقی بود. بعضی دیگر انگار استودیوی گروهی بودند. آثار هنری نیمه‌کارۀ زیادی آنجا به چشم می‌خورد، ولی اتاق‌ها حالا جای دیدارهای خودمانی شده بود. سالن‌های غذاخوری این سمت راهرو بودند، نزدیک نردبان. شلوغ‌نبودن آنجا برایم عجیب بود.

نمی‌دانم چرا، ولی وقت کلمۀ «اجتماع» به گوشم می‌خورد، تصویر سالن‌های کوچکی پرازدحام به ذهنم می‌رسید، مثل جشن‌گاه کلیسا یا بازار یا جشنواره‌های محلی. شگفتی‌ام را به زبان آوردم و فریزیر با شنیدنش از ته دل خندید.